II SA/Wa 444/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [....] stycznia 2023 r. nr [....] Prezes Urzędu Transportu Kolejowego, działając m.in. na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.), po rozpatrzeniu wniosku B. P. z dnia [...] listopada 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie Dokumentacji Systemu Utrzymania zatwierdzonej przez Prezesa UTK decyzjami: znak: [...] z dnia [...] października 2009 r.; znak: [...] z dnia [...] września 2010 r. oraz znak: [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podniósł, że we wniosku z dnia [...] listopada 2022 r., który wpłynął do organu w dniu [...] listopada 2022 r., B. P. zwrócił się o udostępnienie szeregu informacji, w tym m.in. w zakresie wskazanym w osnowie decyzji. Odnośnie tej części wniosku organ zwrócił się w piśmie z dnia [...] grudnia 2022 r. do [...] Sp. z o.o. o wskazanie, czy zatwierdzona przez Prezesa UTK przedmiotowa Dokumentacja Systemu Utrzymania (DSU), stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. W odpowiedzi spółka w piśmie z dnia [...] stycznia 2023 r. stwierdziła, że DSU jest objęte tajemnicą przedsiębiorcy. W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że jak wynika z treści art. 5 u.d.i.p., jak i art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, zaś ograniczenie to może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w tym przepisie okoliczności. Jednym z ograniczeń prawa dostępu do informacji jest zaś tajemnica przedsiębiorcy. Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, na potrzeby stosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przyjmuje się definicję pojęcia "tajemnica przedsiębiorstwa", którą zawiera przepis art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2022 r., poz. 1233). Przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się zatem informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, musi zostać spełniona zarówno przesłanka formalna, jak też materialna. Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, iż przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji. Nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana przez samego przedsiębiorcę. To na nim spoczywa bowiem, w razie sporu, ciężar wykazania, że określone dane stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto, musi zostać spełniona przesłanka materialna, tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą, ze swojej istoty, dotyczyć kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje takie muszą mieć choćby minimalną wartość) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa. Organ zauważył, że będące przedmiotem wniosku dokumenty DSU zawierają m.in. szczegółowe informacje dotyczące pojazdu kolejowego, jego funkcjonalności czy elementów składowych, a także informacje o sposobie utrzymania pojazdu kolejowego, o jego stanie technicznym czy czynnościach sprawdzających pojazd mających na celu zachowanie bezpieczeństwa ruchu. Spółka [...], jako dysponent DSU prezentuje stanowisko, iż wnioskowane dokumenty stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. DSU, której właścicielem jest spółka, uwzględnia charakterystykę działalności i potrzeb spółki, a także odzwierciedla specyfikę jej działalności. Dodatkowo, spółka podkreśliła, że DSU nie jest znana osobom i podmiotom do tego nieuprawnionym. Takie stanowisko spółki, daje przekonanie, że DSU jest bezpośrednio związana z przedsiębiorstwem oraz posiada wartość gospodarczą dla spółki. Zawiera także informacje techniczne i technologiczne. Organ podkreślił przy tym, że rozpatrując niniejszą sprawę, nie ograniczył się jedynie do uznania oświadczenia spółki, lecz dokonał jego wnikliwej analizy. Jego zdaniem, ujawnienie informacji mających wartość techniczną i technologiczną mogłoby naruszyć zasady swobodnej konkurencji. Ujawnienie tych informacji mogłoby mieć negatywny wpływ na możliwości negocjacyjne z przyszłymi ewentualnymi partnerami gospodarczymi w planowanych przez spółkę działaniach i pozwoliłoby innym podmiotom zapoznać się w sposób nieuprawniony z dokumentacją techniczną i technologiczną spółki, a także strategią funkcjonowania przedsiębiorstwa. Co więcej, informacje te nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej. Spółka podejmowała i podejmuje działania mające na celu zachowanie poufności tych informacji. W związku z tym, organ uznał, że wszystkie przesłanki z art. 11 ust. 2 (omyłkowo wskazany przez organ jako art. 11 ust. 4) ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji zostały wypełnione. B. P. wniósł na decyzję z dnia [...] stycznia 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Dokumentacja Systemu Utrzymania zawiera informację chronioną na gruncie art. 5 u.d.i.p., tj. tajemnicę przedsiębiorcy [...] Sp. z o.o., pomimo że informacje zawarte w tej dokumentacji nie stanowią tajemnicy przedsiębiorcy; b) art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w wydaniu decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji publicznej, mimo braku istnienia w niniejszej sprawie podstaw do ograniczenia konstytucyjnie i ustawowo chronionego prawa skarżącego do dostępu do informacji publicznej; c) art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 61 Konstytucji RP poprzez nieprzeprowadzenie testu proporcjonalności, a w konsekwencji nieuzasadnione ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej. Skarżący postawił również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez: a) zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego polegające na ograniczeniu materiału dowodowego do oświadczenia spółki, co doprowadziło do ustalenia jakoby Dokumentacja Systemu Utrzymania zawierała informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy, podczas gdy DSU nie zawierała informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy; b) wydanie decyzji na podstawie materiału dowodowego błędnie ocenionego i nierozpatrzonego w sposób wyczerpujący i należyty, wskutek dokonania błędnego i nieopartego na materiale dowodowym ustalenia jakoby Dokumentacja Systemu Utrzymania zawierała informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy; c) polegające na pominięciu okoliczności istotnych dla sprawy, tj. faktu, że dokumentacje systemu utrzymania nie mają charakteru poufnego, gdyż są znane osobom z branży transportu kolejowego oraz dostępne w Internecie; d) polegające na niewykazaniu, że informacje ujęte w Dokumentacji Systemu Utrzymania mają wartość gospodarczą dla spółki; e) polegające na niewykazaniu, że osoby z branży transportu kolejowego nie znają informacji odpowiadających DSU lub mają do nich utrudniony dostęp; f) polegające na niewykazaniu, że spółka podjęła odpowiednie działania w celu zachowania informacji ujętych w DSU w poufności. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że tajemnica przedsiębiorcy musi być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy. W innym przypadku, tajemnicą przedsiębiorstwa byłoby wszystko, co arbitralnie przedsiębiorca za nią uzna, także w drodze czynności kwalifikowanych (np. poprzez zamieszczenie odpowiedniej klauzuli w umowie, bądź poprzez wyrażenie zastrzeżenia w złożonym oświadczeniu). Zdaniem skarżącego, organ nie wykazał, że Dokumentacja Systemu Utrzymania ma wartość gospodarczą dla spółki, poprzestając jedynie na ogólnikowych stwierdzeniach. Ponadto, dokumentacja systemu utrzymania jest łatwo dostępna dla osób zwykle zajmujących się tym rodzajem informacji - m.in. profesjonalistów zajmujących się jej sporządzaniem. Dokumentację konkretnych podmiotów można również z łatwością odnaleźć w Internecie. Organ nie ustalił zaś, żeby DSU była poddana odpowiednim działaniom w celu zachowania stanu poufności. Nie wykazał np. że owa dokumentacja jest oznaczona klauzulą "poufne" bądź "tajne". Skarżący stwierdził, że nawet gdyby prawidłowe było ustalenie organu (do czego w rzeczywistości nie ma żadnych podstaw), jakoby w jakichś dokumentach stanowiących DSU znajdowały się któreś spośród rzekomych tajemnic przedsiębiorcy, to samo takie ogólnikowe stwierdzenie nie może być podstawą do oddalenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej praktycznie w całości, tj. poprzestając na udostępnieniu jedynie samych decyzji zatwierdzających DSU. Prezes UTK pomija bowiem, że na dokumentację systemu utrzymania składa się szereg różnych dokumentów i nawet gdyby któreś z nich ujawniały jakieś tajemnice, to tylko te konkretne dokumenty mogłyby być przedmiotem decyzji odmownej, natomiast pozostałe powinny zostać przekazane zgodnie z wnioskiem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 u.d.i.p., każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. W niniejszej sprawie w zakresie wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2022 r. został spełniony zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, będący organem administracji publicznej, jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia posiadanej informacji, mającej walor informacji publicznej, jak również wnioskowane przez stronę skarżącą informacje, stanowiące załączniki do wydanych przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego decyzji administracyjnych mieściły się w pojęciu informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p.). Okoliczności te nie są przedmiotem sporu między stronami. Spór w tej sprawie sprowadza się natomiast do oceny, czy organ zasadnie uznał, że Dokumentacja Systemu Utrzymania zatwierdzona przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego trzema decyzjami wymienionymi w osnowie decyzji z dnia [...] stycznia 2023 r. stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i jako taka nie podlega udostępnieniu skarżącemu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W myśl tego przepisu, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Powyższe ograniczenie koresponduje z zawartym w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczeniem prawa dostępu do informacji publicznej m.in. ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych. W przypadku zatem gdy wnioskowana informacja publiczna stanowi tajemnicę przedsiębiorcy organ jest zobowiązany do wydania decyzji, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p, odmawiającej udostępnienia żądanej informacji. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez organ w zaskarżonej decyzji, że wnioskowana Dokumentacja Systemu Utrzymania stanowi tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w obecnym stanie prawnym tajemnicę przedsiębiorcy określa się, na użytek ograniczenia dostępu do informacji publicznej, przez odesłanie do art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Przepis ten zawiera definicję legalną tajemnicy przedsiębiorstwa. Pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy" i "tajemnica przedsiębiorstwa" w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt III OSK 716/22, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Celem ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji jest ochrona swobody działalności gospodarczej przez zapewnienie prawidłowości funkcjonowania i działania podmiotów gospodarczych w warunkach wolnej konkurencji do dostępu do rynku na równych prawach. Jednym z przewidzianych tą ustawą instrumentów zwalczania i zapobiegania nieuczciwej konkurencji w działalności gospodarczej jest ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa. Zastosowanie przepisu art. 11 ust. 2 cyt. ustawy, definiującego pojęcie tajemnicy przedsiębiorstwa, również w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej, musi zatem mieć na uwadze wynikające z tego uwarunkowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1690/20). Określone informacje podlegają ochronie w ramach tajemnicy przedsiębiorstwa, jeżeli mają dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą w tym znaczeniu, że ujawnione mogłyby być wykorzystane przez innego, konkurencyjnego przedsiębiorcę kosztem interesów posiadacza informacji, z narażeniem go na dający się oszacować i wykazać uszczerbek ekonomiczny. Inaczej mówiąc, sens i potrzeba ochrony określonych informacji w ramach tajemnicy przedsiębiorstwa istnieje wówczas, gdy ujawnienie tych informacji może negatywnie wpłynąć, przynajmniej potencjalnie na interesy przedsiębiorcy, pogarszając, czy zagrażając jego pozycji ekonomicznej względem konkurentów rynkowych. Wynika z tego oczywisty związek pomiędzy ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa a warunkami gospodarczymi, w których prowadzi ono swoją działalność. Tej ochrony wymaga przedsiębiorca działający w warunkach rynkowych, których podstawową cechą jest konkurencyjność. Jak słusznie zauważył organ i co znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądowym, na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji formułuje się tezę, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (informacja o określonej treści, mająca wartość gospodarczą) oraz formalny – wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej jako niedostępnej dla osób trzecich. Oba te elementy – przesłanki uznania określonej informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa – mają charakter obiektywny. Stwierdzenie ich istnienia nie może się opierać wyłącznie na przekonaniu samego przedsiębiorcy, wymaga odwołania się do konkretnych okoliczności faktycznych. Uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy powinno zatem zawierać argumentację polegającą na przytoczeniu okoliczności wskazujących, że informacja zasługująca na ochronę ma dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą i że przedsiębiorca podjął odpowiednie kroki zapewniające zachowanie jej poufności. Nie jest wystarczające samo oświadczenie przedsiębiorcy, że informacje stanowią dla niego wartość gospodarczą. W tej sytuacji, organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia tych informacji powinien wyjaśnić, dlaczego konkretne informacje posiadają dla danego przedsiębiorcy określoną wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3176/15 oraz z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 2143/13). Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi ponadto wykazać, że zachowanie tej tajemnicy w korelacji do konstytucyjnej zasady jawności informacji publicznej, ma większą doniosłość, niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo ocenił żądane przez skarżącego informacje z uwzględnieniem wyżej przywołanych kryteriów. Nie budzi bowiem wątpliwości, że spółka [...] w toku postępowania oświadczyła, że Dokumentacja Systemu Utrzymania stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, wyjaśniając przyczyny, dla których jej zdaniem dokumenty te mają dla niej wartość gospodarczą. Organ nie poprzestał jednak na powołaniu się na stanowisko spółki w tej sprawie, lecz dokonał samodzielnej oceny żądanych informacji i uznał, że co do Dokumentacji Systemu Utrzymania spełnione zostały warunki pozwalające uznać ją za tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. To stanowisko organu, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela. Treść dokumentów będących przedmiotem wniosku informacyjnego, które zostały dołączone do akt administracyjnych niniejszej sprawy i podlegały również ocenie Sądu, pozwala na stwierdzenia, że Dokumentacja Systemu Utrzymania, zawierająca szczegółowe informacje dotyczące pojazdu kolejowego, w tym jego opis funkcjonalny, szczegółowe dane techniczne, zasady postępowania przy awariach, instrukcje montażu i demontażu poszczególnych elementów, wykaz testów wykonywanych w trakcie utrzymania, czy wymagania dotyczące kwalifikacji pracowników, stanowią informacje techniczne i technologiczne przedsiębiorstwa mające dla niego wartość gospodarczą, które nie są powszechnie znane, zaś przedsiębiorstwo podjęło odpowiednie działania w celu zachowania ich poufności. Należy przy tym wyjaśnić skarżącemu, że owe działania zmierzające do zachowania poufności, o których mowa w art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, nie są tożsame ze stosowaniem środków, o których mowa w ustawie z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 756 ze zm.). Nadawanie klauzuli "poufne" lub "tajne" (o którym skarżący wspomina w skardze) następuje na podstawie przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych i ma zastosowanie do informacji, których nieuprawnione ujawnienie spowodowałoby lub mogłoby spowodować szkody dla Rzeczypospolitej Polskiej albo byłoby z punktu widzenia jej interesów niekorzystne. Klauzuli tych nie stosuje się natomiast do informacji stanowiących tajemnice przedsiębiorstwa. W świetle powyższego nie ulega zatem wątpliwości, że informacje zawarte w Dokumentacji Systemu Utrzymania rodzajowo mieszczą się w pojęciu informacji, które mogą stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa. Są to bowiem m.in. szczegółowe informacje techniczne o infrastrukturze kolejowej, sposobach jej eksploatacji i napraw. Nie można przy tym, jak twierdzi skarżący, dokonać wyróżnienia poszczególnych elementów DSU, bowiem stanowi ona pewną spójna i logiczną całość i dotyczy jednego, konkretnego pojazdu kolejowego. Sporządzona jest według wytycznych określonych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 października 2005 r. w sprawie ogólnych warunków technicznych eksploatacji pojazdów kolejowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 226). Nie jest zatem możliwe, by spośród zawartych w DSU szczegółowych informacji wyłączać fragmenty, które ewentualnie nie spełniają ustawowej definicji tajemnicy przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu, żądane przez skarżącego informacje mają również poufny charakter, bowiem nie są udostępnione do wiadomości powszechnej. Powoływany przez skarżącego fakt, że inne przedsiębiorstwa udostępniają posiadanej przez siebie Dokumentacje Systemu Utrzymania nie świadczy sam w sobie o tym, że każda tego rodzaju informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa. Ocena, czy żądać przyznania ochrony danej informacji (o ile spełnia ona wskazane wyżej obiektywne kryteria uznania jej za tajemnicę przedsiębiorstwa), należy bowiem do konkretnego przedsiębiorstwa i nie przekłada się bezpośrednio na ocenę istnienia wartości gospodarczej takiej informacji. Informacja stanowiąca tajemnicę przedsiębiorstwa musi mieć dającą się obiektywnie ocenić wartość gospodarczą. Przyjmuje się jednak, że ta wartość gospodarcza nie musi być znacząca, może być też aktualna lub potencjalna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt II GSK 2499/14). Zdaniem Sądu, w tym zakresie należy ocenić jako prawidłowe ustalenia organu, co do tego, że informacje zawarte w Dokumentacji Systemu Utrzymania mają wartość gospodarczą dla spółki. Wiedza na temat infrastruktury kolejowej, w tym o szczegółowych warunkach eksploatacji pojazdów kolejowych, ma albo co najmniej może mieć gospodarcze znaczenie dla konkurentów [....], umożliwiając im zapoznanie się z uwarunkowaniami rynkowymi eksploatacji poszczególnych pojazdów, w tym kosztami utrzymania infrastruktury oraz wymaganiami dotyczącego personelu obsługi oraz niezbędnych narzędzi. Wiedza ta, wbrew stanowisku skarżącego, nie jest powszechnie dostępna (bowiem w przeciwnym razie nie byłoby konieczne jej żądanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej) i może stanowić dla spółki [...] wartość gospodarczą. Ujawnienie wnioskowanej dokumentacji byłoby zatem równoznaczne z naruszeniem art. 5 ust. 2 u.d.i.p., co słusznie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn Sąd uznał postawione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego za niezasadne, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.