I GSK 1143/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. NSA Anna Apollo Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Cudna po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1224/19 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w N. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od C. Sp. z o.o. w N. na rzecz Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1224/19 oddalił skargę C. sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej "skarżąca", "spółka") na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (OB) na rok 2016. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W lipcu 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 (OB). We wniosku strona zadeklarowała działki rolne o łącznej powierzchni 101,68 ha. W wyniku rozpatrzenia wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016, decyzją z [...] maja 2017 r. Kierownik ARiMR odmówił stronie przyznania wnioskowanych płatności OB, z uwagi na niespełnienie przez wnioskodawcę warunków określonych w art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r., poz. 278), dalej "ustawa o płatnościach". Organ I instancji zauważył, że wskazane wyżej warunki nie zostały spełnione ze względu na stworzenie przez skarżącą sztucznych warunków, o których mowa w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. UE L z 2009 r., nr 30, s. 16 ze zm.), dalej "rozporządzeniem nr 73/2009" w celu uzyskania nienależnych płatności, poprzez sztuczny podział posiadanego przez niego gospodarstwa rolnego. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor ARiMR decyzją z [...] sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji. Zdaniem organu II instancji nastąpił podział dużego gospodarstwa na mniejsze części, przekazane w posiadanie różnym podmiotom, zarejestrowanym w ewidencji producentów, przekładałby się na przyznanie płatności z ominięciem przepisów modulujących. Organ stwierdził istnienie powiązań pomiędzy A. S. a innymi podmiotami, które również wnioskowały o przyznanie płatności. Wskazał, że A. S. występował w tych spółkach jako wspólnik lub członek zarządu lub wykonywał dla tych podmiotów prace rolne. Uznano, że grunty rolne zgłaszane przez stronę postępowania, są de facto zarządzane przez tę samą osobę – A. S., grunty zgłaszane do płatności odrębnie przez A. S. oraz spółki, w których jest on wspólnikiem lub członkiem zarządu lub wykonawcą prac rolnych, nie stanowią gospodarstw samodzielnych, niepowiązanych ze sobą ekonomicznie, czy też technologicznie. Przeciwnie, wzajemne powiązania osobowe oraz biznesowe dają podstawy do twierdzenia, że podmioty te zostały zawiązane przez A. S. oraz grupę osób z nim związanych jedynie w celu stworzenia sztucznych warunków do otrzymania nienależnych płatności. Podejmowane przez A. S. czynności, miały na celu obejście przepisów prawa. To ten ostatni podmiot prowadził gospodarstwo rolne, ponosił nakłady i czerpał z tego tytułu zyski, zaś gospodarstwo skarżącej zostało sztucznie utworzone w celu uzyskania wyższych płatności poprzez ominięcie progów modulacyjnych dla płatności OB, o których mowa w art. 7 i 8 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. (Dz. U. z 2018r. poz. 1312 z późn. zm.) dalej: ustawa o płatnościach oraz dla płatności dodatkowej (27 ha) — stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1915/17 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie nr [...]. W powyższym wyroku Sąd stwierdził, że uzasadnienie sporządzone przez organ odwoławczy nie spełnia warunków, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. i w związku z tym nie poddaje się kontroli. W ocenie Sądu organ nie wskazał, na podstawie jakich dowodów doszedł do przekonania, że poprzez sztuczne stworzenie warunków skarżąca zamierzała wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W toku ponownego rozpoznania sprawy w dniu 15 listopada 2018 r. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją nr [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w Mińsku Mazowieckim. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Mińsku Mazowieckim decyzją nr [...] z dnia [...].03.2019 r. odmówił przyznania wszystkich płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 C. sp. z o.o. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez wskazaną na wstępie decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR. Uzasadniając taki pogląd organ wskazał po pierwsze na skład własnościowy spółki i jej siedzibę oraz miejsce zamieszkania A. S. Organ odwoławczy podkreślił, że analiza dokumentów dotycząca funkcjonowania skarżącej wykazała, iż nie jest to samodzielna jednostka gospodarcza (pod względem technicznym, ekonomicznym i kierowniczym). Mimo, ze z formalnego punktu widzenia jest odrębną osobą prawną, to z gospodarczego punktu widzenia jest jednostką w pełni zależną od wspólnika posiadającego większość udziałów, Pana A. S.. Spółka w rzeczywistości powstała tylko i wyłącznie na potrzeby ARiMR, po to żeby otrzymywać wyższe płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Mając powyższe na uwadze organ II instancji uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji, że powyższe działanie wyczerpało przesłanki art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1224/19 ją oddalił. Sąd I instancji podkreślił, że sprawa niniejsza jest rozpatrywana przez Sąd po wydanym w sprawie wyroku w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1915/17. Przy rozpatrywaniu skargi ma więc zastosowanie art. 153 p.p.s.a. Organ w wyniku uzupełnienia materiału dowodowego poczynił nowe ustalenia dotyczące działalności skarżącej spółki w roku 2016 , które w ocenie Sądu I instancji wykazały, że skarżąca nie prowadziła działalności rolniczej w roku 2016. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego i podkreślił, że skarżąca w 2016 roku nie ponosiła żadnych kosztów związanych ze swoją działalnością. Nie osiągnęła też żadnych udokumentowanych dochodów jak np. ze sprzedaży płodów czy świadczenia usług za pomocą zakupionych maszyn. W momencie utworzenia, ani też później nie została wyposażona przez wspólników w środki, które umożliwiałyby jej realne funkcjonowanie. W ocenie Sądu I instancji gospodarstwo rolne skarżącej tylko formalnie tworzyło samodzielne gospodarstwo, w rzeczywistości jednak było to wyodrębnienie wyłącznie formalnoprawne, niestanowiące o jego samodzielności czy niezależności. Gospodarstwo to pozostawało w ścisłym związku z gospodarstwem A. S. Wszystkie działania, które miały miejsce, stanowiły w istocie próbę dostosowania wzajemnych relacji między podmiotami, aby uzyskać maksymalne dofinansowanie. Sąd I instancji uzna, że skarżąca nie wykazała, że spełnia warunki do uzyskania płatności. Następnie skarżąca na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", zaskarżyła w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt: V SA/Wa 1224/19. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a. art. 4 ust. 1 lit. a ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/20091307/2013 (dalej: rozporządzenie Rady (UE) nr 1307/2013) w związku z art. 4 ust. 1 lit. b i w związku z art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia Rady (UE) nr 1307/2013 - poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe stwierdzenie, że skarżąca nie spełnia kryteriów uznania jej za rolnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (UE) nr 1307/2013, co stanowi podstawę odmówienia skarżącej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 (OB), w sytuacji, gdy skarżąca jest osoba prawną, której gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (UE) nr 1307/2013 jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia Rady (UE) nr 1307/2013, co oznacza, że spełnia wymogi uznania jej za rolnika w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach ! systemów wsparcia bezpośredniego; b. art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia Rady (UE) nr 1307/2013 poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że skarżąca nie prowadzi działalności rolniczej, o której mowa w tym przepisie, w sytuacji, gdy skarżąca prowadzi działalność w zakresie rozmnażania roślin i użytkuje grunty rolne, co oznacza, że prowadzi działalność rolniczą; c. art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji bezpodstawne stwierdzenie niespełnienia przez skarżącą przesłanek w tym przepisie zawartych, podczas gdy skarżąca jest rolnikiem, któremu został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz I ewidencji wniosków o przyznanie płatności, a także łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w jej posiadaniu jest nie mniejsza niż 1 ha, co kwalifikuje ją do przyznania płatności bezpośrednich; II. naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik skrawy, tj.: a. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a poprzez jego niezastosowanie 1 i w konsekwencji nieuwzględnienie naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności podniesionego w skardze do Sądu I instancji, naruszenia art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 i z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, 1 (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 17.12.2013) poprzez błędną wykładnię pojęcia sztucznych warunków, co w rezultacie prowadziło do nieprawidłowego stwierdzenia i przez organy, iż zostały w przedmiotowej sprawie stworzone sztuczne warunki, co stoi w sprzeczności ze stanem faktycznym i z celami prawodawstwa; b. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez jego nie zastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie naruszeń przepisów postępowania, a w szczególności naruszenia art. 3 ust. 2 pkt. 1 - 3 ustawy o płatnościach oraz art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie istoty sprawy, w sposób przekonujący, w szczególności poprzez pominięcie w ustaleniach faktycznych istotnych okoliczności (szczegóły w uzasadnieniu) w sprawie oraz brak wnikliwej analizy kwestii sztucznego stworzenia warunków, co miało wpływ na rozstrzygnięcie, i skutkowało nieuwzględnieniem mocy wiążącej orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca2018 r., sygn. akt: V SA/Wa 1915/17 w zakresie wskazań, co do dalszego postępowania(wyjście poza granice związania oceną prawną, zawartą w poprzednio wydanym wyroku). Powołując się na powyższe zarzuty oraz w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiając argumentację wniesionych zarzutów skarżący wniósł o: a) na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; b) na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych; c) na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a o rozpoznanie skargi na rozprawie. W odpowiedzi na skargę organ w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając niniejszą sprawę według przedstawionej zasady związania granicami skargi kasacyjnej skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. W tej sprawie zarzuty naruszenia prawa materialnego skoncentrowano na błędnej wykładni przepisów i nieprawidłowym stwierdzeniu, że skarżąca – co jest szczególnie istotne – nie spełnia kryterium uznania jej za rolnika. Nie kwestionowano zatem przepisów prawa materialnego w zakresie tzw. sztucznych warunków. W dalszej kolejności należy wskazać, że analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do problematyki prawa materialnego regulującego uznania podmiotu za rolnika, autor skargi kasacyjnej nie tyle dokonywał wykładni tych przepisów, co prowadził rozważania dotyczące ustaleń faktycznych w tym zakresie (uznania podmiotu za rolnika) poczynionych przez organ administracyjny i ich oceny przez Sąd I instancji. Nie można jednak tracić z pola widzenia tego, że w zakresie ww. problemu nie zawarto zarzutów naruszenia prawa procesowego. Zarzutami naruszenia prawa materialnego nie sposób natomiast skutecznie zwalczać ustaleń faktycznych, czy też oceny Sądu I instancji odnoszącej się do ustaleń organów administracji publicznej. Powyższe potwierdza utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego z którego wynika, że na drodze podnoszenia zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego nie można podważać wadliwości w zakresie ustalania stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 601/09; wyrok NSA z dnia 31 marca 2004 r., sygn. akt OSK 59/04; wyrok NSA z dnia 13 października 2004 r., sygn. akt FSK 548/04; wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., FSK 568/04; wyrok NSA z dnia 21 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1045/04; wyrok NSA z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt GSK 974/04; wyrok NSA z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt II GSK 293/08, tamże). Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. należy podkreślić, że zgodnie z tym przepisem naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna oparta na tej podstawie może być uwzględniona jedynie wtedy, gdy uchybienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy. Wykazanie wpływu na wynik sprawy sprowadza się więc do wyjaśnienia związku przyczynowego między naruszeniem prawa a wynikiem sprawy, tj. podania stosownej argumentacji uzasadniającej twierdzenie, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia, to w sprawie mogłoby zostać wydane inne rozstrzygnięcie niż kwestionowane skargą kasacyjną. Innymi słowy chodzi o wykazanie, że naruszenia prawa były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 11 marca 2014r., sygn. akt II GSK 2103/12; wyrok NSA z 20 lutego 2014r., sygn. akt. II GSK 1933/12). W tej sprawie podkreślenia wymaga, że wbrew postanowieniom art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W dalszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w ogóle nie wykazano, na czym miało polegać naruszenie art. 153 p.p.s.a. Wreszcie należy dostrzec, że zarzuty naruszenia art. 7, art. 80, art. 107 § 3 i art.11 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt. 1 - 3 ustawy o płatnościach w istocie odnosiły się wyłącznie do kwestii stworzenia sztucznych warunków i nie dotyczyły okoliczności związanych z zagadnieniem, czy skarżąca jest w ogóle rolnikiem. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).