II GSK 1945/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Z. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2075/22 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia 30 maja 2022 r., nr DT-WLRT.0204.13.2022, DT-I.88.30.2021 w przedmiocie wykreślenia obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 30 maja 2023 r., oddalił skargę Z. K. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia 30 maja 2022 r., w przedmiocie wykreślenia obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich. W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej Z. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 października 2021 r., znak: T.III.8221.34.2026 w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniosek skarżącego pomieszczony skardze kasacyjnej wywiedzionej od powołanego na wstępie wyroku WSA w Warszawie pozbawiony jest jakiejkolwiek argumentacji czy uzasadnienia wskazującego na możliwość wystąpienia w związku z wykonaniem objętej skargą decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 października 2021 r., którejkolwiek lub obu przesłanek określonych w przywołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej przez sądy administracyjne. Taki brak wniosku, jego nieuzasadnienie, czyni niemożliwym dokonanie jakiejkolwiek oceny żądania strony sformułowanego w skardze kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.