IV SA/Wa 1220/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.O. w przedmiocie połączenia spraw do wspólnego rozpoznania o sygn. akt IV SA/Wa 1220/09 i IV SA/Wa 1221/09 dotyczących skarg na uchwały Rady Miejskiej w W. z dnia [...] grudnia 2000 r., nr [...] i z dnia [...] listopada 1994 r., nr [...] w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić wniosek o połączenie spraw o sygn. akt IV SA/Wa 1220/09 i IV SA/Wa 1221/09 UZASADNIENIE Pismami z dnia 14 września 2009 r., 26 października 2009 r.,10 listopada 2009 r. A. O. wniósł o połączenie spraw o sygn. akt IV SA/Wa 1220/09 i IV SA/Wa 1221/09 do wspólnego rozpoznania. Zgodnie z art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Z kolei w myśl art. 111 § 2 p.p.s.a. Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 111 p.p.s.a., bowiem z możliwością objęcia kilku oddzielnych spraw jedną skargą mielibyśmy do czynienia w przypadku tożsamości przedmiotu postępowania, a więc jeśli kilka spraw dotyczy tego samego aktu administracyjnego. Ze względu na fakt, iż w ww. sprawach przedmiotem są różne akty prawa miejscowego, tj. uchwała Rady Miejskiej w W. z dnia [...] grudnia 2000 r., nr [...] oraz uchwała Rady Miejskiej w W. z dnia [...] listopada 1994 r., nr [...], tym samym nie jest możliwe połączenie spraw do wspólnego rozpoznania, ze względu na brak tożsamości przedmiotowej. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, należało na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.