III FSK 403/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Cezary Bajorek, po rozpoznaniu w dniu 30 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 98/21 w sprawie ze skargi E. P., P. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 24 listopada 2020 r., nr 2201-IEE.711.2.397.2020.MW w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 98/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA", "sąd I instancji") po rozpoznaniu skargi E. P. i P. P., oddalił skargę na zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor") z dnia 24 listopada 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, P. P. (dalej: "Skarżący") wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych na rzecz Skarżącego. Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwą interpretację art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w brzmieniu obowiązującym przed 30.07.2020 r., tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1438, ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") skutkującą uznaniem, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego objętego sprawą nr (...), 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt. 2 ustawy p.p.s.a., poprzez naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które ma charakter ogólnikowy, ograniczony jedynie do przytoczenia poglądów Organów podatkowych, a pomija szereg okoliczności podnoszonych przez Skarżącego, związanych z zarzutami zgłoszonymi w skardze, co miało istotny wpływ na wynik postępowania tj. nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od Skarżącego na swoją rzecz, kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej uregulowanych w powołanym art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia następującej kwestii. Zdaniem Skarżącego nie można uznać, że dokument oznaczony nr [...] dotyczy tytułu wykonawczego nr [...], bowiem nie wynika to ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, na którym figurował tylko numer dokumentu a nie numer tytułu wykonawczego. Z aktualizacji wynika, że numer sprawy [...] został przypisany do tytułu wykonawczego nr [...], który został umorzony. Tym samym, w ocenie Skarżącego, dokonane czynności egzekucyjne w 2020 roku, dotyczące sprawy nr [...], były bezpodstawne a wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a., zasadny. Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwą interpretację art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., skutkującą uznaniem, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego objętego sprawą nr [...]. Należy zauważyć, że organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu nr 2208- SEE.711.109.50.2020.2.MZ z dnia 30 września 2020 roku prawidłowo wyjaśnił kwestie dotyczące numeru systemowego, pod którym zarejestrowana jest każda sprawa (jeden tytuł, jedna sprawa). Tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 26 czerwca 2007 roku został zarejestrowany, jako sprawa pod numerem [...]. Taki numer widnieje również na samym dokumencie tytułu wykonawczego oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki nr (...), doręczonej Skarżącemu w dniu 13 lipca 2007 roku (zob. akta adm. k. 11 i 11v). Z opisu zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że powyższa przesyłka zaadresowana na Skarżącego i jego małżonki zawierała odpis zawiadomienia z dnia 29 czerwca 2007 roku, nr DE-R1/721ZAJ/543/07 oraz odpisy tytułów wykonawczych o numerach spraw: [...] (odpowiada numerowi tytułu wykonawczego [...]), [...] (odpowiada numerowi tytułu [...] wykonawczego [...]), [...] (odpowiada numerowi tytułu wykonawczego [...]), [...] (odpowiada numerowi tytułu wykonawczego [...]), na podstawie których zawiadomienie o zajęciu zostało sporządzone. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla również, że WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zasadnie zwrócił uwagę na fakt, że dołączone przez Skarżącego do skargi z dnia 1 stycznia 2021 roku postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego z 4 grudnia 2018 roku, dotyczy odrębnego postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do Skarżącego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, wyraża także akceptację dokonanych, przez Organ ustaleń stanu faktycznego oraz potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia Dyrektora. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. s. Jolanta Sokołowska s. Jacek Brolik s. Sławomir Presnarowicz (spr.)