III OSK 2688/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1380/19 w sprawie ze skargi E.D. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 25 lutego 2019r. nr BCK-IV-O-320/2018 w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora [...] 1) uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1380/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E.D. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 25 lutego 2019 r. nr BCK-IV-O-320/2018 w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora [...], uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1); zasądził od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącej E.D. kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2). U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wydała w dniu 25 lutego 2019 r. decyzję nr BCK-IV-0-320/2018, mocą której na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm., dalej w skrócie "ustawa") w zw. z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669), działając w trybie § 8 pkt 2 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, utrzymała w mocy własną decyzję z dnia 29 stycznia 2018 r. nr BCK-IV-P-565/2018, odmawiającą przedstawienia dr hab. E.D. do tytułu naukowego profesora [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazała, iż Sekcja [...] na posiedzeniu w dniu 11 lutego 2019 r., po zapoznaniu się z wnioskiem dr hab. E.D. o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz opiniami superrecenzentów Centralnej Komisji z wszystkich etapów postępowania, po przeprowadzeniu dyskusji, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się za wnioskiem o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji z dnia 29 stycznia 2018 r. (wynik głosowania: za uchyleniem decyzji – 8 głosów, przeciw – 19 głosów, wstrzymujących się – 1 głos). Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na posiedzeniu w dniu 25 lutego 2019 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie, postanowiło, w głosowaniu tajnym, utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję (wynik głosowania: za uchyleniem decyzji – 0 głosów, przeciw – 11 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Centralna Komisja wyjaśniła, że nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, iż kandydatka spełnia podstawowe wymagania określone w przepisach art. 26 ust. 1 ustawy. Nie posiada ona osiągnięć naukowych znacznie przekraczających wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym. Organ podkreślił, że postępowanie było prowadzone w tzw. nowym trybie ustawy, tj. w brzmieniu po generalnej nowelizacji ustawy podjętej przepisami ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 84, poz. 455). Ocenie podlegały zatem osiągnięcia naukowe kandydatki badane pod kątem przesłanki ustawowej wykazania "posiadania osiągnięć naukowych znacznie przekraczających wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym". Ostatecznie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów uznała, że dorobek naukowy dr hab. E.D. jest słaby. Opinię tę potwierdza niski wskaźnik IF oraz mała liczba cytowań. Z profilu publikacji i zróżnicowania tematyki nie można zdefiniować, czy i jakie badania prowadziła kandydatka oraz co było głównym tematem jej zainteresowań naukowych. Aktywność naukowa i osiągnięcia naukowe są najważniejszym elementem w uzyskaniu tytułu profesora, a ten warunek nie został w niniejszej sprawie spełniony. Drugim elementem zdefiniowanym przez ustawę jest kierowanie zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych i zagranicznych. E.D. prowadziła badania finansowane z programów [...] oraz była członkiem zespołu realizującego jeden program finansowany przez Komitet Badań Naukowych. Z dokumentacji wniosku wynika jednak, że w zakresie wymogów posiadania doświadczenia w kierowaniu zespołami badawczymi i realizacji projektów finansowanych w drodze konkursów krajowych i zagranicznych strona nie była kierownikiem grantu czy projektu finansowanego w drodze konkursów krajowych i zagranicznych. Przepis art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy mówi natomiast ściśle o "kierowaniu zespołami badawczymi", a więc sprawowaniu funkcji kierowniczych w organizowaniu pracy zespołów badawczych. Organ nie zanegował, że strona była wykonawcą grantów, ale podkreślił, iż ustawa stanowi o wymogu wykazania sprawowania funkcji kierownika zespołów badawczych, a ten wymóg nie został udowodniony. Działalność w ramach międzynarodowego konsorcjum w projekcie [...] został zaliczony do osiągnięć dydaktycznych, a nie naukowych. W konsekwencji brak jest zatem podstaw do uznania, że wymóg ten został spełniony. Centralna Komisja wyjaśniła ponadto, że w zakresie wykazania spełnienia wymogów odbycia staży naukowych i prac naukowych w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, z dokumentacji wynika, iż kandydatka odbyła staże naukowe i prace naukowe w instytucjach zagranicznych: w 1985 r. przez okres siedmiu miesięcy przebywała w [...], zaś w 1990 r. spędziła trzy miesiące w [...]. W przedstawionych dokumentach brak jest jednak informacji, czym zajmowała się w czasie pobytów za granicą, czy prowadziła badania naukowe i jakie. Brak jest też publikacji wspólnych z pracownikami ośrodków zagranicznych. Nie jest więc jasne, czy były to pobyty naukowe, czy szkolenie zawodowe. Odbyte staże zagraniczne nie zaowocowały przy tym wspólnymi grantami oraz publikacjami naukowymi. Co istotne, nie każdy staż ma charakter naukowy, natomiast w dostępnej dokumentacji nie ma planów naukowych stażów, który w takich przypadkach jest wcześniej uzgodniony z jednostką prowadzącą staż, podobnie jak sprawozdań z tych pobytów. Kolejnym badanym elementem zdefiniowanym przez ustawę są osiągnięcia w opiece naukowej. E.D. jest promotorem dwunastu zakończonych przewodów doktorskich, pięć pozostałych jest w trakcie realizacji. Kandydatka była recenzentem w trzech przewodach habilitacyjnych i pięciu doktoratach. W tej sytuacji posiada ona, w ocenie organu, niewątpliwie poważne osiągnięcia w opiece naukowej i osiągnięcia te znacznie przekraczają minima określone przez ustawę. Dodatkowo kandydatka wykazuje dużą aktywność dydaktyczną, ze szczególnym ukierunkowaniem na kształcenie położnych. Jest autorem opracowań monograficznych, założyła i redaguje kwartalnik "[...]". Działalność ta jest bardzo ważna społecznie i niewątpliwie zasługuje na wyróżnienie, nie jest jednak – w świetle ustawy – wskazaną przesłanką wymagań do uzyskania tytułu profesora. Negatywna decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wynika ostatecznie z niespełnienia przez kandydatkę pełnych wymogów art. 26 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, pomimo znacznej liczby publikacji kandydatki, ocenianych w IF na 15.597 punktów oraz 438,5 MNiSW/KBN. Powyższe wskazuje na mały wpływ na dziedzinę nauki reprezentowaną przez wyżej wymienioną. O ograniczonej roli kandydatki w powstawaniu dorobku świadczy pierwsze autorstwo jedynie jednej pracy w czasopismach z listy filadelfijskiej. Większość publikacji ukazało się w czasopismach o charakterze edukacyjnym i w większości mają one charakter popularno-naukowy. Prace były cytowane jedynie dwukrotnie. Osiągnięcia kandydatki, przy zauważalnych pozytywach niektórych elementów dorobku, nie kwalifikują jej do przedstawienia do tytułu naukowego profesora. Wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy pod względem merytorycznym nie wniósł nowych i znaczących okoliczności do sprawy, które miałyby wpływ na zmianę zajętego przez organ stanowiska. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi E.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie wymienionych w skardze przepisów postępowania. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie ze wszystkimi podniesionymi w niej zarzutami można się zgodzić. W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie została w pełni zrealizowana zasada dwuinstancyjności, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w decyzji z dnia 29 stycznia 2018 r. odmowę przedstawienia skarżącej do tytułu naukowego profesora [...] uzasadniła tym, iż kandydatka nie spełnia warunków określonych w art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. dorobek naukowy kandydatki nie spełnia wymagań ustawowych. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, iż dorobek naukowy skarżącej "jest słaby", kandydatka nie była kierownikiem grantu czy projektu finansowanego w drodze konkursów krajowych i zagranicznych oraz nie jest jasne, czy pobyty skarżącej w 1985 r. w [...] i w 1990 r. w [...] były pobytami naukowymi czy szkoleniami zawodowymi. W skardze podkreślono natomiast, iż Centralna Komisja nie uzasadniła, dlaczego odmówiła mocy dowodowej recenzjom z wcześniejszych etapów postępowania. W ocenie Sądu pierwszej instancji zarzut ten jest trafny, w szczególności, gdy weźmie się pod uwagę, że wszyscy recenzenci wyznaczeni przez Radę II Wydziału [...] Uniwersytetu [...] pozytywnie zaopiniowali kandydaturę skarżącej do nadania stopnia naukowego profesora [...]. Także superrecenzent powołany przez Prezydium Centralnej Komisji prof. dr hab. n. med. J.S., opiniując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nadania skarżącej tytułu naukowego profesora, w opinii z dnia 12 września 2018 r. zawarł pozytywną ocenę dorobku naukowego kandydatki. Ponadto recenzenci w osobach: prof. dr hab. med. K.P. (opinia z dnia 6 grudnia 2017 r.), prof. dr hab. n. med. P.W. (opinia z dnia 9 lutego 2017 r.) oraz prof. zw. dr hab. n. med. A.K. (opinia z dnia 23 sierpnia 2017 r.) pozytywnie ocenili wniosek o przedstawieniu skarżącej do tytułu naukowego profesora [...]. Jedynie superrecenzent prof. dr hab. n. med. J.K. w opinii z dnia 2 stycznia 2019 r. zawarł negatywną ocenę dorobku naukowego skarżącej. WSA w Warszawie zaznaczył, że w postępowaniu przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów recenzje złożone w postępowaniu prowadzonym przez Radę Wydziału stanowią pełnowartościowy dowód, do którego organ powinien się ustosunkować, rozpatrując sprawę w sekcji, a więc na etapie postępowania opiniodawczego, jak również Prezydium, które jest organem rozstrzygającym Komisji. Centralna Komisja nie ogranicza się bowiem do oceny dowodów zebranych w postępowaniu prowadzonym po przesłaniu jej akt przez Radę Wydziału, lecz ocenia całokształt materiału dowodowego, w tym także zebranego w toku postępowania prowadzonego przez Radę Wydziału. W tej sprawie organ nie zbadał również w sposób należyty kwestii charakteru prawnego pobytu skarżącej w instytucjach naukowych. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, iż przepis art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy został tak skonstruowany, że osoba ubiegająca się o nadanie tytułu naukowego profesora musi spełniać tylko jedno z trzech wymagań określonych w tym przepisie, tj. posiadać doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyć staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadzić prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych. Organ winien zatem wyjaśnić charakter prawny wskazanych przez skarżącą pobytów w roku 1985 i 1990 w instytucjach naukowych. Pozostałe zarzuty skargi, w ocenie WSA w Warszawie, nie zasługiwały na uwzględnienie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 1 ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przepis art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy został tak skonstruowany, że osoba ubiegająca się o nadanie tytułu naukowego profesora musi spełniać tylko jedno z trzech wymagań w nim określonych, a więc posiadać doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych, albo odbyć staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, albo prowadzić prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych – podczas gdy osoba ubiegająca się o nadanie tytułu naukowego profesora musi, co prawda, spełniać jedno z trzech wymagań określonych w w/w przepisie, ale ponadto, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy, tytuł profesora może być nadany osobie, która uzyskała stopień doktora habilitowanego lub osobie, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a, oraz: "1) posiada osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym oraz (...) 3) posiada osiągnięcia w opiece naukowej – uczestniczyła co najmniej: a) raz w charakterze promotora w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia oraz b) raz w charakterze promotora pomocniczego w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia lub uczestniczy w charakterze promotora w otwartym przewodzie doktorskim, oraz c) dwa razy w charakterze recenzenta w przewodzie doktorskim lub w przewodzie habilitacyjnym lub w postępowaniu habilitacyjnym (...)"; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a, w związku z: a) art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej w skrócie "k.p.a."), poprzez nieprawidłowe uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie, że w rozpoznawanej sprawie zasada dwuinstancyjności nie została w pełni zrealizowana w zgodzie z obowiązującymi standardami; b) art. 77 k.p.a., poprzez nieprawidłowe uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący; c) art. 80 k.p.a., poprzez nieprawidłowe uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie, że aby dana okoliczność została udowodniona, winien być uwzględniony całokształt materiału dowodowego, zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, gdy tymczasem w sprawie podjęto wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia dokładnego stanu faktycznego w celu wydania przedmiotowej decyzji; d) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprawidłowe uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie, że jej uzasadnienie faktyczne nie zawiera wskazania faktów, które Centralna Komisja uznała za udowodnione, dowodów, na których się oparła oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej, jak również, że decyzja ta nie zawiera uzasadnienia prawnego, poprzez niepodanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa oraz w sprawie nie zachowano zasady dwuinstancyjności, polegającej na zasadzie ponownego rozpatrzenia sprawy w pełnym jej zakresie. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Wprawdzie, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż rozważanie prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego jest możliwe jedynie w przypadku stwierdzenia braku naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jednak w tej sprawie zestawienie zarzutów oraz ich uzasadnienia wskazuje, że powinny być one rozpoznane łącznie. Istota tych zarzutów sprowadza się przede wszystkim do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ nie dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego, w tym także zebranego w toku postępowania prowadzonego przez Radę Wydziału, jak również nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia dokładnego stanu faktycznego, nie zachowując przy tym zasady dwuinstancyjności, polegającej na zasadzie ponownego rozpatrzenia sprawy w pełnym jej zakresie. W pierwszej kolejności, wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny podziela poglądy składów orzekających tego Sądu, że w sprawach o nadanie stopni naukowych i tytułu naukowego sąd administracyjny sprawuje kontrolę jedynie w zakresie badania legalności decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, czyli czy decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami regulującymi tryb i zasady postępowania w tego rodzaju sprawach. Nie jest rolą sądu administracyjnego wkraczanie w merytoryczną ocenę dorobku naukowego osoby ubiegającej się o nadanie tytułu naukowego dokonaną w toku postępowania w recenzjach naukowych (por. wyroki NSA z dnia: 24 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 6168/21; 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1261/09; 11 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 363/08; 18 października 2006 r., sygn. akt I OSK 940/06; publ. CBOSA). Sąd administracyjny, dokonując analizy legalności decyzji w sprawie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora, nie jest zatem uprawniony do dokonania merytorycznej analizy treści recenzji naukowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęte w tej sprawie przez organ rozstrzygnięcie znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym z punktu widzenia stosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że przepis art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy został tak skonstruowany, że osoba ubiegająca się o nadanie tytułu naukowego profesora musi spełnić tylko jedno z trzech wymagań w nim określonych, tj. posiadać doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych, lub odbyć staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadzić prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych. Należy jednak zauważyć, iż w/w przepis nie stanowił jedynej podstawy do wydania przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów negatywnego dla E.D. rozstrzygnięcia. WSA w Warszawie pominął konieczność spełnienia przez wyżej wymienioną kandydatkę pozostałych dwóch przesłanek wynikających z art. 26 ust. 1 ustawy, a mianowicie przesłanek zawartych w pkt 1 i pkt 3 tego przepisu. Osoba ubiegająca się o nadanie tytułu naukowego profesora musi wprawdzie – jak już wyżej wskazano – spełniać jedno z trzech wymagań określonych w art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy, ale musi jednocześnie posiadać osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym (art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy) oraz osiągnięcia w opiece naukowej, przejawiające się w uczestniczeniu co najmniej: raz w charakterze promotora w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia oraz raz w charakterze promotora pomocniczego w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia lub uczestniczy w charakterze promotora w otwartym przewodzie doktorskim oraz dwa razy w charakterze recenzenta w przewodzie doktorskim lub w przewodzie habilitacyjnym lub w postępowaniu habilitacyjnym (art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Centralna Komisja wyraźnie zaznaczyła, że nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, iż kandydatka posiada osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym, a więc że spełnia wymóg zawarty w art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy, co było już wystarczającym powodem odmowy przedstawienia jej do tytułu naukowego profesora [...]. Swoje stanowisko w tym zakresie organ uzasadnił w sposób wystarczający, odnosząc się szczegółowo do liczby publikacji E.D., ich zróżnicowania, czy też liczby cytowań jej prac, wskazując przy tym potwierdzające to wskaźniki. Centralna Komisja jednoznacznie stwierdziła, że jej ponowiona negatywna decyzja z dnia 25 lutego 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję z dnia 29 stycznia 2018 r., wynika ostatecznie z niespełnienia przez kandydatkę wymogów określonych w art. 26 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy. Podkreśliła, że pomimo znacznej liczby publikacji wyżej wymienionej (261 pozycji o sumarycznym IF 15.597, punkty MNiSW/KBN 438,5, Index Copernicus 440,47), ich wpływ na dziedzinę nauki reprezentowaną przez E.D. był nieduży. O ograniczonej roli kandydatki w powstawaniu dorobku świadczy pierwsze autorstwo jedynie w jednej pracy w czasopismach z listy filadelfijskiej. Większość publikacji ukazało się w czasopismach o charakterze edukacyjnym i w większości mają charakter popularno-naukowy. Prace cytowane były jedynie dwukrotnie. Niezależnie od niespełnienia przez kandydatkę powyższej omówionej przesłanki z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy, co – jak wyżej wskazano – samo w sobie było już wystarczające do odmowy przedstawienia jej do tytułu naukowego profesora, organ odniósł się również do przesłanki z art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy. Należy zauważyć, że już w uzasadnieniu decyzji z dnia 29 stycznia 2018 r. podniesiona była kwestia charakteru staży zagranicznych E.D., a więc we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona mogła złożyć dodatkowe wyjaśnienia w tym zakresie. Wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji, stwierdzeniu organu, iż: "Nie jest więc jasne, czy były to pobyty naukowe czy szkolenia zawodowe" nie można przypisać niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bowiem wątpliwości w tej kwestii nie pozwalały po prostu zakwalifikować tych pobytów jako spełniających przesłankę określoną w art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy. Podobnie rzecz się ma z brakiem udowodnienia przez kandydatkę wymogu "kierowania zespołami badawczymi" w rozumieniu w/w przepisu. Uzyskanie doświadczenia w kierowaniu zespołami badawczymi może bowiem nastąpić tylko w ramach pełnienia funkcji kierownika zespołu. "Kierować" zgodnie z potocznym rozumieniem tego słowa oznacza "zarządzać kimś, czymś, stać na czele czegoś lub wskazywać komuś sposób postępowania" (za Słownikiem Języka Polskiego, https://sjp.pwn.pl/slowniki/kierowanie.html). Zarządzać zespołem badawczym może wiec tylko osoba do tego uprawniona, a więc jego kierownik. Wszelkie przejawy "faktycznego" zarządzania zespołem mogą być zakwalifikowane wyłącznie jako czynność o charakterze faktycznym, a zatem prawnie irrelewantnym. Podkreślić przy tym należy, iż funkcja kierownika zespołu badawczego łączy się nie tylko z zarządzeniem zespołem, ale i z prawną odpowiedzialnością za pracę całości zespołu badawczego. Tego typu okoliczności w sprawie nie wykazano. W konsekwencji nie można uznać, aby w kontekście omówionych wyżej przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w tej sprawie organ naruszył przepisy postępowania dotyczące obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz postępowania dowodowego, w szczególności art. 77, at. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Brak szczegółowego uzasadnienia motywów podjęcia decyzji – z uwagi na specyfikę rozstrzygnięć w zakresie przedstawienia do tytułu naukowego profesora – nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi, jeżeli rozstrzygnięcie organu znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, którym dysponował organ, a tak było – jak wyżej wykazano – w sprawie niniejszej. Dodatkowo należy również zwrócić uwagę, że decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu w ogóle nie mogą być merytorycznie uzasadnione, bo niemożliwe jest dotarcie nie tylko do rzeczywistych intencji głosujących, ale przede wszystkim do tego, jak kto głosował, bowiem właśnie tajność głosowania jest tu gwarancją wolności wyrażenia swego stanowiska i w takich przypadkach kontrola sądowa musi się ograniczyć do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2011, sygn. akt I OSK 1078/11, publ. CBOSA). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy WSA w Warszawie niesłusznie dopatrzył się także naruszenia art. 15 k.p.a. poprzez niepełne zrealizowanie zasady dwuinstancyjności. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w konsekwencji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ponownie skierowano ją do Sekcji [...]. Na tym etapie postępowania uzyskano kolejne opinie dwóch superrecenzentów – prof. dr hab. n. med. J.K. (recenzja negatywna) i prof. dr hab. n. med. J.S. (opinia pozytywna). Należy ponadto podkreślić, że w odniesieniu do pozytywnych recenzji wydanych w przedmiotowej sprawie stwierdzono, że omówienie osiągnięć naukowych dokonane przez recenzentów ogranicza się do wyliczenia tematyki artykułów i w żadnej ocenie nie zdefiniowano, co jest oryginalnym, autorskim, osiągnięciem badawczym kandydatki. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając fakt, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz oddalił skargę (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji wyroku w oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a., odstępując od zasądzenia ich zwrotu na rzecz organu.