II OZ 228/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. N.-B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 703/22 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi S. N.-B. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 4 sierpnia 2022 r., nr SO-IX.621.1.31.2022.KS w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Uzasadnienie. S. N.-B. (dalej także jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 4 sierpnia 2022 r. (nr SO-IX.621.1.31.2022.KS), którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 31 maja 2022 r. (nr WSO-I.5343.115.2022.AD) orzekającą o wymeldowaniu go z miejsca pobytu stałego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, datowanym na dzień 25 października 2022 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, zakreślając termin 7 dni na jego wykonanie pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 listopada 2022 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru - karta akt sądowych nr 38), jednak pozostało bez odpowiedzi (vide: notatka urzędowa Oddziału Finansowo-Budżetowego - karta akt sądowych nr 41). W konsekwencji w dniu 6 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydał postanowienie, którym – na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", - odrzucił skargę S. N.-B. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 4 sierpnia 2022 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. S. N.-B. pismem z dnia 7 stycznia 2023 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Gdańsku, z dnia 11 stycznia 2023 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych, tj. nadesłania 1 egzemplarza zażalenia z dnia 7 stycznia 2023 r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 stycznia 2023 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru - karta akt sądowych nr 68). Postanowieniem z dnia 22 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 703/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie. Sąd wskazał, że skarżący wykonując wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia w dniu 5 lutego 2023 r. wysłał do Sądu przesyłkę pocztową, w której znajdowała się 1 i 3 strona zażalenia z dnia 7 stycznia 2023 r. oraz pismo datowane na dzień 30 stycznia 2023 r. (vide: karta akt sądowych nr 70-73). Wobec czego Sąd przyjął, że braki formalne zażalenia nie zostały uzupełnione. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił: 1. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 194 § 3 P.p.s.a.; 2. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a.; 3. błędne ustalenia faktyczne – zaginięcie jednej ze stron złożonego zażalenia nastąpiło bez wiedzy i udziału strony w nieznanych okolicznościach i mogło nastąpić w czasie transportu, w sądzie, na poczcie lub w innych okolicznościach. Skarżący wskazał, że wysyłając odpis zażalenia bez jednej strony musiałby być pozbawiony w całości lub w części świadomości, co nie jest prawdą. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przywrócenie terminu do dołączenia pełnego odpisu pisma oraz kontynuowanie sprawy i wyznaczenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przyczyną odrzucenia zażalenia było przyjęcie przez Sąd, że skarżący nie uzupełnił w terminie braków formalnych zażalenia, tj. nie nadesłał pełnego odpisu zażalenia. nadesłany odpis zawierał stronę 1 i 3. W zażaleniu skarżący podnosi, że okoliczność wysłania odpisu zażalenia bez strony 2 nie jest prawdą. Najpierw należy zwrócić uwagę, że skarżący wykonał zarządzenie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia w terminie 7 dni – zgodnie z pouczeniem zawartym w zarządzeniu z dnia 11 stycznia 2023 r. Jak wynika z akt, na kartach 70-72 znajduje się odpis zażalenia ze stronami 1 i 3. W cenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – wobec twierdzeń skarżącego – w przedmiotowej sprawie istnieją zatem poważne wątpliwości co do tego, czy skarżący uzupełniając braki formalne zażalenia załączył pełen odpis zażalenia, zawierający 3 strony, czy tylko odpis zawierający stronę 1 i 3. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, że brakująca 2 strona zażalenia zaginęła w nieznanych okolicznościach. W tej sytuacji uznać należy, że odrzucenie zażalenia ze wskazanych przyczyn stanowiłoby nieuzasadnione ograniczenie gwarantowanego przez art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 544/09). Ponadto, za uwzględnieniem argumentów podnoszonych w zażaleniu przemawia zasada prymatu merytorycznego rozpoznania sprawy, nad rozpoznaniem jej w sposób formalny. W kontekście powyższych rozważań, odrzucenie zażalenia w rozpoznawanej sprawie z powodu nieuzupełnienia jego braków formalnych, w sytuacji, kiedy istnieją uzasadnione wątpliwości, co do prawidłowości wykonania wezwania do uzupełnienia tych braków, stanowi naruszenie art. art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.