III OSK 6433/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2021 r. sygn. akt II SAB/Wa 638/20 w sprawie ze skargi A. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim w przedmiocie rozpoznania wniosku z 10 września 2020 r. o udostepnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 12 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 638/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim w przedmiocie rozpoznania wniosku z 10 września 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 10 września 2020 r. o godzinie 11:36 A. S. zwrócił się (za pomocą platformy ePUAP) do Prezesa Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Zażądał udostępnienia informacji o funkcjonariuszu publicznym Staroście Grodziskim M. W. i Burmistrzu Miasta Podkowa Leśna A. T.: cyt.: "Proszę o doprecyzowanie informacji publicznej przez podanie więcej informacji niż do tej pory uzyskałem z instytucji publicznych: Sądu, Prokuratury, Policji. Wiem, że skarga Starosty Grodziskiego (kontekst art. 212 k.k. i "mrożenie" Burmistrza Miasta Podkowa Leśna krytycznego wobec Starosty Grodziskiego, np. insynuowanie w Internecie i mediach popełnienia przestępstwa przez Starostę z art. 231 k.k.) z KPP w Grodzisku Maz. w latach 2015 - 2017 roku została wysłana do Sądu Rejonowego w Grodzisku Maz. Sąd założył akta sprawy o sygnaturze II K .... I co dalej się działo? Na mocy prawa (jeśli, to proszę podać podstawę prawną) z urzędu Sąd wysłał akta do Prokuratury Rejonowej? Prokuratury z którego miasta? Kiedy wysłał (data)? Był wniosek Prokuratury? Kiedy? Znak pisma z Prokuratury? Data pisma z Prokuratury? Kiedy Sąd wysłał akta do Prokuratury (data)? Której Prokuratury? W odpowiedzi proszę przywołać imię, nazwisko, funkcję funkcjonariusza publicznego (np. M. W. Starosta Grodziski, A. T. Burmistrz Miasta Podkowa Leśna), sygnaturę sprawy sądowej, datę podpisania mojego niniejszego Wniosku o Udostępnienie Informacji Publicznej (w skrócie: WoUIP).". W piśmie z 16 września 2020 r. Prezes Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim udzielił odpowiedzi, iż wniosek dotyczy sprawy tamtejszego sądu o sygn. akt II K 995/17. Akta tej sprawy w dniu 20 września 2018 r. zostały przekazane do Prokuratury Rejonowej w Grodzisku Mazowieckim w trybie art. 35 § 1 Kodeksu postępowania karnego. Powyższe oznacza, że sąd uznał się za niewłaściwy i przekazał akta innemu organowi. Oznacza to, że nie było wniosku Prokuratury o przekazanie akt. Ponadto poinformował, że od 20 września 2018 r. dysponentem akt jest Prokuratura Rejonowa w Grodzisku Mazowieckim. Ww. pismo zostało za pośrednictwem portalu ePUAP przesłane do wnioskodawcy. Przedmiotową skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zaskarżył bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 10 września 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Nadmienił, że pismem z 16 września 2020 r. udzielił wyczerpującej odpowiedzi na postawione we wniosku zapytania. Informacja publiczna została udostępniona w ustawowym terminie i w sposób wskazany przez wnioskodawcę. Oddalając skargę, sąd pierwszej instancji wskazał, że Prezes Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim jest bez wątpienia - jako organ władzy publicznej - podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Sąd zwrócił uwagę, że przepis art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm. - dalej: "u.d.i.p.") wyraźnie zastrzega jednak, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Obowiązek informacyjny określonych podmiotów nie musi być adekwatny do ustalonego zakresu ich działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania przez organ daną informacją. W ocenie sądu żądana w niniejszej sprawie wnioskiem z 10 września 2020 r. informacja stanowi informację publiczną, dotyczy ona bowiem działania organu władzy publicznej, jakim jest Sąd Rejonowy w Grodzisku Mazowieckim. Pytania zawarte we wniosku skarżącego z 10 września 2020 r. dotyczyły czynności sądu podjętych w związku z wpłynięciem do tegoż sądu "skargi" Starosty Grodziskiego M. W. zarejestrowanej w latach 2015-2017 pod sygnaturą II K. W odpowiedzi na ten wniosek Prezes Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim pismem z dnia 16 września 2020 r. poinformował wnioskodawcę, iż istotnie taka sprawa została zarejestrowana w Sądzie za numerem II K 995/17. Akta tej sprawy zostały w dniu 20 września 2018 r. przekazane do Prokuratury Rejonowej w Grodzisku Mazowieckim. Przekazanie to nastąpiło w trybie art. 35 § 1 k.p.k., co oznacza, że sąd uznał się za niewłaściwy do rozpatrzenia sprawy i przekazał sprawę innemu organowi. Prezes Sądu Rejonowego wyjaśnił też, odnosząc się do żądania skarżącego, że nie było wniosku Prokuratury o przekazanie akt. Ponadto poinformowano wnioskodawcę, że od 20 września 2018 r. dysponentem akt jest Prokuratura Rejonowa w Grodzisku Mazowieckim. Zdaniem sądu pierwszej instancji tak udzielona odpowiedź na wniosek skarżącego z 10 września 2020 r., biorąc pod uwagę jego treść oraz sposób formułowania pytań, stanowi kompletną odpowiedź na ten wniosek, a co za tym idzie powoduje, iż organ nie pozostaje w bezczynności. Sąd dodał, iż skarżący właściwie nie precyzuje na czym polegać ma niekompletność załatwienia jego wniosku, czy też – jak twierdzi – udostępnienie informacji innej niż objęta zakresem przedmiotowego wniosku. Zdaniem sądu skarżący opisuje w sposób drobiazgowy okoliczności konfliktu pomiędzy Starostą Grodziskim a Burmistrzem Miasta Podkowa Leśna, które to okoliczności są nieistotne dla rozpatrzenia niniejszej sprawy. Prezes Sądu Rejonowego, udzielając żądanej informacji, nie był zobowiązany do analizy dokumentacji pod kątem okoliczności sporu pomiędzy wskazanymi powyżej funkcjonariuszami publicznymi. Kwestia ta pozostawałaby zresztą poza zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie sądu pierwszej instancji nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wniosek w postaci skanu pisma Prezesa Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim z 16 września 2020 r. załączonego w pliku PDF do pisma przewodniego. Brak podpisu zaufanego, czy też podpisu kwalifikowanego nie może zostać uznany za okoliczność świadczącą o bezczynności organu. Nie ulega wątpliwości, iż pismo z 16 września 2020 r. zostało rzeczywiście przez organ sporządzone i podpisane. W takiej sytuacji, zdaniem sądu pierwszej instancji, dopuszczalne było przekazanie skarżącemu skanu tego pisma w formie elektronicznej, zważywszy na to, iż skarżący kategorycznie nie życzył sobie, aby kierować do niego korespondencję pisemną drogą tradycyjną (pocztową), z powodu - jak to określił - roznoszenia przez listonoszy "zainfekowanych kopert". Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez stwierdzenie bezczynności Prezesa Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim w przedmiocie rozpoznania wniosku z 10 września 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, względnie o uchylenie wyroku do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Nadto wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Pełnomocnik skarżącego ustanowiony w ramach prawa pomocy wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które to koszty nie zostały przez skarżącego na moją rzecz uiszczone w całości ani w części. Na podstawie art. 174 p.p.s.a. wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy p.u.s.a. poprzez niedostrzeżenie naruszenia prawa materialnego przez organ skarżony w postaci art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 u.d.i.p. poprzez niezasadne przyjęcie, że organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi na pytania skarżącego zawarte we wniosku o udzielenie informacji publicznej. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podlegała rozpoznaniu w granicach przytoczonej w niej podstawy. Skarga kasacyjna, będąca szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, powinna zawierać stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 p.p.s.a. nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Do autora skargi kasacyjnej należy bowiem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji, określenie sposobu naruszenia prawa i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało jego niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego, a w przypadku podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – dodatkowo wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyroki NSA: z 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08; z 22 września 2010 r., II FSK 764/09; z 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11), a także w odniesieniu do podstawy formalnej – uprawdopodobnienie istotnego wpływu naruszenia na wynik postępowania. Prawidłowo skonstruowany zarzut powinien następnie zostać uzasadniony. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, z kolei uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd, stosując przepis, popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Naruszenie prawa procesowego, o którym mowa w powołanym przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, może wiec polegać na błędnej wykładni przepisu postępowania lub na niewłaściwym jego zastosowaniu. Skarga kasacyjna oparta na tej podstawie może być uwzględniona jedynie wtedy, gdy uchybienie wojewódzkiego sądu administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy. Wykazanie wpływu na wynik sprawy – co jest podstawowym obowiązkiem autora skargi kasacyjnej - sprowadza się do wyjaśnienia związku przyczynowego między naruszeniem prawa a wynikiem sprawy, tj. podania stosownej argumentacji uzasadniającej twierdzenie, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia, to w sprawie mogłoby zostać wydane inne rozstrzygnięcie niż kwestionowane skargą kasacyjną. Innymi słowy chodzi o wykazanie, że naruszenia prawa były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyroki NSA: z 10 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 1545/21; z 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2103/12). W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny - por. np. wyrok NSA z 19 grudnia 2014 r., II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej skonstruował jeden zarzut o swoistym, nieznanym ustawie charakterze hybrydowym, tj. w jego ramach zarzucił jednocześnie naruszenie przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. (w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy p.u.s.a.), które z kolei polegało na niedostrzeżeniu naruszenia prawa materialnego: art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 u.d.i.p. poprzez niezasadne przyjęcie, że organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi na pytania skarżącego zawarte we wniosku o udzielenie informacji publicznej. Takie sformułowanie zarzutu jest niedopuszczalne z paru względów. W ramach omawianego zarzutu skarżący w istocie zarzucił sądowi pierwszej instancji błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy (jego zdaniem sąd niezasadnie przyjął, że organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi na pytania skarżącego zawarte we wniosku o udzielenie informacji publicznej), przy czym jedynym podanym przez niego przepisem prawa procesowego jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., którego sąd nie stosował (sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.) i nie mógł stosować w niniejszej sprawie, gdyż w przypadku skarg na bezczynność organów sąd administracyjny nie orzeka na podstawie art. 145 p.p.s.a. Dodatkowo tak na prawdę nie wyjaśnił na czym polega naruszenie przepisów postępowania przez sąd pierwszej instancji, bowiem miało się ono sprowadzać do niedostrzeżenia naruszenia prawa materialnego. Należy jednak zwrócić uwagę, że "niedostrzeżenie naruszenia prawa materialnego" to nic innego niż błędna subsumcja lub wykładnia normy prawa materialnego, a do konstruowania zarzutów tego rodzaju służy druga z podstaw, na których można oprzeć skargę kasacyjną, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Dalej skarżący powiązał tenże zarzut z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., które to przepisy mają charakter ustrojowy i normują zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako takie, co do zasady, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Mogą być one skutecznie wskazane jako naruszenie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami p.p.s.a. (wyrok NSA z 11 maja 2012 r., I OSK 70/12, LEX nr 1166069; wyrok NSA z 26 lutego 2009 r., II FSK 1660/07, wyrok NSA z 11 marca 2009 r., II FSK 103/08, wyrok NSA z 23 listopada 2010 r., I GSK 445/10; wyrok NSA z 6 lipca 2011 r., II GSK 1185/11, LEX nr 1083277; wyrok NSA z 24 kwietnia 2008 r., FSK 576/07, LEX nr 475570). Przy czym, jak wyżej wskazano, skarżącemu nie udało się skutecznie powiązać w zarzucie przepisu p.p.s.a., bowiem tego podanego przez autora skargi kasacyjnej sąd pierwszej instancji nie stosował i nie mógł stosować w przedmiotowej sprawie. Skoro zatem art. 1 (§ 1 i 2) p.u.s.a., jako przepis ustrojowy, a nie procesowy wskazuje w § 2 podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne, to przepis ten mógłby stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdyby sąd przyjął inne, niż legalność, kryterium kontroli. Zarzucając naruszenie tego przepisu strona powinna zatem bądź to wskazać konkretny przepis prawa, który powinien uwzględnić, a czego nie zrobił sąd pierwszej instancji, dokonując kontroli legalności działania organów administracji, bądź ewentualnie przepis wskazujący inne kryterium kontroli (wykraczające poza zgodność z prawem). W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej nie zdołał skutecznie sformułować zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Pozostała część zarzutu dotyczy już przepisów prawa materialnego. Należy jednakże zwrócić uwagę, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Przepisy materialne wyznaczają krąg okoliczności faktycznych istotnych na gruncie danej sprawy administracyjnej, zaś przepisy procesowe regulują sposób ich ustalenia. W konsekwencji tego ocena zarzutu prawa materialnego możliwa jest wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369. Gdy skarżący kasacyjnie nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, tj. nie czyni tego w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania, lecz w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, to tak skonstruowane zarzuty nie mogą odnieść skutku. W niniejszej sprawie, wobec nieskutecznego skonstruowania zarzutu naruszenia przepisów postępowania, skarżący w istocie za pomocą zarzutów naruszenia prawa materialnego zmierzał do kwestionowania stanu faktycznego sprawy, co jak wyjaśniono wyżej, jest niedopuszczalne. Dodatkowo powyższy wywód można uzupełnić o to, że w "części materialnej" omawianego zarzutu autor skargi kasacyjnej, wskazując na art. 13 u.d.i.p., nie sprecyzował, który z dwóch ustępów art. 13 u.d.i.p. został naruszony, co dodatkowo w tej części dyskwalifikuje omawiany zarzut. Jak bowiem podnosi się w orzecznictwie do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, a w przypadku kiedy przepis składa się z wielu jednostek redakcyjnych, wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej, której naruszenie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie. W związku z powyższym, z uwagi na wady konstrukcyjne jedynego zarzutu skargi kasacyjnej, które uniemożliwiły Naczelnemu Sadowi Administracyjnemu merytoryczne odniesienie się do istoty sprawy, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a.