II SAB/Gl 13/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, , , po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.S. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o pobyt czasowy p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE 30 grudnia 2023 r. I.S. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o pobyt czasowy. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że przedmiotowe postępowanie zostało zakończone wydaniem przez Wojewodę decyzji administracyjnej w dniu 14 grudnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Wojewoda Śląski decyzją z 14 grudnia 2023 r. nr SOII.6151.11245.2022 orzekł o udzieleniu skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę od 14 grudnia 2023 r. do 16 kwietnia 2026 r. Z akt sprawy wynika, że decyzja została przesłana pełnomocnikowi skarżącego 19 grudnia 2023 r., jednak w wyniku przeprowadzonego postępowania reklamacyjnego Poczta Polska uznała przesyłkę za zaginioną. Jednocześnie zgodnie z informacją udzieloną Sądowi przez Wojewodę pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 6 marca 2024 r. zwrócił się o duplikat decyzji, który został doręczony 15 marca 2024 r. Podkreślić należy, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, a więc załatwienie sprawy. W związku z powyższym, nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie takiej skargi w danej sprawie w sytuacji, gdy została ona już załatwiona. Pogląd taki, w odniesieniu do bezczynności organu, przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19. Raz jeszcze wskazać należy, że w ww. uchwale stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej:p.p.s.a.). Celem skargi na bezczynność jest bowiem doprowadzenie do zwalczenia pasywności organu administracji w zakresie prowadzonego postępowania i nadania sprawie należytego biegu, prowadzącego do merytorycznego jej zakończenia. Skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Ocena wystąpienia bezczynności winna być więc dokonywana przez sąd administracyjny każdorazowo na dzień wniesienia skargi. Skoro w niniejszej sprawie, w momencie wniesienia skargi nie występował zarzucany skargą stan bezczynności, bowiem Wojewoda Śląski w dniu 14 grudnia 2023 r. wydał decyzję- w kontekście uchwały II OPS 5/19- brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie stwierdzania o tym, czy organ administracji dopuścił się bezczynności. Odnosząc się do faktu, że złożenie skargi na bezczynność nastąpiło przed doręczeniem skarżącemu decyzji 14 grudnia 2023 r., należy wskazać, że z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. Zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji, a jej doręczeniem. Przyjęcie innego stanowiska, pozbawiałoby logicznego sensu art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.). Podkreślić należy, że celem art. 110 k.p.a. było i jest utrwalenie stanowiska organu wyrażonego w decyzji administracyjnej, której treść doszła do wiadomości jej adresata. Należy w pełni podzielić poglądy prezentowane w literaturze oraz w orzecznictwie, że z powyższego przepisu nie można wywieść w sposób uprawniony np. wniosku, że decyzja niedoręczona lub doręczona nieprawidłowo jest decyzją nieistniejącą w sensie prawnym. Przyjęcie, że niedoręczona decyzja nie istnieje w sensie prawnym oraz że doręczenie decyzji jest równoznaczne z jej wydaniem, pozbawia art. 110 § 1 k.p.a. nie tylko logicznego, lecz także normatywnego sensu. Zatem przyjąć należy, że decyzja istnieje w sensie prawnym od dnia jej podpisania przez upoważnioną osobę i tylko istniejąca decyzja może być skutecznie doręczona. Taka decyzja jest decyzją, którą organ wydał, jest on związany tą wydaną decyzją od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia, "o ile kodeks nie stanowi inaczej", czyli że związanie od chwili doręczenia lub ogłoszenia nie jest związaniem bezwzględnym. Należy więc podkreślić, że wszystkie skutki doręczenia lub ogłoszenia mogą dotyczyć tylko decyzji uprzednio istniejącej, tj. takiej, która nie tylko została sporządzona, lecz także podpisana. Przyjmuje się, że z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji, o czym była już mowa powyżej. Zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, bowiem również w tym czasie organ administracji publicznej nie może zmieniać wydanej decyzji, która istnieje już w momencie wydania, choć wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie (por. postanowienie NSA z dnia 29 września 2021 r. sygn. akt I OSK 1051/21, dostępne w CBOSA). W niniejszej sprawie nie jest sporne, że w dniu składania skargi na bezczynność (30 grudnia 2023 r.) istniała już decyzja wydana przez Wojewodę Śląskiego w dniu 14 grudnia 2023 r., zatem organ ten na dzień wniesienia skargi nie pozostawał w bezczynności. Stan bezczynności bada się bowiem na dzień złożenia skargi, a taki stan na dzień złożenia skargi na bezczynność w niniejszej sprawie nie występował. Skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a.