I SA/Go 176/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi AP spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2021 oddala skargę w całości. UZASADNIENIE AP spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Skarżąca, Strona, Spółka) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: organ, organ II instancji, Dyrektor OR R) z [...] kwietnia 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Kierownik BP, organ I instancji) z [...] sierpnia 2022 r. odmawiającą skarżącej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2021. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. W dniu 16 czerwca 2021 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynął wniosek Skarżącej o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2021, przy czym obszar do jakiego Spółka ubiegała się o te płatności wyniósł łącznie 131,51 ha i został zlokalizowany na działkach wymienionych na k – 2 decyzji Dyrektora OR. Działki te zostały zadeklarowane w ramach następujących rodzajów pomocy finansowej: -/ jednolita płatność obszarowa – dalej: płatność JPO, -/ płatność za zazielenienie – dalej: płatność PZZ, -/ płatność dodatkowa – dalej: płatność RDST, -/ płatność strączkowa – dalej: płatność STR, -/ płatność dla młodych rolników – dalej: płatność MR. Po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej, ww. decyzją z [...] sierpnia 2022 r., Kierownik BP działając w oparciu o: art. 5 i 6 i art. 24 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r, o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1775, dalej: Ustawa), art. 4 ust. 3 rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. L 1995.312.1 – dalej: rozporządzenie nr 2988/95), art. 60 rozporządzenie Komisji (UE) Nr 1306/2013 dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania je j oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94. (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000. (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm., - dalej: rozporządzenie nr 1306/2013), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm. – dalej: rozporządzeniem nr 1307/2013). W uzasadnieniu wskazał, że w świetle okoliczności sprawy działki zgłoszone do płatności przez Spółkę tworzą fikcyjne gospodarstwo, które zostało utworzone w celu obejścia przepisów ustanawiających limity płatności dla pojedynczego producenta rolnego, a tym samym przyznanie wnioskowanych płatności byłoby sprzeczne z art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95. A mając na względzie okoliczności powołane w decyzji organ zastosował konsekwencje wynikające z art. 60 rozporządzenie nr 1306/2013. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor OR ww. decyzją z [...] kwietnia 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ramach podstaw prawnych wymienionych przez organ I instancji wskazał też m.in. art. 8 ust, 1, art. 13, art. 14 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 15 ust. 2 Ustawy. W motywach wyjaśnił, że za prawidłowe uznał ustalenia Kierownika BP, że Spółka nie jest samodzielnym podmiotem, gdyż zarówno ona, jak i szereg innych gospodarstw należących formalnie do podmiotów prawa handlowego: B sp. z o.o., RP sp. z o.o., G sp. z o.o., TF sp. z o.o., AG sp. z o.o., AP sp. z o.o., M1 sp. z o.o., J sp. z o.o., TO sp. z o.o., S sp. z o.o., W6 sp. z o.o., W2 sp. z o.o., W3 sp. z o.o., W1 sp. z o.o., W4 sp. z o.o., W5 sp. z o.o., TF sp. z o.o., AP sp. z o.o., A sp. z o.o., TS sp. z o.o., TT sp. z o.o., AP sp. z o.o., FP sp. z o.o., RP sp. z o.o., AB sp. z o.o., I sp. z o.o., M2 sp. z o.o., FU sp. z o.o., G sp. z o.o., GG sp. z o. o., GA sp. z o.o., P1 sp. z o. o., RD sp. z o.o., TT sp. z o.o., oraz do osób fizycznych, tj. A.S., K.S., Ł.P. (do 2020), M.P., W.K. i M.J., których siedziby zlokalizowane są na terenie województwa, należy uznać za sztucznie wykreowane wyłącznie w celu uzyskania płatności dystrybuowanych przez ARiMR w wysokości wyższej niż możliwej do uzyskania w ramach pojedynczego gospodarstwa. Organ wskazał, że jak wynika z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym (dalej: KRS), Strona została zarejestrowana dnia [...] września 2016 r. (data wpisu do w KRS). Do dnia [...] czerwca 2017 r. 48 z 50 udziałów w Spółce posiada A sp. z o.o. (członkiem zarządu – M.P. , prokurenci: M.J., i W.K.. Natomiast od dnia [...] czerwca 2017 r. całość udziałów w spółce posiada P S.A. (dalej: P S.A.). Zarząd Strony reprezentowany jest przez K.S. (Prezes zarządu) oraz A.S. (członek zarządu). Organ wskazał, że całościowy udziałowiec Strony, tj. P S.A. została zarejestrowana dnia [...] lutego 2016 r,, a jedynym jej akcjonariuszem od momentu założenia spółki jest M.J.. Zarząd P S.A. reprezentowany jest przez trzech członków zarządu tj. M.W., K.S. oraz M.J.. Wobec powyższego stwierdził, że M.J. posiada dominujący wpływ na działalność Skarżącej, przez pośrednie posiadanie całości udziałów w tejże spółce. Inaczej mówiąc M.J. posiada względem Spółki status "beneficjenta rzeczywistego" o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 lit a Ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2022 ivf poz. 593). Dalej organ zaznaczył, że P S.A. posiada całość udziałów w: A sp. z o.o., AP sp. z o.o., AP sp. z o.o., B sp. z o.o., M1 sp. z o.o., W1, W2, W3, W4, W5, W6, FP sp. z o.o., G sp. z o.o., J sp. z o.o., S sp. z o.o., RG sp. z o.o., RG sp. z o.o., RP sp. z o.o., TO sp. z o.o., TT sp. z o.o., TF sp. o.o., TF sp. z o.o., TS sp. z o.o., M2 sp. z o.o., FU sp. z o.o., GG sp. z o.o., GA sp. z o.o., RD sp. z o.o., TT sp. z o.o., P1 sp. z o.o., a także 50% w AG sp. z o.o. (ponadto M.J. posiada 100% udziałów w AP sp. z o.o. oraz 98% w G sp. z o.o.). W ten sposób M.J. pośrednio posiada dominujący wpływ na działalność ww. spółek, w tym Skarżącej, i względem nich jest "beneficjentem rzeczywistym", o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2022 r., poz. 593). Wszystkie ww. spółki aplikują o dopłaty z tytułu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jak również o płatności w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, tj. płatności ONW, płatności PRSK i płatności RE (przy czym FU sp. z o.o., RD sp. z o.o. nie wnioskowały o płatności w 2021 r.), ponadto M.J., K.S., M.P., A.S., W.K., I.O., Ł.P., M.J. również indywidualnie ubiegają się o przyznanie płatności. W ocenie organu, z analizy całokształtu zebranego materiału dowodowego wynika, że ww. podmioty pozostają względem siebie w ścisłej zależności na płaszczyźnie funkcjonalnej, ekonomicznej oraz zarządzane są przez tę samą wąską grupę osób: M.J. - pośredni udziałowiec ww. spółek oraz osoby pełniące funkcje zarządcze, tj.: I.O., K.S., Ł.P., M.J., A.S., M.P., W.K., którzy w sposób sztuczny dokonali multiplikacji podmiotów, czego efektem było obejście limitów kwotowych płatności obszarowych przysługujących jednemu gospodarstwu rolnemu. Dyrektor OR wskazał przy tym, że gospodarstwo rolne oznacza wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego (art. 4 ust. 1 lit. b Rozporządzenia nr 1307/2013). Zgodnie z definicją określoną w art. 2 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 2018/1091 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zintegrowanych statystyk dotyczących gospodarstw rolnych oraz uchylenia rozporządzeń (WE) nr 1166/2008 i (UE) nr 1337/2011 (Dz.U. UE L.2018.200.1), gospodarstwo rolne oznacza oddzielną jednostkę, zarówno pod względem technicznym, jak i ekonomicznym, która posiada własne kierownictwo i która prowadzi działalność gospodarczą w rolnictwie (...). Gospodarstwo rolne stanowi zatem wyodrębnioną jednostkę, zarówno pod względem technicznym, jak i ekonomicznym, która posiada oddzielne kierownictwo i prowadzi działalność rolniczą. Powinna posiadać odrębne środki produkcji, wyposażenie, nieruchomości, jednak zarządzana przez to samo kierownictwo. W ocenie organu ww. podmiotom nie można przypisać statusu gospodarstwa rolnego stanowiącego oddzielną jednostkę, zarówno pod względem technicznym jak i ekonomicznym. Nie można ponadto stwierdzić, że ww. spółki posiadają własne odrębne kierownictwo, albowiem dominujący wpływ na ich działalność, jako pośredni udziałowiec, zawsze posiada M.J., zaś w skład ich organów zarządczych wchodzą te same osoby, w różnych konfiguracjach (w maksymalnie 3-osobowych składach) tj. I.O., K.S., Ł.P., M.J., A.S., M.P., W.K.. Wobec powyższego ww. spółki są powiązane fundamentalnie na płaszczyźnie właścicielskiej poprzez osobę M.J. jako beneficjenta rzeczywistego oraz na płaszczyźnie zarządczej przez ww. 7 osób. Dyrektor OR zwrócił przy tym uwagę na dokumentację dołączoną do akt sprawy, którą organy zarządcze spółek S sp. z o.o. oraz B sp. z o.o. złożyły z związku z ubieganiem się o pomoc z tytułu wystąpienia szkód w uprawach rolnych spowodowanych wystąpieniem w 2021 r. niekorzystnych zjawisk atmosferycznych, gdzie zarząd ww. spółek (A.S. i K.S. oraz M.J. i I.O.) wskazali wprost, że podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy pozostaje w relacji powiązania z innymi podmiotami (dokładnie 31 szt.), które określono w załączniku nr 1 do tego oświadczenia, nie zatrudniającymi pracowników, w których beneficjentem rzeczywistym jest M.J.. Ponadto, jak podkreślił organ II instancji, ww. spółki kapitałowe zarządzane są w niemal identyczny sposób. Mają te same kanały dystrybucji. Niemal wszystkie, w tym Spółka, nie posiadają własnej infrastruktury technicznej służącej do prowadzenia działalności rolniczej tj. maszyn i urządzeń rolniczych oraz magazynów przechowalniczych. Zabiegi agrotechniczne były zlecane do podmiotów wspomagających, głównie I sp. z o.o. i U R.K. (REGON [...]). W przypadku Skarżącej, w 2021 r. zlecała ona obu tym ww. podmiotom. Organ zaznaczył, że I sp. z o. o. jest względem Strony podmiotem powiązanym albowiem udziały w tej spółce posiadał w roku 2021 podmiot AB sp. z o.o. w którym to z kole podmiocie udziały posiadali Ł.P. oraz A.S.. A.S. w 2021 r. pozostawała cały czas członkiem zarządu Strony, gdzie prezesem zarządu jest K.S.. Jednocześnie zaznaczył, że funkcję prezesa zarządu w I sp. z o. o. pełni M.W., który podobnie jak K.S. oraz M.J. do dnia [...] listopada 2022 r. pozostawali członkami P S.A. Odnośnie R.K. Dyrektor OR wskazał, że jak wynika z danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEDiG), U R.K. zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej od dnia [...] listopada 2020 r., zaś zgłosił jej wznowienie w dniu [...] czerwca 2022 r., przy czym jako datę wznowienia wskazał dzień [...] marca 2021 r. W dniu zgłoszenia zmian w CEDiG tj. w dniu [...] czerwca 2022 r. R.K. wystawił szereg faktur VAT za usługi, które miał świadczyć w 2021 r. dla: AB sp. z o.o., M1 sp. z o.o., J sp. z o.o., A sp. z o.o., TF sp. z o.o., AP sp. z o.o., FP sp. z o.o. oraz RP sp. z o.o. Organ zwrócił przy tym uwagę, że wg zawieranych przez R.K. z zarządami poszczególnych spółek - tożsamych w swej treści - umów o świadczenie usług rolnych wynika, że zapłata za usługi nastąpi na podstawie wystawionej faktury VAT, jednak w treści tychże faktur określono wyraźnie, że formą płatności jest przelew, przy czym żadna z ww. spółek nie wniosła do akt swoich spraw potwierdzenia, że opłata za usługi - w formie przelewu - została na rzecz R.K. przekazana. Nie ma również dowodów na to, że nastąpiła zmiana formy płatności np. na gotówkę. Organ wskazał, że dziwi także fakt, że przedsiębiorca świadczący usługi rolnicze dla kilku spółek już od pierwszego kwartału 2021 r. nie pobrał za to należnego wynagrodzenia, zaś żadna z tych spółek na przestrzeni całego 2021 r. nie zauważyła, że R.K. ma zawieszoną działalność gospodarczą. Ponadto, jak organ zauważył, R.K. dokonał zgłoszenia wznowienia działalności gospodarczej dopiero po otrzymaniu przez ww. kontrolowane spółki wezwań do przedłożenia dowodów potwierdzających m.in. ponoszenie kosztów usług, co tylko potwierdza występowanie zamierzonej koordynacji działań prowadzonych przez tę samą grupę osób zarządzających formalnie podmiotami, w których decydującym podmiotem i beneficjentem rzeczywistym jest M.J.. Dyrektor LOR zwrócił również uwagę, że spółki, w tym Skarżąca, prowadziły działalność rolniczą deklarując tylko kilka gatunków roślin tj. rośliny strączkowe (łubin biały oraz wąskolistny na nasiona, groch siewny, bobik), proso, żyto, owies lub trwałe użytki zielone. O tym, że autonomiczny charakter ww. gospodarstw rolnych jest tylko pozorowany, świadczy również fakt, że szereg z tych spółek powołano w tym samym czasie, przypisano im jedną lub dwie działki ewidencyjne, położone blisko lub obok siebie, na których realizują identyczną koncepcję prowadzenia działalności rolniczej. I tak: -/ W1 sp. z o.o. - wpis do KRS listopad 2012 - deklaruje jedną działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 73,64 ha, -/ W2 sp. z o.o. - wpis do KRS październik 2012 - deklaruje dwie działki ewidencyjne nr [...] o łącznej pow. 74,01 ha, -/ W3 sp. z o.o. - wpis do KRS październik 2012 - deklaruje dwie działki ewidencyjne nr [...] o łącznej powierzchni 69,10 ha, -/ W4 sp. z o.o. - wpis do KRS październik 2012 - deklaruje jedną działkę ewidencyjne nr [...] o powierzchni 44.14 ha, -/ W5 sp. z o.o. - wpis do KRS październik 2012 - deklaruje jedną działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 49,20 ha. Działki te leżą obok siebie tj. w tym samym obrębie ewidencyjnym i tworzą jeden kompleks. W 2021 r. wszystkie uprawiały owies, a 4 z nich trwałe użytki zielone. Wszystkie nie posiadają infrastruktury technicznej, a zabiegi agrotechniczne w zakresie uprawy owsa realizowane są na zasadzie zlecania, tym samym podmiotom. Z kolei spółki spod znaku T, powstały na bazie majątku AP sp. z o.o., w której jedynym udziałowcem jest M.J.. I tak: -/ TO sp. z o.o. - wpis do KRS marzec 2016 - deklaruje jedną działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 81,79 ha - żyto, -/ TT sp. z o.o. - wpis do KRS luty 2016 - deklaruje jedną działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 94,56 ha - żyto, -/ TT sp. z o.o. - wpis do KRS luty 2016 - deklaruje dwie działki ewidencyjne nr [...], łącznie 71,85 ha - żyto i owies, -/ TF sp. z o.o. - wpis do KRS luty 2016 - deklaruje dwie działki ewidencyjne nr [...] 67,12 ha - żyto, owies, łubin, -/TF sp. z o.o. - wpis do KRS luty 2016 - deklaruje 8 działek ewidencyjnych nr: [...], łącznie 75,23 ha - owies, żyta, -/ TS sp. z o.o. - wpis do KRS marzec 2016 - deklaruje 5 działek ewidencyjnych nr: [...], łącznie 39,46 ha - łubin, owies. Również i w tym przypadku ww. działki nie tylko położone są w jednym obrębie ewidencyjnym, ale znacząca ich część wręcz graniczy ze sobą. I tak, uprawa deklarowana przez spółkę TT na działce ewidencyjnej o nr [...] graniczy bezpośrednio z uprawą podawaną przez spółkę TT na działce nr [...], natomiast uprawa zadeklarowana na działce nr [...] graniczy bezpośrednio z uprawą z działki ewidencyjnej nr [...] gdzie wnioskodawcą jest spółka TF, z kolei uprawa z działki ewidencyjnej nr [...] łączy się bezpośrednio z uprawą na działce ewidencyjnej o nr [...], a ta graniczy z działką nr [...] gdzie beneficjentem płatności na obu działkach jest spółka TF. Uprawa zlokalizowana na działce nr [...] łączy się z kolei z uprawą na działce nr [...], którą do płatności podaje spółka TS. Działka deklarowana przez TO sp. z o. o. nie graniczy bezpośrednio z powyższymi działkami, jednak leży w bardzo bliskim sąsiedztwie i w całości obsiana jest żytem ozimym. Ukazując skalę powiązań pomiędzy podmiotami, w których zasadniczą rolę odgrywa M.J. poprzez P S.A. i szereg osób fizycznych wskazanych w decyzji, organ odwoławczy wskazał, że częstokroć te same adresy podane jako siedziby spółek, jak i adresy do korespondencji przewijają się we wszystkich podmiotach prawa handlowego oraz wśród osób fizycznych, które zgłosiły płatności na 2021 r. O ile zabieg taki jest prawnie dozwolony, to jednak w okolicznościach niniejszej sprawy budzi wątpliwości. Spółki i osoby fizyczne zarejestrowane w ewidencji producentów ARiMR - w tym Strona postępowania, wskazywały w 2021 r. miejsce swojej siedziby pod kilkoma powtarzającymi się adresami, a adresem korespondencyjnym jest zazwyczaj adres: ul. [...], w pozostałych przypadkach - podmiot posiada zarejestrowanego w ARiMR pełnomocnika wyłącznie z grona wcześniej wielokrotnie wymienionych osób zasiadających w zarządach spółek, na którego ręce kierowana jest korespondencja - również pod ww. adres. Ponadto, jak ustalił organ, ww. pomieszczenia biurowe były dzierżawione, zaś transakcje te odbywały się wyłącznie w kręgu powiązanych osób fizycznych i prawnych. Dla przykładu: -/ AP sp. z o.o. dzierżawi od Fundacji "[...]" na mocy umowy z [...] czerwca 2016 r. podpisanej przez A.S. i Ł.P. pomieszczenie biurowe o pow. 5m² zlokalizowane w [...], -/ AG sp. z o.o. dzierżawi od Fundacji "[...]", w której funkcję prezesa zarządu pełni A.S. a członkiem Rady Fundacji jest Ł.P., na mocy umowy z [...] sierpnia 2018 r. podpisanej przez A.S., K.S. i Ł.P. pomieszczenie biurowe o pow. 2m² zlokalizowane w [...], -/ RP sp. z o.o. dzierżawi od G sp. z o. o. (prokurent M.J.) na mocy umowy z [...] czerwca 2018 r. podpisanej przez K.S. oraz M.P. pomieszczenie biurowe o pow. 2 m² zlokalizowane w [...], -/ RG sp. z o.o. dzierżawi od G sp. z o.o. (prokurent M.J.) na mocy umowy z [...] czerwca 2018 r. podpisanej przez M.P., Ł.P. i M.J. pomieszczenie biurowe o pow. 2m² zlokalizowane w [...], -/ A sp. z o.o. dzierżawi od G sp. z o.o. (prokurent M.J.) na mocy umowy z [...] czerwca 2018 r. podpisanej przez M.P., Ł.P. i K.S. pomieszczenie biurowe o pow. 2 m² zlokalizowane w [...], -/ TF sp. z o.o. dzierżawi od AP sp. z o.o. na mocy umowy z [...] czerwca 2016 r. podpisanej przez W.K., Ł.P. i M.J. pomieszczenie biurowe o pow. 5m² zlokalizowane w [...]. Co więcej, ww. umowy dzierżawy zawierane są zawsze w takiej samej formie oraz tylko i wyłącznie w gronie powiązanych osób prawnych, które reprezentowane są wyłącznie przez te same osoby fizyczne. Dodatkowo dzierżawa pomieszczenia biurowego o powierzchni 2 czy 5 m² jest w ocenie organu sprzeczna z wymogami Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz. U. 2003 r. poz. 1650 ze zm.) i służy jedynie wykreowaniu formalnych adresów siedzib ww. spółek wnioskujących o płatność (częstokroć tożsamych). Powyższe, w ocenie organu dowodzi, że zarówno Skarżąca, jak i inne podmioty (osoby prawne i fizyczne) wskazane w decyzji nie stanowią odrębnych i samodzielnych gospodarstw rolnych będących zorganizowaną całością gospodarczą. Koncepcja prowadzenia działalności rolniczej jest bardzo zbliżona dla wszystkich spółek (uprawa tylko dwóch podstawowych rodzajów zbóż, prosa, roślin strączkowych i trwałych użytków zielonych), zaś grunty przypisane poszczególnym spółkom, najczęściej o kilkudziesięciohektarowym areale, leżą często blisko siebie. Podmioty te nie posiadają kadry pracowniczej, infrastruktury agrotechnicznej i magazynowej, niezbędnej do prowadzenia działalności rolniczej, zlecając usługi te podmiotom zewnętrznym, najczęściej powiązanym, z zastosowaniem rażąco zaniżonych, nierynkowych cen. Finansowanie działalności poszczególnych podmiotów jest uzależnione od decyzji podejmowanych przez M.J., a dobitnym dowodem potwierdzającym silną zależność ekonomiczną spółek jest kredyt udzielony przez [...] na rzecz P S.A. (umowa kredytowa nr [...]), na mocy której P S.A. uzyskała kredyt przeznaczony na inwestycje związane z gruntami rolnymi. Przedmiotowy kredyt został przeznaczony na inwestycje polegające na udzieleniu pożyczki spółkom: Stronie, RG sp. z o.o., S sp. z o.o., AP sp. z o.o., G sp. z o.o., J sp. z o.o., RP sp. z o.o., TO sp. z o.o., TT sp. z o.o., TT sp. z o.o., TF sp. z o.o., TF sp. z o.o., TS sp. z o.o., FP sp. z o.o., A sp. z o.o., W6 sp. z o.o. oraz AG sp. z o.o., zaś zabezpieczaniem jego spłaty jest hipoteka nieruchomości będących własnością powyższych spółek, a także spółek powiązanych: Strona, GA sp. z o.o., a nawet własnością K.P. (siostry M.J.). Kredyt ten posiada dodatkowe zabezpieczenie w postaci poręczenia cywilnego akcjonariusza tj. M.J. oraz części podmiotów zależnych od P S.A. Powyższy fakt w sposób istotny deprecjonuje samodzielność podmiotów pod względem ekonomicznym, gdyż ww. spółki są biznesowo silnie zależne od P S.A., a tym samym od M.J.. Omawiane spółki nie konkurują ze sobą gdyż wpływ na ich działalność ma zamknięta grupa osób, które formalnie zlecają wykonywanie usług agrotechnicznych podmiotom pomocniczym oraz pozyskują kanały dystrybucji dla relatywnie zawężonej, pod względem rodzajowym, podaży płodów rolnych. Jak wykazał organ II instancji, pomimo pozyskiwania znacznych zasobów gruntowych celem prowadzenia na nich działalności rolniczej, głównie w latach 2012-2016, M.J. nie przeznaczał ich na powiększenie kontrolowanego przez siebie gospodarstwa rolnego, a przypisywał nowo powołanym spółkom z ograniczoną odpowiedzialnością. Analiza powiązań pomiędzy ww. spółkami i osobami pełniącymi w nich funkcje zarządcze, tworzenie poszczególnych gospodarstw i rozpisywanie działek gruntów leżących obok siebie na nowo powstałe podmioty, które są jedynymi aktywami tych spółek, tożsamy sposób prowadzenia przez nowo zawiązane podmioty działalności rolniczej (brak zatrudniania pracowników, wyłączne zlecenia do tych samych podmiotów zewnętrznych, w tym powiązanych), wykonywanie prac agrotechnicznych na zgłaszanych użytkach przez tych samych zleceniobiorców, w tym podmioty powiązane, centralne zarządzanie finansowaniem działalności tych podmiotów, tożsame adresy siedzib lub adresy korespondencyjne w zasadzie wyklucza ich uznanie ich za samodzielne. W ocenie organu zamiarem M.J., pod kontrolą którego znajdował się areał ponad 2721 ha gruntów (na terenie województwa [...]) było zmultiplikowanie podmiotów mogących ubiegać się o dopłaty unijne (dopłaty bezpośrednie, płatności ONW, płatności PRSK, płatności RSK i płatności RE), w celu uzyskiwania ich w wyższej wysokości, poprzez ominięcie limitów kwotowych i powierzchniowych dla poszczególnych rodzajów płatności obowiązujące dla pojedynczego gospodarstwa rolnego. Tym bardziej, że w toku prowadzonego postępowania, poza uzyskaniem zawyżonych płatności, spółki nie wykazały żadnych innych korzyści ekonomicznych, które miałyby wynikać z utworzenia i działania kilkudziesięciu odrębnych podmiotów. Jak ustalił organ, złożenie odrębnych wniosków przez 30 spółek oraz osoby fizyczne powiązane personalnie i kapitałowo, tylko w ramach spółek obsługiwanych przez ARiMR na terenie województwa [...], spowodowało, że w roku 2021 M.J. mógłby zyskać w przypadku: -/ płatności ONW - co najmniej 185 172,35 zł, -/ płatności RDST – 142 138,24 zł, -/ płatności MR – 308 590,00 zł, -/ płatności bezpośrednich - 4.444,83 zł, -/ płatności JPO – 634 086,42 zł. Mając na względzie przedstawiony stan rzeczy Dyrektor OR uznał, że tworzenie przez M.J. i powiązane z nim osoby wielu spółek zgłaszających grunty jako odrębne podmioty (również osoby fizyczne) ma charakter działania ukierunkowanego na obejście przepisów: art. 13 i 14 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, § 3 ust. 4 Rozporządzenia ONW, § 15 ust 1 Rozporządzenia RE oraz art. 16 ust. Rozporządzenia RSK. Organ podkreślił przy tym, że system dopłat został ustanowiony dla wyrównania dochodowości gospodarstw rolnych, poprawy warunków życia, pracy i produkcji w rolnictwie. Tymczasem działalność M.J. stoi w sprzeczności do ww. celów, ponieważ prowadzi do zwiększenia nierówności w dochodowości gospodarstw rolnych, poprzez ominięcie przepisów dotyczących limitów powierzchniowych, kwotowych i degresywności obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa. Organ uznał, że stworzono sztuczne warunki przez beneficjenta albowiem udowodniono łącznie występowanie elementu obiektywnego i subiektywnego. Wprowadzenie mechanizmów modulacji i degresywnych płatności miało przeciwdziałać koncentracji środków finansowych w największych gospodarstwach i zapobiegać niekorzystnemu traktowaniu małych gospodarstw, a w efekcie zmierzać do podniesienia indywidualnych dochodów osób pracujących w tych gospodarstwach. Zatem osiągnięcie korzyści wynikających z obejścia przepisów wprowadzających do systemu wsparcia modulacje, wskaźnik korygujący i stawki degresywne, pozostaje w sprzeczności z celami systemu wsparcia, do których należy zapewnienie odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej. W odniesieniu do płatności JPO korzyść polegała m.in. na uniknięciu zmniejszenia płatności na skutek zastosowania współczynnika korygującego. Wprowadzenie zasady pełnego wsparcia dla mniejszych i słabszych ekonomicznie podmiotów i ograniczenie kwotowe dla podmiotów większych, służyło zapewnieniu konkurencyjności. Celem wsparcia jest bowiem zwiększanie konkurencyjności pojedynczego przedsiębiorstwa, konkurencyjność musi być oceniania indywidualnie, w odniesieniu do konkretnego przedsiębiorcy, a więc wymaga ustalenia czy wsparcie przyczyni się do podniesienia ekonomicznej konkurencyjności aplikującego o nią producenta rolnego. Po drugie konkurencyjność odnosić należy do tego czy wsparcie danego przedsiębiorcy ponad ustalony limit nie przyczyni się do obniżenia konkurencyjności na danym rynku. Wprowadzenie konkurencyjności miało zapewnić zmniejszenie kwotowej płatności dla większych rolników poprzez wprowadzenie współczynnika korygującego albowiem wprowadzenie modulacji kwotowej jak również degresywnych stawek płatności miało na celu przeciwdziałać koncentracji środków finansowych w dużych gospodarstwach i zapobiegać niekorzystnemu traktowaniu mniejszych rolników, co w konsekwencji powoduje podniesienie indywidualnych dochodów prawdziwych rolników tj. tych którzy pracują w tych gospodarstwach i dla których dochody z tego gospodarstwa stanowią wartość dodaną. W skardze wniesionej do tut. Sądu pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił naruszenie przepisów: A. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 w zw. z art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 przez Ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w sprawie, polegające na błędnym uznaniu przez organ II instancji, że Spółka składając wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego działała wyłącznie w celu uzyskania korzyści w sposób sprzeczny z celami prawa wspólnotowego, gdyż stworzyła sztuczne warunki w celu uzyskania tej korzyści, a w konsekwencji odmówienie przez organ II instancji przyznania płatności poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy Strona nie stworzyła sztucznych warunków, a swoim działaniem realizowała, jako samodzielny podmiot cele określone w przepisach prawa wspólnotowego, a zatem powinna otrzymać wnioskowane płatności za rok 2021; 2. art. 8 ust. 1 Ustawy przez nieprawidłową wykładnię powyższych przepisów, a w konsekwencji bezzasadne uznanie, że Spółka nie spełnia warunków do przyznania jej płatności w ramach wsparcia bezpośredniego, w sytuacji, gdy prawidłowa interpretacja powyższego przepisu, spowodowałaby uwzględnienie wniosku Spółki jako uzasadnionego, a kolejno - wypłatę płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego Skarżącej, 3. art. 2 ust. 2 pkt 1) ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz.U.2022.593; dalej: Ustawa AML) przez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie i skoncentrowanie całej sprawy wyłącznie wokół tego, że M.J. mógłby zostać uznany na gruncie Ustawy AML za beneficjenta rzeczywistego podmiotów wymienionych przez organ II instancji w treści zaskarżonej decyzji, a tym samym według organu II Instancji stworzył sztuczne warunki do uzyskania płatności, podczas gdy normy tej ustawy nie powinny znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Ustawa AML stanowi odrębną gałąź prawną, regulująca zupełnie inne kwestie, a cel jej wprowadzenia do porządku prawnego (ti. przeciwdziałanie oraniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu) wiąże się z potrzebą ochrony zupełnie innych dóbr prawnych, niemających związku z przyznaniem lub odmowa przyznania płatności bezpośrednich: 4. art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (dalej: k.s.h.) w zw. z art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 przez brak rozróżnienia praw I obowiązków akcjonariusza wspólnika spółki od spółki (Strony), brak dostrzeżenia, że to Strona posiada osobowość prawną i jest podmiotem swoich praw i obowiązków, a takim podmiotem nie jest wyłącznie akcjonariusz wspólnika Strony, brak dostrzeżenia, że akcjonariusz nie odpowiada za zobowiązania spółki akcyjnej, jak również nie odpowiada za zobowiązania spółek, w których wspólnikiem jest spółka, w której akcje posiada - organ II instancji wydaje się stawiać znak równości pomiędzy działaniem i zakresem odpowiedzialności osoby fizycznej występującej w roli akcjonariusza wspólnika Strony a działaniem samej Spółki jako Strony, której wspólnikiem jest spółka akcyjna, co jest bezzasadne i stoi w sprzeczności z wykładnią literalną, jak również celowościową wskazanych wyżej przepisów k.s.h.; B. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 39 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejska (Dz.Urz. UE C115; dalej: Traktat) przez błędną ocenę dowodów skutkującą uznaniem, że Strona nie realizuje celów wspólnej polityki rolnej podczas gdy Strona je realizuje, w tym realizuje cel polegający na zwiększaniu wydajności rolnictwa poprzez racjonalny rozwój produkcji rolnej poprzez współpracę z różnymi podmiotami w zakresie zakupu materiału siewnego, a także na zlecaniu wykonania usług agrotechnicznych podmiotom specjalizującym się w tym, przez co optymalnie wykorzystuje siłę robocza na terenach wiejskich. gwarantowaniu bezpieczeństwa dostaw i zapewnianiu rozsądnych cen w dostawach dla konsumentów poprzez racjonalizację kosztów wykonania zabiegów agrotechnicznych; 2. art. 80 k.p.a. w zw. z art, 151 § 4 k.s.h. przez ocenę okoliczności faktycznych sprawy pozostającą w sprzeczności z charakterem relacji pomiędzy spółką kapitałową a jej wspólnikami wynikającymi wprost z wymienionych powyżej, bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, jak również art. 201 § 1 oraz art. 204 § 1 k.s.h. przez jawnie sprzeczną z normami ww. bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa materialnego oceną charakteru prawnego działań członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz innych osób uprawnionych do jej reprezentacji; 3. art. 7. art. 77 §1. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. art. 3 ust. 2 pkt 2) oraz ust. 3 Ustawy przez powoływanie się przez organ II instancji w sposób ogólnikowy na "zgromadzony w sprawie materiał dowodowy" podczas gdy organ odwoławczy wyciąga konkretny wniosek powinien był wskazać konkretny dowód, który był podstawą dla niego, tymczasem organ II instancji w sprawie w ten sposób nie uzasadnił swojej decyzji, przez co Strona nie jest w stanie ustalić na podstawie jakich dowodów dokonywał poszczególnych ustaleń, a w konsekwencji naruszył zasadę przekonywania stron postępowania do zasadności przesłanek, którymi się kierował wydając zaskarżoną decyzję; 4. art. 7.art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. art. 3 ust. 2 pkt 2) oraz ust. 3 Ustawy przez dokonanie ustalenia sprzecznego z materiałem dowodowym i przyjęcie, że M.J. dokonał rozdrobnienia potencjału produkcyjnego na rzecz spółek prawa handlowego, podczas gdy jednocześnie organ II Instancji ustalił, że gdy w 2008 r. M.J. rozpoczynał zgłaszanie swoich gruntów do dopłat to dysponował około 145 ha, a w 2021 r. łącznie wszystkie podmioty wymieniane w decyzji zgłaszają do dopłat około 2700 ha, to oznacza, że konstatacja organu jest nielogiczna, nie można nazywać rozdrobnieniem czegoś co po latach znacznie się zwiększyło, ustalenie organu nie przystaje do okoliczności tej sprawy; 5. art. 7. art. 77 §1. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2) Ustawy przez ustalenie, że M.J. wywiera dominujący lub realny wpływ na działalność Strony oraz innych podmiotów wskazanych w decyzji, podczas gdy nie przywołano żadnej okoliczności poprzedzonej dowodem na to, że faktycznie to M.J. decydował w danej kwestii, co czyni ten wniosek bezpodstawnym, ponieważ nie został poparty żadną konkretną okolicznością; 6. art. 7. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2) oraz ust. 3 ustawy polegające na tym, że organ II instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia pełnego stanu faktycznego sprawy, dokonał jedynie wybiórczej i nieprawidłowej oceny niektórych z dokumentów, zupełnie pomijając i w żaden sposób nie odnosząc się do: a) twierdzeń Skarżącej przedstawionych m. in. w treści odwołania od decyzji organu I instancji, w zakresie, w którym Spółka wskazała cele, dla których została zawiązana, b) faktu, że Spółka powstała w ramach swobodnie funkcjonującego obrotu, c) faktu, że M.J. nie podejmuje decyzji w Spółce w zakresie prowadzenia przez nią działalności bieżącej i długofalowej, a jest on jedynie akcjonariuszem wspólnika Strony, d) jakie inwestycje, działania Spółka podejmuje w ramach bieżącej i długofalowej działalności, jakie inwestycje Spółka planuje; organ II instancji zupełnie pomija fakt, że gospodarstwo rolne Spółki, jako wyodrębniona pod względem technicznym i ekonomicznym jednostka, posiadająca oddzielne kierownictwo i prowadząca działalność rolniczą, a zatem należy uznać ją za samodzielny i autonomiczny podmiot; 7. art. 6, art. 7. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2) oraz ust. 3 Ustawy polegające na tym, że organ II instancji nie wziął pod uwagę następujących okoliczności: a) cel powstania Spółki nie był ukierunkowany na pobranie płatności z ARiMR, lecz był motywowany chęcią rozpoczęcia przez Spółkę prowadzenia działalności rolniczej na warunkach rynkowych, b) Spółka nabyła w 2016 r. niezabudowaną nieruchomość rolną, o której mowa w treści odwołania na warunkach rynkowych, od podmiotu trzeciego, w celu prowadzenia na niej działalności rolniczej, a nie wyłącznie po to, aby uzyskać formalnie status właściciela nieruchomości (Strona na ww. nieruchomości prowadzi uprawy), c) Spółka współpracuje z wieloma podmiotami zarówno w zakresie dostawy materiału siewnego, usług, zakupu paliwa, środków trwałych, odbiorców wyprodukowanych przez nią produktów rolnych nie z tego powodu, że nie jest samodzielna, ale wyłącznie z powodów uzasadnionych ekonomicznie i w celu prowadzenia zrównoważonej ekologicznie, ekonomicznie oraz gospodarczo działalności rolniczej, co wielokrotnie wyjaśniała, w tym m. in. w treści odwołania, a do czego w żaden sposób nie odniósł się organ II instancji, d) Spółka posiada bazę magazynową położoną w [...], którą faktycznie wykorzystuje na potrzeby prowadzonej działalności rolniczej, e) Spółka faktycznie produkuje, zbiera i wprowadza na rynek wyprodukowane przez siebie produkty rolne, co zdaje się zupełnie pomijając organ II instancji, a jest to kluczowe dla sprawy, bowiem Strona prowadzi działalność rolniczą samodzielnie, f) Spółka uprawia posiadane przez siebie grunty w sposób ekologiczny, a to wiąże się z zastosowaniem przez Stronę określonego sposobu przeprowadzania czynności agrotechnicznych, które są mniej nasilone i mniej Inwazyjne w porównaniu z konwencjonalnym sposobem upraw, a okoliczność tę organ II instancji traci z pola widzenia, zupełnie ją pomijając. Taki sposób uprawniania gruntów jest obecnie uważany za jeden z najbardziej zrównoważonych, ekologicznych, a w związku z tym pożądanych rolnictwie. Tymczasem organ II Instancji błędnie przyjmuje, że prowadzenie uprawy w powyższy sposób sprawia, że Spółka nie wykorzystuje potencjału gruntów, co jest absurdalnym stwierdzeniem w świetle wskazanych wyżej okoliczności. Podkreślenia po raz kolejny wymaga, że uprawy ekologiczne nie wymagają intensywnych zabiegów agrotechnicznych (stosowania środków ochrony roślin czy nawozów sztucznych, które stosowane są w uprawach konwencjonalnych) - do tej okoliczności organ II instancji nie odniósł się w żaden sposób w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, g) Sposób uprawy gruntów zawierał pełen zakres niezbędnych zabiegów agrotechnicznych polegających na talerzowaniu, siewie i zbiorze, który wynika z wykazu działań agrotechnicznych i jest zgodny z działalnością ekologiczną prowadzoną przez Spółkę (w aktach sprawy), h) Spółka zgłosiła do płatności 131,51 ha, a nie kilkadziesiąt jak błędnie wskazuje organ II instancji w treści uzasadnienia decyzji, próbując wykazać z góry przyjętą tezę o rzekomym multiplikowaniu spółek w celu stworzenia sztucznych warunków (z którą nie zgadza się Skarżąca), i) Spółka jest podmiotem odpowiedzialnym pod względem finansowym za nieruchomości, które użytkuje, a mianowicie to ona ponosi ciężar podatkowy związany z zapłatą podatku rolnego, i finansowy związany z zapłatą za ubezpieczenie upraw. Powyższe okoliczności potwierdzają fakt prowadzenia działalności przez Spółkę w sposób samodzielny i autonomiczny. Spółka przedstawiła szereg dokumentów świadczących o tym, że jest podmiotem autonomicznym, samodzielnym, prowadzącym faktycznie działalność rolniczą, w tym uprawy określonych roślin (m. in. potwierdzenia zapłaty podatku rolnego, deklarację na podatek od nieruchomości i leśny, faktury na zakup paliwa, dokument w postaci polisy ubezpieczeniowej, faktury potwierdzające sprzedaż płodów rolnych etc.). Dokumenty te nie zostały one przez organ II instancji prawidłowo ocenione. Organ II instancji dokonał błędnej ich oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie wywodząc z ich treści prawidłowych wniosków - organ stwierdził bowiem, że stanowią one dowody na brak samodzielności podmiotu z czym nie zgadza się Strona). 8. art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 60 Rozporządzenia nr 1306/2013. art. 3 ust. 2 pkt 2) oraz ust. 3 Ustawy przez nierozpatrzenie przez organ Il instancji wszystkich istotnych okoliczności i dowodów mogących mieć istotne znaczenie dla sprawy, to jest: a) wystąpienia w działaniach Strony elementu obiektywnego i subiektywnego, które są przesłanką do zastosowania art. 60 Rozporządzenia nr 1306/2013 - organ II Instancji co prawda przeprowadził kilkuzdaniowe rozważania w tym zakresie. Jednak miały one jedynie teoretyczny charakter oraz sprowadzały się do przywołania przepisów prawa normujących powyższą kwestię. Organ nie przytoczył żadnego logicznego argumentu, który miałby wykazać, że ww. elementy wystąpiły w działaniach Spółki, a zatem nie można uznać, że powyższe okoliczności zostały przez niego rozpatrzone wyczerpująco, b) braku wyjaśnienia dlaczego organ II instancji przyjął, że Spółka swoim działaniem nie realizuje żadnego z celu wsparcia, ograniczając się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń i powielając z góry powziętą przez organ tezę, c) ewentualnych powiązań pomiędzy poszczególnymi osobami fizycznymi, na które powołuje się organ II instancji w uzasadnieniu decyzji, które faktycznie, realnie mają wpływ na bieżącą lub strategiczną działalność Spółki. Organ nie wykazał, by członkowie zarządu Spółki nie podejmowali decyzji w sposób samodzielny, autonomiczny lub racjonalny rynkowo, a skupił się jedynie na powielaniu błędnej tezy o dominującym wpływie M.J. na działania wszystkich podmiotów wymienionych przez Organ II instancji, 9. art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, art. 3 ust. 2 pkt 2) oraz ust. 3 Ustawy w zakresie dotyczącym poprzez brak ustalenia woli uzyskania korzyści I sprzeczności tych korzyści z celami wsparcia; 10. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 przez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego i pominięcie działań Strony wskazujących na to, że jest ona zaangażowana w inne projekty inwestycyjne niż spółki, o których pisze organ II instancji w uzasadnieniu swojej Decyzji (w załączeniu przedkładam kopie decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięć realizowanych przez Stronę); 11. art. 7. art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 przez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego sprowadzającej się do uznania, że Spółka swoim usługodawcom płaci wynagrodzenie niższe od rynkowego, podczas gdy: a) organ II instancji w ogóle nie przedstawia żadnego dowodu na to w granicach Jakich wartości wynagrodzenie rynkowe wówczas oscylowało, co czyni powyższe ustalenie organu całkowicie bezpodstawnym - organ wskazuje jedynie domeny internetowe portali rolniczych, nie przytaczając jakichkolwiek konkretnych treści artykułów, nie podając linków do treści, które miały rzekomo zostać na ww. portalach opublikowane, b) organ II instancji dokonując oceny wysokości wynagrodzenia ustalonego na rzecz usługodawców Spółki pod kątem jego rynkowej wysokości pomija zupełnie fakt, że to Spółka dostarczała swoim usługodawcom paliwo (faktury za paliwo znajdują się w aktach sprawy), które jest jednym z głównych kosztów wykonania takiej usługi, a co za tym idzie - składnikiem wynagrodzenia. Powyższy fakt tj. dostarczenie przez Stronę paliwa swoim usługodawcom co powoduje, że wysokość wynagrodzenia dla wykonawców jest ustalona na poziomie rynkowym; 12. art. 7. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 60 Rozporządzenia nr 1306/2013 w zakresie dotyczącym wielkości powierzchni, jakie Spółka zgłosiła do uzyskania pomocy finansowej, a mianowicie organ II instancji pominął okoliczność, że Spółka zgłosiła do płatności 131,51 ha gruntów, które użytkuje rolniczo, a zatem zgłosiła do dopłat powierzchnię o takiej wielkości, która zgodnie z przepisami prawa powoduje, że Spółka otrzymuje zmniejszona płatność. więc zarzut organu odwoławczego o multiplikowaniu spółek przez beneficjenta rzeczywistego w celu maksymalizacji otrzymania płatności jest chybiony - nieprawdą jest też, że w przedmiotowym stanie faktycznym Spółka miała zgłosić/zgłasza jedynie kilkadziesiąt ha gruntów jak wskazał to organ odwoławczy; 13. art. 7. art. 77 §1, art. 80 k.p.a. przez ustalenie, że M.J. wywiera dominujący lub realny wpływ na działalność Strony oraz Innych podmiotów wskazanych w zaskarżonej decyzji wskazując, że protokół walnego zgromadzenia podpisuje M.J., a nie członkowie zarządu, podczas gdy jest to oczywiste, że protokół ten był zobowiązany podpisać jedynie akcjonariusz, ponieważ był to protokół potwierdzający uchwały podejmowane wyłącznie przez akcjonariuszy a nie członków zarządu, powyższe postępowanie było zgodne z prawem korporacyjnym, a w związku z tym nieuzasadnionym był wniosek o wywieraniu dominującego wpływ przez tę osobę na jego podstawie; 14. art. 7. art. 77 §1. art. 80 k.p.a. przez ustalenie, że pan M.J. wywiera dominujący lub realny wpływ na działalność Strony oraz innych podmiotów wskazanych w decyzji, podczas gdy organ nie ustalił czy wykształcenie posiadane przez M.J. i doświadczenie zawodowe pozwala na ekonomicznie opłacalne prowadzenie spółki prawa handlowego zajmującej się produkcją rolną, a pomimo braku ustaleń w tym zakresie wyciągnął bezpodstawny wniosek, że ta osoba ma realny wpływ na prowadzenie działalności przez Stronę, czym naruszył powyższe przepisy; 15. art. 7. art. 77 §1. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. przez nieuzasadnione ustalenie, że koniecznym do uzyskania pomocy publicznej w ramach sprawy jest posiadanie własnego sprzętu agrotechnicznego i samodzielne jego użytkowanie, podczas gdy żaden przepis prawny nie nakazuje wnioskodawcy pobierającemu płatność, o której mowa w przedmiotowym postępowaniu, być właścicielem takiego sprzętu, wystarczającym jest bowiem, by rolnik był w stanie zapewnić, że takie zabiegi będą wykonanie na polach zgłaszanych do dotacji w celu prowadzenia uprawy w dobrej kulturze rolnej, a ten obowiązek Strona spełniła zlecając wykonanie tych zabiegów podmiotowi trzeciemu; 16. art. 7. art. 77 § 1. art. 80 k.p.a. przez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego dotyczącego kredytu w [...] S.A. polegającej na ustaleniu, że podmioty są powiązane w sposób wykluczający ich samodzielność z tego powodu, że są poręczycielami w ramach jednego kredytu inwestycyjnego; 17. art. 7. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 60 Rozporządzenia nr 1306/2013 przez błędne uznanie przez organ II instancji, że brak zatrudnienia własnych pracowników i własnej infrastruktury świadczy o niesamodzielności podmiotu, podczas gdy Spółka przedstawia wyliczenia, że jej działania są po prostu ekonomicznie uzasadnione w przeciwnym wypadku prowadzona działalność rolnicza byłaby nieopłacalna; 18. art. 7. art. 77 §1. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. przez brak wezwania Strony do złożenia wyjaśnień uzupełniających w zakresie przechowywania płodów rolnych w danym magazynie i w związku z tym błędne uznanie, że nie sposób ustalić na jakich zasadach produkty różnych podmiotów są tam przechowywane, podczas gdy organ II Instancji nigdy nie wezwał Strony do złożenia wyjaśnień uzupełniających w tej konkretnej kwestii, więc Strona nie mogła wiedzieć, że dotychczasowe wyjaśnienia wywołują wątpliwości organu, które mogłaby rozwiać wskazując, że płody rolne w tym magazynie są przechowywane w różnych, wielu komorach, uniemożliwiając mieszanie się produktów od poszczególnych kontrahentów właściciela magazynu; 19. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 60 Rozporządzenia nr 1306/2013 przez uznanie, że fakt sprawowania przez tę samą osobę funkcji członka zarządu w kilku spółkach I dzielenie tego samego adresu siedziby przesądza o stworzeniu sztucznych warunków, podczas gdy te okoliczności nie mogą uzasadniać takiego wniosku; 20. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 60 Rozporządzenia nr 1306/2013 poprzez uznanie, że zarejestrowanie kilkunastu spółek świadczy o stworzeniu sztucznych warunków do uzyskania pomocy, podczas gdy prowadzenie spółek gospodarujących ponad 50 ha wiąże się ze znacznymi kosztami i nie daje maksymalnej pomocy w tego rodzaju działaniach pomocowych; 21. art. 8 § 2 k.p.a. przez niedostrzeżenie przez organ II Instancji, że organ I instancji odstąpił bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, ponieważ we wszystkich latach od dnia rozpoczęcia działalności przez Spółkę, gdy sposób prowadzenia działalności nie uległ zmianie. Organ i instancji przyznawał Spółce wnioskowaną płatność. Co prawda organ II instancji stwierdza, że w przypadku zmiany okoliczności lub stanu faktycznego sprawy, możliwa jest zmiana stanowiska organów administracji publicznej, to jednak organ II instancji pominął fakt, że w sprawie nie wykazano. aby stan faktyczny uległ zmianie w porównaniu do tego z daty wydania uprzednich rozstrzygnięć, korzystnych dla Spółki, a zatem organ I Instancji nie miał podstaw, aby odejść od utrwalonej praktyki w powyższym zakresie, co zignorował organ II Instancji; 22. art. 110 k.p.a.. art. 8 S 2 k.p.a. przez naruszenie zasady związania organu wydaną decyzją przejawiające się w tym, że skoro Strona została wpisana do ewidencji producentów to ARIMR uznał, że wykazała, że prowadzi działalność rolniczą samodzielnie, a w ramach niniejszego postępowania zarzuca Stronie bezpodstawnie, że nie wykazuje ona takiej samodzielności, podczas gdy organ był związany decyzją w tej kwestii, ponieważ stan faktyczny w tym zakresie nie uległ zmianie: 23. art. 107 § 3 w zw. z 107 § 1 ust. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a przez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji na jakiej podstawie uznano, że istnieją powiązania pomiędzy podmiotami na tyle istotne, aby stwierdzić, że w niniejszej sprawie wystąpiło stworzenie sztucznych warunków i jaki wpływ na Spółkę ma fakt istnienia pozostałych beneficjentów płatności. Fakt istnienia szeroko opisanych przez organ II instancji powiązań osobowych nie jest okolicznością przeświadczającą zasadność zarzutu, na co wskazał m. in. Europejski Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej; 24. art. 7. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 60 Rozporządzenia nr 1306/2013 przez brak ustalenia woli uzyskania korzyści I sprzeczności tych korzyści z celami wsparcia; 25. art. 6 k.p.a. art. 107 § 3 k.p.a.. art. 11 k.p.a. przez przekroczenie granic kognicji organu II instancji w przedmiotowej sprawie oraz dokonanie ustaleń, w zakresie, w jakim wykraczają poza przedmiot sprawy, a mianowicie przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz analizy w przedmiocie sposobu położenia pól uprawnych należących do zupełnie innych niż Strona podmiotów, upraw jakie prowadzą inne niż Skarżąca podmioty, wykonawców z usług, których korzystają inne niż Strona podmioty przy wykonywaniu działalności rolniczej, sposobu prowadzenia działalności rolniczej przez inne podmioty niż Strona, zawieszenia i odwieszenia działalności R.K., które to okoliczności nie powinny być przedmiotem tak szerokich rozważań organu II instancji (wypełniają one ok. 40 stron uzasadnienia zaskarżonej decyzji); 26. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. przez jego niewłaściwe niezastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji i przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w bardzo rozległym zakresie, stanowczo przekraczającym uprawnienia organu odwoławczego związane z obowiązywaniem zasady dwuinstancyjności postępowania, ponieważ organ II instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające dotyczące m. in. sposobu wzajemnego położenia pól Strony zgłoszonych do dopłat w ramach niniejszej sprawy względem pól sąsiadujących należących do innych podmiotów wymienionych w decyzji, rodzaju upraw jakie prowadzą inne poza Stroną podmioty wymienione w uzasadnieniu decyzji, wykonawców usług z których korzystają inne podmioty poza Stroną, sposobu prowadzenia działalności przez podmioty niebędące stronami w sprawie, powołania do życia spółek z firmą zawierającą słowa "T", "W", sposobu przechowywania plonów w magazynie (Strona nie została poinformowana w toku postępowania, że dotychczas przedstawione przez nią wyjaśnienia wywołują wątpliwości; gdyby organ odwoławczy ją wezwał do złożenia wyjaśnień uzupełniających przedstawiłaby stosowne), analizy zawieszania i odwieszania działalności R.K., analizy kredytu udzielonego przez [...], analizy podmiotów wynajmujących miejsce na siedzibę Strony i innych podmiotów wskazanych w uzasadnieniu decyzji, analizy gruntów, co do których wniosek o dopłaty składa M.J., przez co doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności przejawiającego się w tym, że organ II Instancji przeprowadził postępowanie w znacznej części, a niektóre okoliczności faktyczne zostały poddane pod rozwagę tylko w ramach organu jednej instancji. Co istotne organ II instancji zbadał wyłącznie ww. kwestie w odniesieniu do wybranych przez siebie podmiotów, pominął natomiast zupełnie fakt, że w sąsiedztwie podobne uprawy żyta i łubinu prowadzą także inne podmioty. Fakt prowadzenia podobnych upraw roślinnych na sąsiednich działkach nie może w żaden sposób przesądzać o sztucznym stworzeniu warunków, co z powyższej okoliczności próbuje wywieźć organ odwoławczy; 27. art. 6 k.p.a. przez zastosowanie przez Organ li instancji przepisu, który nie istnieje tj. bliżej nieokreślonego art. 60 rozporządzenia "Komisji (WE)'* nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 549 z późn. zm.) w sytuacji gdy "Komisja (WE)" nie wydała aktu prawnego o takich parametrach, na które powołuje się organ II instancji. Przy czym Strona bierze pod uwagę fakt, że do niedawna w obrocie prawnym obowiązywał art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L z 2013 r. Nr 347, str. 549 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie nr 1306/2013", (uchylony z dniem 1 stycznia 2023 r.), a zatem Strona z ostrożności uznaje, że organ II instancji miał na myśli najprawdopodobniej ten przepis. Strona wniosła m.in. o uchylenie decyzji I i II instancji, o zwrot kosztów postępowania na rzecz Skarżącej według norm przepisanych. Ponadto wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi, na okoliczność: związania organów załączoną decyzją i wykazania samodzielności prowadzenia działalności rolniczej przez Spółkę; prowadzenia przez nią dodatkowej działalności, nieprawidłowego ustalenia przez organ II instancji, że M.J. miałby być osobą decyzyjną i posiadać na nią dominujący wpływ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, wojewódzki sąd administracyjny, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Stwierdzenie, że poddaną kontroli decyzję (postanowienie) wydano z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprawy w tak zakreślonych granicach kognicji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa. Postępowanie przed organami ARiMR cechuje odrębność proceduralna, ponieważ niektóre z zasad postępowania określone w ww. przepisach k.p.a, w przypadku postępowań dotyczących przyznania płatności uległy znacznemu ograniczeniu. Zgodnie z art. 3 ust. 3 Ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody bez zatajania bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Ustawodawca uczynił wyjątek od tzw. zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., a rozwijanej w dalszych przepisach m.in. art. 77 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W przypadku postępowań z wniosków o przyznanie płatności, obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym, chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę. Organy administracji publicznej nie mają zaś obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tak jak tego wymaga art. 7 k.p.a. (por. wyrok WSA w Olsztynie z 27 lutego 2020 r. I SA/Ol 790/19 - wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ograniczeniu uległa również realizacja zasad: informowania stron i innych uczestników postępowania (art. 9 k.p.a.) oraz czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). W przypadku pierwszej z zasad ograniczenie to polega na zobowiązaniu organu do udzielania stronom niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania - i to wyłącznie na żądanie stron, a nie z urzędu. Natomiast w przypadku drugiej z zasad organ został zobligowany do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania jedynie w sytuacji, gdy strona wyraziła takie żądanie. Takie rozłożenie ciężaru w postępowaniu dowodowym powoduje, że organ nie jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy, jak tego oczekuje skarżąca, ani też z własnej inicjatywy pouczania strony czy też informowania strony o przysługujących jej prawach. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada prawdy materialnej została bowiem w postępowaniu o przyznanie płatności zredukowana do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (por. wyr. NSA z 29 marca 2019 r. I GSK 1369/18). Wyjaśnić również należy, że prowadząc postępowanie mające na celu zweryfikowanie wniosku o przyznanie płatności organ zobowiązany jest w każdym przypadku rozważyć czy w przypadku danego beneficjenta nie wystąpiły okoliczności dotyczące wykreowania tzw. sztucznych warunków pozwalających na uzyskanie płatności w kwotach wyższych niż te, które by stronie przysługiwały gdyby do stworzenia takich warunków nie doszło. Z treści art. 3 ust. 3 Ustawy wynika, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Tym samym, obowiązek udowodnienia spełnienia warunków do przyznania płatności lub pomocy finansowej spoczywa na stronie występującej o ich przyznanie. Natomiast obowiązek wykazania stworzenia sztucznych warunków w celu uzyskania płatności ciąży na organie, który w tym wypadku wywodzi skutki prawne poprzez odmowę przyznania płatności. Na potrzeby tej sprawy dodać należy, że zgodnie z art. 8 ust. 1 Ustawy, płatność JPO, płatność PZZ, płatność MR, płatność RDST i płatności związane do powierzchni upraw, są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 3.2 ust. 2 Rozporządzenia nr 1307/2013, 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Na mocy art. 14 ust. 2 pkt 1 i 2 Ustawy płatność RDST przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika: 1) nie większej niż 30 ha oraz 2) pomniejszonej o 3 ha. Stosownie do art. 13 Ustawy do przyznawania płatności MR rolników stosuje się art. 50 ust. 8 rozporządzenia nr 1307/2013, a płatność ta przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej nie większej niż 50 ha. Zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 1307/2013 państwa członkowskie zmniejszają kwotę płatności bezpośrednich, która ma zostać przyznana rolnikowi na podstawie tytułu III rozdział 1 za dany rok kalendarzowy, o co najmniej 5 % w odniesieniu do części kwoty przekraczającej 150.000 EUR. W aspekcie powyższego w art. 19 ust. 1 pkt 1 Ustawy ustanowiono, że wysokość płatności obszarowej w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn powierzchni obszaru zatwierdzonego do danej płatności i stawki tej płatności na 1 ha tej powierzchni po uwzględnieniu art. 8 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, a w przypadku jednolitej płatności obszarowej - po uwzględnieniu dodatkowo zmniejszeń, o których mowa w art. 11 rozporządzenia nr 1307/2013, z zastosowaniem współczynnika redukcji wynoszącego 100%. Dalej wskazać należy, ze według art. 3 pkt 3 Ustawy EP, producent rolny to osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, będąca rolnikiem w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, lub posiadaczem zwierzęcia. Art. 4 ust. 1 lit. a Rozporządzenia nr 1307/2013 jako rolnika określa osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą; Art. 4 ust. 1 lit. b Rozporządzenia nr 1307/2013 stanowi, że gospodarstwo rolne oznacza wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego. Warto dodać, że wskazane wyżej pojęcie rolnika oznacza osobę fizyczną, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w zw. z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą (art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013). Natomiast przez działalność rolniczą należy rozumieć produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy (art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013). Skarżąca w postępowaniu prowadzonym przed organami ARiMR wykazała, że nadano jej numer identyfikacyjny oraz, że legitymuje się rzeczowymi prawami do gruntów rolnych, które - jak twierdziła - zajęte są na prowadzone przez nią uprawy, zaś czynności agrotechniczne są przez nią zlecane. Organ natomiast uznawał, że spółka nie prowadzi w imieniu własnym działalności rolniczej, lecz pozorowano jej samodzielność i posiadanie przez nią gospodarstwa rolnego. Skarżąca w postępowaniu prowadzonym przed organami ARiMR wykazała, że nadano jej numer identyfikacyjny oraz, że legitymuje się rzeczowymi prawami do gruntów rolnych, które - jak twierdziła - zajęte są na prowadzone przez nią uprawy, zaś czynności agrotechniczne są przez nią zlecane. Organ natomiast uznawał, że Spółka nie prowadzi w imieniu własnym działalności rolniczej, lecz pozorowano jej samodzielność i posiadanie przez nią gospodarstwa rolnego. Przy tym między innym podkreślał, że Strona nie posiada zaplecza technicznego, nie zatrudnia pracowników, prace polowe wykonują dwa ww. podmioty I i R.K., akcentował powiązania kapitałowe. W ocenie Sądu analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz lektura zaskarżonej decyzji pozwala przyjąć, że Dyrektor OR wykazał, że Skarżąca wraz z powiązanymi podmiotami, współkreowała sztuczne warunki wymagane do uzyskania korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, w sprzeczności z jego celami, co też skutkowało odmową przyznania wnioskowanych płatności na podstawie art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Zgodnie z tym przepisem: "bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa". Wyjaśnić trzeba, że kwestia skutku sztucznego tworzenia warunków uprawniających do otrzymania płatności przez beneficjentów została jednolicie uregulowana w przepisach unijnych w odniesieniu do obu filarów Wspólnej Polityki Rolnej. Warto również podkreślić, że środki pomocowe przeznaczone na finansowanie płatności w ramach Wspólnej Polityki Rolnej wypłacane są z budżetu Unii Europejskiej, a w związku z tym podlegają ochronie zgodnie z rozporządzeniem nr 2988/95. W myśl art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, mającymi zastosowanie w danym przypadku, przez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści (por. wyrok NSA z 3 listopada 2016 r. akt II GSK 3579/16). Jednak ani przepisy rozporządzenia nr 1306/2013 ani obowiązującego wcześniej rozporządzenia nr 65/2011, nie precyzują, na czym może polegać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do uzyskania płatności, pozostawiając tym samym rozstrzygnięcie tego zagadnienia organom stosującym prawo. Kwestia ta była przedmiotem rozważań TSUE, który dokonując interpretacji obowiązującej wówczas regulacji tj. art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011 w wyroku z 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawenfond "Zemedelie" - Razplasztatelna agencja (www.eur-lex.europa.eu) wskazał, że dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie ze strony potencjalnego beneficjenta takiego wsparcia wymaga, po pierwsze, zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach, cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty, a po drugie, wystąpienia subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek. Trybunał stwierdził, że do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Wykładnia wyrażenia "sztuczne warunki" sformułowana w ww. orzeczeniu Trybunału wprost przystaje do pojęcia sztucznych warunków, o których mowa w art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Wskazał na to TSUE w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-176/20 SC Avio Lucos SRL przeciwko Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) – Aparat Central (pkt 72). Wg TSUE, pozbawienie danego podmiotu płatności jest możliwe w przypadku ustalenia zaistnienia trzech przesłanek: po pierwsze stwierdzenia sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania płatności, po drugie wykazania celu w postaci osiągnięcia korzyści wynikających z uregulowań, a więc subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania takich korzyści i po trzecie wykazanie sprzeczności tych korzyści z celami systemu wsparcia. Z powołanych orzeczeń TSUE, wynika ponadto wprost, że w ramach badania elementu subiektywnego (zamiaru) organ posiada kompetencję do badania okoliczności związanych z powstaniem grupy producentów, a ponadto takie badanie może podejmować przed dokonaniem płatności oceniając, czy nie stworzono w sposób sztuczny warunków wymaganych do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Organ może zatem oceniać zamiar stanowiący element towarzyszący czynnościom na etapie zawiązywania grupy oraz składania wniosków o płatność. Wobec tego to na ten moment należy rozważać intencje poszczególnych członków przyszłej grupy producentów, jak i oceniać okoliczności towarzyszące zawiązaniu danej grupy, które to okoliczności mogą wskazywać na sztuczne stworzenie warunków dla uzyskania wsparcia niezgodnie z celami systemu wsparcia (zob. wyr. NSA z 28.03.2017 r., II GSK 138/17). Tak dokonana ocena powinna być przeprowadzona z uwzględnieniem całokształtu okoliczności mogących świadczyć o zamiarach beneficjenta, w tym także tych, które pojawiły się już po zawiązaniu grupy i po wystąpieniu z wnioskiem o dokonanie płatności (por. wyr. NSA z 8 sierpnia 2019 r. I GSK 1313/18). Sąd podziela stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie I GSK 1772/18 o tym, że utworzenie kilkudziesięciu gospodarstw rolnych, powiązanych ze sobą osobowo, kapitałowo, organizacyjnie i technicznie, a następnie złożenie kilkudziesięciu odrębnych wniosków o przyznanie płatności rolnych na poszczególne działki rolne, z pominięciem modulacji, która ogranicza przyznanie pomocy ze względu na powierzchnię gruntów rolnych wskazuje na stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności rolnych. Bez znaczenia pozostaje to, że każdy z tych podmiotów może wykazać się posiadaniem gruntów rolnych uprawianych rolniczo oraz to, że posiada wyodrębnienie organizacyjno-prawne. Nie wyklucza to bowiem tego, przy zaistnieniu dodatkowych okoliczności, że podmioty te podjęły czynności prawne i faktyczne wprawdzie bezpośrednio nieobjętych zakazem prawnym, ale które w istocie zmierzają do osiągnięcia skutku zakazanego przez prawo. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości takie zachowanie nie może być objęte ochroną prawną i może być odpowiednio sankcjonowane (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości (druga izba) z 16 marca 2006r. w sprawie C-94/05 Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hannover; pkt 52-53). Ocena gospodarstwa rolnego musi obejmować, w sytuacjach budzących wątpliwości, nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z jego funkcjonowaniem, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjne z innymi podmiotami występującymi na tym rynku. Ocena ta powinna również uwzględniać charakter zadań jakie mogą być finansowane z budżetu UE na rozwój obszarów wiejskich (na podstawie krajowych planów strategicznych rozwoju obszarów wiejskich) i powinna niewątpliwie łączyć się z oceną dokonywaną w pozostałych płatnościach rolnych i obowiązujących tam modulacji za dany okres. Zasadniczym celem wsparcia jest pomoc w przeprowadzeniu restrukturyzacji rolnictwa i poprawy warunków gospodarowania i życia na terenach wiejskich oraz pomoc w ochronie środowiska naturalnego przed dalszą jego degradacją. Wsparcie to jest oparte na mechanizmie mającym na celu stopniowe obniżanie płatności dla rolników na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, a także na zasadzie zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. Zatem przepisy prawa krajowego i unijnego sprzeciwiają się przyznaniu płatności podmiotom, których zasadniczym celem podejmowanych działań jest dążenie do uzyskania jak największej płatności, a nie realizacja jednego z celów zgrupowanych wokół czterech osi wsparcia. Można założyć, że gdyby nie było takiego wsparcia finansowego ze strony Państwa czy UE, to działalność byłaby prowadzona w ramach jednego podmiotu (gospodarstwa rolnego) a nie kilkudziesięciu podmiotów gospodarczych. Tak więc, mimo że działania polegające na utworzeniu wielu podmiotów, posiadanie gruntów rolnych, czy też powierzenie wykonania prac rolnych innemu podmiotowi są prawnie dopuszczalne, to jednak muszą one być skonfrontowane z przepisami regulującymi mechanizm przyznawania płatności, które wykluczają przyznawanie płatności podmiotom, które z uwagi na swoją sytuację ekonomiczną i pozycję na rynku rolnym takiej pomocy nie powinny oczekiwać. Podmioty te, ukrywając faktyczny sposób i zakres prowadzonej działalności, de facto nie prowadzą działalności rolniczej opartej na zasadzie swobody i konkurencyjności, a więc nie spełniają zasadniczego kryterium pozwalającego na przyznanie jakiejkolwiek pomocy nie tylko w zakresie rolnictwa. W ocenie Sądu organy ARiMR wykazały istnienie przesłanek odmowy przyznania płatności zgodnie z wykładnią sformułowaną w ww. wyrokach TSUE. Prawidłowo ustaliły relacje pomiędzy spółkami i podmiotami pośrednio powiązanymi z M.J.. Ustalił prawidłowo powiązania kapitałowe, zasadnie również badając sposób powstania określonych zależnych osobowo i kapitałowo spółek. W świetle poczynionych ustaleń trafnie skonkludował, że wszystkie podmioty (z wyłączeniem I Sp. z o.o., co do której powiązań nie wykazano; zob. nieprawomocne wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. w sprawach I SA/Go 179/23, I SA/Go 181/23 i I SA/Go 182/23), a ściślej: ich majątek, współtworzyły centralnie zarządzany organizm gospodarczy, a tym samym, że poprzez ukształtowanie struktury własności gruntów przez prawnie odrębne, lecz powiązane kapitałowo i osobowo oraz podporządkowane wspólnemu celowi gospodarczemu spółki, doszło do – zamierzonej i nakierowanej na korzyści sprzeczne z tymi celami wsparcia – koordynacji działań, służących obejściu mechanizmów modulacji kwot płatności polegającej na zmniejszeniach kwot płatności poprzez zastosowanie: pułapów powierzchniowych, współczynnika redukcji, współczynnika korygującego oraz - w przypadku innych płatności - szczeblowo degresywnych stawek płatności. Zasadnie uznano, że o sztuczności warunków stworzonych do uzyskania płatności świadczył fakt, iż działalność zaangażowanych podmiotów, w tym skarżącej, nie miała charakteru rzeczywistego, w tym sensie, że spółka działała autonomicznie, a prowadzona działalność gospodarcza służyła jej interesom. Organ prawidłowo ustalił i ocenił szereg okoliczności potwierdzających powyższe twierdzenie. Najważniejszymi z nich są: 1/. W kierownictwie wszystkich spółek powtarzały się te same osoby: I.O., K.S., Ł.P., M.J., A.S., M.P., W.K., z nadrzędną rolą Pana M.J. (poprzez P S.A.). 2/. Udziałowcem wszystkich spółek, poza I sp. z o.o. oraz AB sp. z o.o., była P S.A. Z kolei udziałowcem I sp. z o.o. była AB, a jej udziałowcami Ł.P. i A.S.. 3/. Utworzenie grup spółek (T, W, P) w tym samym czasie oraz przypisywanie poszczególnym spółkom w grupach jednej lub dwóch działek ewidencyjnych leżących blisko siebie. 4/. Spółki dzierżawiły lub nabywały działki od innych powiązanych podmiotów. 5/. Spółki nie zatrudniały pracowników, posiadały własnego sprzętu rolniczego i zlecały prace rolne tym samym podmiotom powiązanym tj.: I sp. z o.o., R.K. oraz S.B.. Umowy na te usługi była zawierane w tym samym czasie i według wspólnego wzoru. Z kolei cena wykonanych przez I sp. z o.o. usług siewu i kombajnowania była znacznie zaniżona. 6/. Większość ubiegających się o płatności podmiotów nie posiadała własnych magazynów i środków transportu zlecając usługi magazynowe I sp. z o.o. oraz R.K.. 7/. R.K. wykonywał usługi na rzecz powiązanych podmiotów pomimo zawieszenia działalności gospodarczej. 8/. Spółki nie przedstawiły potwierdzeń przelewów za wykonane usługi. 9/. Wszystkie opisane podmioty miały podobny, zawężony zakres produkcji roślinnej. 10/. Jedynie 9 z 26 podmiotów kupowało olej napędowy. 11/. Część wskazanych w decyzji podmiotów dzierżawiło pomieszczenia biurowe od podmiotów powiązanych. 12/. Kredyt udzielony przez [...] dla P S.A. został przeznaczony na pożyczki dla 17 wymienionych w decyzji spółek, a jego zabezpieczeniem jest hipoteka nieruchomości będących ich własnością. 13/. Większość wymienionych w decyzji podmiotów osiąga dochód jedynie dzięki dopłatom, 14/. Wszystkie spółki miały jedynie kilka, grupowo przypisanych, adresów siedzib i adresów korespondencyjnych. Zdaniem Sądu prawidłowo ustalono fakty świadczące o faktycznej gospodarczej niesamodzielności grupy niemal 30 podmiotów występującej z wnioskami, w tej liczbie i skarżącej, i ich zależności od M.J. - akcjonariusza jedynego wspólnika Skarżącej czyli P S.A. Ustalono okoliczności obiektywnie wskazujące na podporządkowaniu funkcjonowania skarżącej interesom całej stanowiącej de facto jedno gospodarstwo rolne, grupy podmiotów powiązanych, jak również o braku prawnych cech pozwalających na przypisanie jej statusu "rolnika" (art. 4 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia nr 1307/2013). Uwzględniając analizy organu i zgromadzony materiał dowodowy podkreślić należy, że co do istnienia jednego spójnego gospodarstwa obejmującego wszystkie grunty formalnie zgłoszone do płatności przez odrębne, acz niesamodzielne podmioty w zaskarżonej decyzji: 1) prawidłowo ustalono schemat podmiotów powiązanych występujących o płatności w roku 2021 r. o płatności wystąpił szereg podmiotów prawa handlowego pośrednio powiązanych z M.J. jedynym akcjonariuszem spółki akcyjnej będącej jedynym wspólnikiem spółek wnioskujących o płatności, 2) w sposób uprawniony wywnioskowano o funkcjonowaniu szerszego, jednolicie i spójnie zarządzanego przedsięwzięcia gospodarczego, 3) trafnie stwierdzono, że spółki, w tym Skarżąca, nie prowadziły samodzielnie odrębnych gospodarstw rolnych rozumianych jako zarządzane przez siebie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej (art. 4 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia nr 1307/2013). Wskazują na to następujące ustalenia i argumenty: a) ze zgromadzonych również przy udziale Strony dokumentów wynikało, że spółki prowadziły działalność w niemal identyczny sposób. W zależności od położenia posiadanych gruntów, z tymi samymi kontrahentami dokonywały obrotu płodami rolnymi, korzystały z usług tych samych podmiotów w przypadku prac agrotechnicznych. Spółki miały jednocześnie te same adresy siedziby (pogrupowane) i korzystały z tego samego adresu do korespondencji (tabela na k: 46-48 decyzji). b) skarżąca nie posiadała zaplecza koniecznego do prowadzenia działalności rolniczej tj. maszyn, urządzeń, magazynów czy środków transportu; magazyn miała dzierżawić od K.B. (podobnie jak pozostałe spółki grup "P"); c) Skarżąca w zakresie prac agrotechnicznych miała korzystać z usług zarówno R.K., dostawcy usług również dla powiązanych kapitałowo i osobowo: A Sp. z o.o., Strony, RP Sp. z o.o., AG Sp. z o.o., AB Sp. z o.o., MI Sp. z o.o. RG Sp. z o.o., RG Sp. z o.o., J Sp. z o.o., jak i I sp. z o.o. –z kolei dostawcy usług również dla powiązanych kapitałowo i osobowo: A sp. z o.o., AP Sp. z o.o., AB Sp. z o.o., B sp. z o.o., M1 sp. z o.o., W1–5 sp. z o.o., J sp. z o.o., S sp. z o.o., TO sp. z o.o., TT sp. z o.o., TF sp. z o.o., TS sp. z o.o. Powyższe obrazuje tabela zamieszczona w decyzji – k: 32-33. Organ trafnie argumentował, że o braku samodzielnego charakteru działalności rolniczej świadczyło też to, że działki gruntów zgłoszone przez nią do płatności graniczyły z działkami spółek z grupy "Płociczno" oraz, w niektórych wypadkach współtworzyły spójny kompleks uprawny, które jednocześnie poddawane były zabiegom agrotechnicznym świadczonym przez tego samego usługobiorcę. W świetle powyższych spostrzeżeń, Sąd podziela stanowisko organu, o tym że działalność spółek zależnych w ramach szerszego centralnie i spójnie kierowanego organizmu gospodarczego, nie miała charakteru rzeczywistego i autonomicznego, a działalność rolnicza przez zależne podmioty miała charakter wyłącznie formalny, ekonomicznie nieuzasadniony, co świadczyło o cechującym ich funkcjonowanie "sztuczności" w rozumieniu art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Nadto trafnie uznano, że Skarżąca nie była samodzielna gospodarczo i nie spełniała definicji rolnika, ponieważ nie wykazała, by w 2021 r. prowadziła gospodarstwo rolne rozumiane jako zarządzane przez siebie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej (art. 4 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia nr 1307/2013). Grunty zgłoszone przez nią do płatności były wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej w ramach gospodarstwa rolnego prowadzonego w istocie przez inny podmiot. Poza prawami do gruntów rolnymi nie miała innych atrybutów mogących być uznane za składniki gospodarstwa rolnego. Łącznie okoliczności te nakazywały uznać, że zgłoszenie do płatności gruntów przez liczne powiązane podmioty, nieprowadzące w rzeczywistości działalności rolniczej uzasadnionej celami gospodarczymi, miał charakter sztuczny. Przez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności należy bowiem rozumieć sztuczne wykreowanie określonych elementów stanów faktycznych, czy też manipulowanie nimi tak, aby odpowiadały one nie przepisowi prawnemu, który miałby w "normalnym" układzie rzeczy zastosowanie, ale przepisowi dla autora tej kreacji (manipulacji) korzystniejszemu (por. M. Godlewska, Pojęcie nadużycia prawa w prawie UE (cz. I), "Europejski Przegląd Sądowy" 2011, nr 6(69), s. 25-26). Organ trafnie ustalił, że zabieg polegający na zgłoszeniu przez odrębne podmioty zarządzanych wspólnie gruntów rolnych, prowadzić mógł do uzyskania dodatkowych korzyści finansowych w porównaniu z sytuacją, gdyby o płatności ubiegał się jeden podmiot. W zaskarżonej decyzji prawidłowo określono również hipotetyczną wartość takich korzyści – w rozbiciu na poszczególne płatności, co dopełniało przeprowadzoną analizę i formułowane stanowisko. Wskazać chociażby należy, że w przypadku płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej organ trafnie wykazał, że zgłoszenie do płatności wielu mniejszych działek, przez wiele podmiotów umożliwiło obejście regresywnych stawek płatności wskazanych w § 16 ust. 1 Rozporządzenia RSK i tym samym zwiększenie kwoty uzyskanej płatności. W razie zsumowania areału gruntów zgłoszonych przez odrębne podmioty i przyjęcia założenia, że o płatność ONW wystąpiłby jeden podmiot, wówczas, wskutek zastosowania mechanizmu modulacji, przysługująca płatność wyniosłaby 7831,25 zł. Natomiast łączna kwota płatności ONW w sytuacji uwzględnienia wszystkich wniosków, złożonych przez powiązane wynosiłaby natomiast przysługująca płatność wyniosłaby 193 003 zł (185.171 zł wyłączywszy potencjalną płatność dla I) zł, czyli byłaby wyższa od przysługującej do zagregowanego areału o 177 341 zł. Z kolei z § 15 ust. 1 rozporządzenia RE wynika, że płatność ekologiczna ulega zmniejszeniu do powyżej 50 ha do 75 % stawki podstawowej, powyżej 100 ha do 60%. Ponieważ każda ze spółek zgłosiła grunty do tej płatności, organ trafnie skonkludował, że odrębne zgłoszenie gruntów do płatności przez poszczególne podmioty, w razie uwzględnienia wniosków doprowadziłoby do uzyskania korzyści finansowych. Z kolei, na tle art. 8 ust. 1 Rozporządzenia nr 1307/2013 wyjaśnił również w decyzji, że w przypadku pojedynczego gospodarstwa rolnego kwota płatności bezpośrednich nieprzekraczająca równowartości 2000 euro (co przy kursie wymiany euro 4,6197 zł stanowi kwotę 9 239,40 zł), jest zwolniona ze stosowania współczynnika korygującego. Przekłada się to na korzyść finansową w kwocie 153,27 zł (1,658907 % x 9 239,40 zł). Tak więc przez podział większego gospodarstwa na mniejsze (w sprawie na kilkadziesiąt fikcyjnych gospodarstw) uzyskuje się zwielokrotnienie powyższej kwoty, o którą nie pomniejsza się płatności przysługujących pojedynczemu gospodarstwu rolnemu. Biorąc pod uwagę tylko spółki i osoby fizyczne wymienione w tabeli na str. 19 (z obliczeń wyłączono przypadek zadeklarowania powierzchni 8,41 ha przez M.J.a) mowa tu o możliwości osiągnięcia dodatkowej korzyści w kwocie 4 444,83 zł (29 x 153,27 zł). Organ prawidłowo też wskazał, że zgłoszenie gruntów przez odrębne podmioty doprowadziłoby do uzyskania korzyści finansowych poprzez obejście współczynnika korygującego (art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1307/2013) i współczynnika redukcji (art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego) wynoszącego 100 % powyżej 150 000 euro, którą to wartość łączna kwota przysługująca do zagregowanego areału spółek powiązanych przekroczyła. W decyzji wykazano, że limit kwoty płatności JPO w wysokości 150 000 euro po przeliczeniu na polskie złote w 2021 r. wynosi 692 955,00 zł (150 000 euro x 4,6197 zł (kurs euro obowiązujący dla płatności realizowanych w 2021 r.). Stawką płatności JPO na 2021 r. określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 października 2021 r. (Dz. U. 2021 poz. 1861) wynosi 487,62 zł/ha. Tym samym, powierzchnia odpowiadająca maksymalnej możliwej do uzyskania kwicie płatności JPO w roku 2021 wynosi 1421,10 ha. Tak więec majątek ziemski M.J. i powiązanych z nim osób (tylko w ramach spółek mających siedzibę na obszarze województwa) opiewa na około dwukrotnie większą wielkość powierzchni, na której prowadzona jest działalność rolnicza. Szacowany dodatkowy zysk wynosi (2 721,47 ha - 1421,10 ha) x 487,62 zł = 634 086,42 zł. Sąd ocenił, że organ w decyzji przedstawił prawidłową i wyczerpującą analizę dotyczącą korzyści z odwołaniem się do właściwych podstaw prawnych. Uwag nie nasuwa również rachunkowe ustalenie kwot potencjalnych korzyści określonych dla każdej z płatności z osobna. Prawidłowo ustalono również istnienie kolejnej przesłanki zastosowania art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, tzn., że uzyskane korzyści były sprzeczne z celami wsparcia. Jak trafnie wskazał organ cele wsparcia rolnictwa wynikają wprost z art. 39 ust. 1 pkt b Traktatu u funkcjonowaniu Unii Europejskiej gdzie mowa wskazano, że wspólna polityka rolna służyć ma m. in. zapewnieniu odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej, zwłaszcza przez podniesienie indywidualnego dochodu osób pracujących w rolnictwie. W odniesieniu do płatności z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, czyli również płatności ONW cele wprost wynikają z art. 4 rozporządzenia nr 1305/2013, gdzie mowa, że w ogólnych ramach WPR, wsparcie rozwoju obszarów wiejskich, w tym działań w sektorze spożywczym i sektorze produktów niespożywczych oraz leśnictwie, przyczynia się do osiągnięcia następujących celów: (a) wspieranie konkurencyjności rolnictwa; (b) zapewnienie zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi oraz działania w dziedzinie klimatu; (c) osiągnięcie zrównoważonego rozwoju terytorialnego wiejskich gospodarek i społeczności, w tym tworzenie i utrzymywanie miejsc pracy. Jako że ustalony przez organy podział areału doprowadził do uzyskania korzyści na gruncie płatności z obu filarów WPR, dodać należy, że w przypadku płatności bezpośrednich cel wsparcia również osiągany jest poprzez wsparcie mniejszych producentów niekorzystających z "efektu skali" i jednocześnie zmniejszenie wsparcia dla większych beneficjentów (pkt 13 preambuły do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, ze zm. dalej: rozporządzenie nr 1307/2013). Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego sprawy, Sąd uznał, że trafny był wniosek organów ARiMR, że działania polegające na nabywaniu przez poszczególne spółki, których majątek współtworzył jeden, większy oraz spójnie zarządzany organizm gospodarczy, będący de facto pod kontrolą P S.A., której jedynym akcjonariuszem był M.J., miały na celu uzyskanie korzyści sprzecznych z celem wsparcia. Organ odwoławczy, w zaskarżonej decyzji, poprzez analizę okoliczności obiektywnych, oraz krytyczną ocenę twierdzeń co do motywacji takich działań, dowiódł bowiem, że służyły one obejściu mechanizmów służących realizacji celu wsparcia, a wyrażających się w zmniejszeniu kwot płatności proporcjonalnie do wielkości areału. Zasadnie ustalił, że doszło do skoordynowanego działania mającego na celu maksymalizację globalnych sum wsparcia ze wszystkich tytułów przewidzianych w ramach obu filarów polityki rolnej czyli płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Za pozytywną oceną ustaleń organu na temat celów stworzenia sztucznych warunków przemawiały następujące argumenty: 1) organ dokonując oceny zamiaru, zasadnie przyjął szeroką (globalną) perspektywę faktyczną zestawiającą sposób prowadzenia działalności rolniczej przez wszystkie powiązane podmioty. Dopiero bowiem dokonywane na tym poziomie ustalenia pozwalały na stworzenie spójnego obrazu i poczynienie ustaleń co do korzyści płynących z powołania licznych podmiotów, które uzyskiwały prawo do gruntów odrębnie zgłaszanych do płatności, a wykorzystywanych do działalności rolniczej prowadzonej spójnie w ramach jednego szerszego organizmu gospodarczego. 2) Dyrektor OR ustaleń w tej kwestii zasadnie dokonał w oparciu o okoliczności obiektywne. Prawidłowość takiego postępowania znajduje potwierdzenie w przywołanym już wcześniej wyroku TSUE w sprawie C-434/12 oraz w zapadłym już po wydaniu zaskarżonej decyzji wyroku C-176/20. Z wyroków tych wynika, że Trybunał uznaje za obowiązek sądów krajowych (a w konsekwencji także organom) weryfikację obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że przez sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności z systemu wsparcia ubiegający się o taką płatność zamierzał osiągnąć korzyść sprzeczną z celami systemu. 3) zdaniem Sądu trafny był również wniosek organu, że działania skarżącej nie wypełniały celów wspólnej polityki rolnej określonych w art. 39 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. Urz UE C 115 z dnia 9 maja 2008 r.) oraz w art. 4 rozporządzenia nr 1305/2013. Tu wskazać należy, że poszukując ratio legis wspomnianych rozwiązań konieczne jest odczytywanie celów opisanych w ww. przepisach wraz z przepisami prawa materialnego zarówno wspólnotowego jaki krajowego regulujących przyznawanie płatności. Wynika z nich w sposób niewątpliwie, że konstrukcja stawek płatności (degresja szczeblowa) oraz próg kwotowy w przypadku jednolitej płatności obszarowej (współczynnik redukcji), służy promowaniu gospodarstw mniejszych, poprzez wsparcie dochodowe, co niewątpliwie sprzyjać ma pożądanemu przez prawodawcę wspólnotowego celowi jakim jest zapewnienie odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej, zwłaszcza przez podniesienie indywidualnego dochodu osób pracujących w rolnictwie. Wprost mowa jest o tym w pkt. 13 preambuły do rozporządzenia nr 1307/2013 dotyczącego płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Mowa tam, że: "[c]harakterystyczną cechą rozdziału środków bezpośredniego wsparcia dochodów wśród rolników jest przydzielanie nieproporcjonalnych kwot płatności stosunkowo małej liczbie dużych beneficjentów. Więksi beneficjenci, dzięki ich zdolności do eksploatowania korzyści skali, nie wymagają jednolitego wsparcia na tym samym poziomie, aby skutecznie osiągnąć cel polegający na wsparciu dochodu. Ponadto możliwość dostosowania ułatwia większym beneficjentom gospodarowanie przy niższym poziomie jednolitego wsparcia. Państwa członkowskie powinny zatem zmniejszyć o co najmniej 5 % część płatności podstawowej, która ma zostać przyznana rolnikom, jeśli przekracza ona 150 000 EUR. Aby zapobiec nieproporcjonalnym skutkom dla dużych gospodarstw o wysokiej liczbie pracowników, państwa członkowskie mogą zadecydować o uwzględnieniu kosztów zatrudnienia podczas stosowania tego mechanizmu. Aby takie zmniejszenie poziomu wsparcia było skuteczne, nie należy przyznawać żadnych korzyści rolnikom, którzy sztucznie stworzyli warunki w celu uniknięcia jego skutków. Dochód uzyskany dzięki zmniejszaniu płatności dla dużych beneficjentów powinien pozostać w państwach członkowskich, w których został wytworzony i powinien zostać udostępniony jako wsparcie unijne dla środków finansowanych w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ("EFRROW")". Jednoznacznie wynika z tego, że prawodawca wspólnotowy przewiduje rygorystyczne przestrzeganie przepisów przewidujących zmniejszenie wsparcia, służących ochronie interesów ekonomicznych mniejszych rolników. Organ właściwie ocenił, że działalność Skarżącej oraz wszystkich spółek pośrednio kontrolowanych przez M.J. nie realizowała tak rozumianych i prawnie promowanych celów wsparcia. Skarżąca, podobnie jak inne spółki, korzystała bowiem z usług agrotechnicznych świadczonych przez podmioty zewnętrzne, w tym tylko formalnie odrębne i nie posiadała własnego zaplecza technicznego. Dodatkowo, jak wykazano w zaskarżonej decyzji, spółki nabywały usługi agrotechniczne po cenach niższych od rynkowych, przy czym liczne z nich, w zależności od położenia gruntów, korzystały z usług tych samych podmiotów, w części również powiązanych osobowo i kapitałowo. Trudno zatem przyjąć by działalność mogła służyć zwiększeniu wydajności rolnictwa przez wspierania postępu technicznego, racjonalnego rozwoju produkcji rolnej optymalnego wykorzystania siły roboczej czy też miała zapewnić odpowiedni poziom ludności wiejskich bądź tworzenie i utrzymywanie miejsc pracy. Działanie Skarżącej i podmiotów powiązanych nie służyło również wspieraniu konkurencyjności rolnictwa, czyli celowi wskazanemu w art. 4 lit a) rozporządzenia nr 1305/2013. Wyjaśnić bowiem trzeba, że cel jakim jest poprawa konkurencyjności należy rozumieć w dwóch aspektach. Pierwszy wymaga odniesienia do sytuacji pojedynczego przedsiębiorcy - rolnika, drugi zaś wymaga przyjęcia perspektywy całej branży. Celem wsparcia jest bowiem zwiększanie konkurencyjności pojedynczego przedsiębiorstwa przez wzmacnianie jego pozycji ekonomicznej np. poprzez inwestycje w zaplecze produkcyjne konkretnego podmiotu, ale zapewnienie balansu i równomiernego rozwoju całej grupy przedsiębiorców z danej grupy. Innymi słowy: konkurencyjność musi być oceniania indywidualnie, w odniesieniu do konkretnego przedsiębiorcy, a więc wymaga ustalenia czy wsparcie przyczyni się do podniesienia ekonomicznej konkurencyjności aplikującego o nią producenta rolnego. Po drugie - w aspekcie ogólnym - konkurencyjność odnosić należy do tego czy wsparcie danego przedsiębiorcy (w sensie funkcjonalnym a nie tylko formalnoprawnym) ponad ustalony limit nie przyczyni się do obniżenia (zachwiania) konkurencyjności na danym rynku (tak NSA w wyr. z 15 lutego 2017 r. II GSK 1518/15). Sąd wnioski te podziela w całości. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy brak jest wątpliwości, że ustalony schemat maksymalizacji wsparcia z obejściem: mechanizmów modulacji, ograniczeń kwotowych i powierzchniowych, stawia beneficjenta (tu rozumianego jako podmiot zawiadujący zagregowanym areałem) w sytuacji ekonomicznie lepszej od producentów unikających optymalizacji, niepożądanej z punktu widzenia celów wsparcia. Tym samym konkurencyjność w aspekcie szerszym, nie indywidualnym, w istocie zaburza. Sąd uznał jednocześnie, że Strona wniosków tych nie podważyła argumentami opartymi o twierdzenie o innym podłożu zdarzeń poddanych analizie organu. W świetle oświadczeń Spółki oraz przedstawionych przez nią dowodów nie ma wątpliwości, że spółki (w tym i skarżąca) mogły prowadzić działalność również inną niż rolnicza i że działania takie podejmowały również przed 2021 r., lecz okoliczności te nie stanowią o braku podstaw do uznania, że spółki te wykorzystano do stworzenia "sztucznych warunków" w rozumieniu art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Należy bowiem zauważyć, że ocenie organów, w ramach badania istnienia "sztucznych warunków", podlegał kwestia prowadzenia działalności rolniczej w 2021 r. Odpowiadając tu na zarzut skarżącej, powołującej się w tym zakresie na tezy wyroku TSUE w sprawie C-434/12, a oparty o argument, że celem podziału gospodarstwa nie była wyłącznie maksymalizacja kwot płatności rolnych – WSA w Gorzowie Wlkp. wskazuje, że oceniając, czy nie stworzono "sztucznych warunków", cel działań beneficjenta (w przypadku spółek) należy oceniać nie tylko z punktu widzenia okoliczności powołania danego podmiotu oraz do działań późniejszych. Obok celu powołania spółek badać mianowicie należy sens ukształtowania warunków deklarowanej działalności rolniczej we wszystkich aspektach, w szczególności podmiotowym i ekonomicznym, ze szczególnym uwzględnieniem tego, czy tworzone warunki (również w zakresie struktury agrarnej w ramach grupy podmiotów powiązanych) nie są optymalizowane dla uzyskania wyższych kwot wsparcia w porównaniu z przysługującymi w sytuacji, gdyby takich zabiegów nie podjęto. Tym samym, również w rozpoznawanej sprawie ocenie podlegała suma działań składających się na stworzenie takiej struktury gospodarczej (przy wykorzystaniu gruntów, do których rzeczowe i obligacyjne prawa posiadały powiązane kapitałowo i osobowo podmioty), która istniała w momencie składania wniosków, jak również tego, czy na gruncie przepisów dotyczących płatności obiektywnie da się takim działaniom przypisać inny cel niż maksymalizacja globalnie zsumowanych kwot wsparcia. Dopiero takie ujęcie stanowi perspektywę oceny istnienia "sztucznych warunków" w rozumieniu art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Jak wcześniej wskazano, organy ARiMR uwzględniły tę perspektywę w swych ustaleniach faktycznych. O czym już była mowa, w sytuacjach budzących wątpliwości, ocenie podlegają nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z funkcjonowaniem rolnika, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjne z innymi podmiotami występującymi na tym rynku (wyrok NSA z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 1772/18). Jak powyżej wskazano, okoliczności podjęcia deklarowanej działalności rolniczej osadzono w kontekście działania całej grupy podmiotów pośrednio zależnych od P S.A., w której jedynym akcjonariuszem był M.J.. Wynik tej oceny, zreferowany i oceniony we wcześniejszych fragmentach uzasadnienia jednoznacznie, potwierdził prawidłowość stanowiska Dyrektora OR o tym, że celem zarówno nabycia przez skarżącą gruntów oraz sposób prowadzenia przez nią działalności rolniczej tożsamej i niekonkurencyjnej w stosunku do innych podmiotów wchodzących w skład grupy podmiotów zależnych, zmierzał do upozorowania autonomicznej działalności rolniczej, co czyniono w celu maksymalizacji korzyści z płatności uwzględniającej interes całej grupy podmiotów zależnych. Ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, w szczególności z danych wynikających m. in. z systemów ewidencyjnych będących w dyspozycji ARiMR, umów przedstawionych przez skarżącą, wynika natomiast, że wszystkie wymienione podmioty współpracowały ze sobą, powiązane spółki w licznych przypadkach prowadziły te same uprawy na sąsiadujących z sobą gruntach, na których zabiegi agrotechniczne dokonywali ci sami zleceniobiorcy. Spółki deklarowały również korzystanie z magazynów innych spółek zależnych. Okoliczności te wskazują, że podmioty te nie stanowią odrębnych gospodarstw rolnych, które samodzielnie decydują w swobodny sposób o prowadzonej produkcji i konkurują ze sobą na rynku rolnym. W ocenie Sądu nie doszło w postępowaniu Dyrektora OR do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, którego to naruszenia skarżąca upatrywała w zbyt szerokim zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, co naruszać miało art. 15 i art. 138 § 2 k.p.a. Odpowiadając na zarzuty skargi, Sąd ocenił, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ II instancji nie przekraczało zakresu (verba legis): "dodatkowego" i służącego wyłącznie "uzupełnieniu dowodów i materiałów w sprawie" (art. 136 § 1 k.p.a.). Sąd przychyla się do stanowiska wyrażanego w orzecznictwie sądowym, wedle którego samodzielne uzupełnienie materiału dowodowego sprawy i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy przez organ odwoławczy, mogłoby być więc oceniane w kategorii naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, szczególnie, jeżeli na podstawie tych ustaleń doszłoby do całkowicie odmiennego orzeczenia organu odwoławczego niż to miało miejsce w decyzji organu pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 lutego 2018 r. VII SA/Wa 2908/17). W rozpoznawanej sprawie znaczna większość dowodów została przeprowadzona przez organ I instancji. Organ natomiast przeprowadził postępowanie dowodowe głównie w celu oceny zarzutów odwołania oraz dla pełniejszego wyjaśnienia istoty sprawy, w tym poszerzenia podstawy dowodowej. Nie sformułował przy tym ustaleń faktycznych ani oceny prawnej odmiennej od przyjętej w decyzji organu I instancji. Tym samym nie można uznać, że zakres przeprowadzonego postępowania odwoławczego wykraczał poza obowiązek ponownego rozpoznania sprawy i przeprowadzenia dodatkowego postępowania służącego uzupełnieniu dowodów i materiałów w sprawie. Za niezasadny Sąd ocenił również zarzut braku powiązania ustaleń z dowodami zgromadzonymi w sprawie. Organ wskazał bowiem na źródło ustaleń o powiązaniach kapitałowych i osobowych pomiędzy spółkami. Były to dane z KRS oraz urządzeń ewidencyjnych będących w dyspozycji ARIMR. Wskazał też na dowody, na podstawie których ustalił sposób prowadzenia przez Skarżącą działalności rolniczej przez korzystanie z usług podmiotów zależnych, tu: R.K. i I Sp. z o.o. Organ wymienił numery i daty faktur dokumenujących usługi. Odwołał się również do treści umów przedłożonych przez skarżącą. Wskazał też na źródła ustaleń dotyczących charakteru działalności i wykonawców usług dla pozostałych podmiotów zależnych, w tym wyjaśnień udzielonych przez zarządy innych spółek. Sąd nie dostrzega w takiej sytuacji wadliwości w postępowaniu organu II instancji, który, w pierwszej kolejności omówił przeprowadzone dowody stanowiące podstawę cząstkowych ustaleń faktycznych, następnie, już formułując ustalenia dotyczące pełnego schematu działania spółek powiązanych, w tym Skarżącej powołuje się na "zgromadzone dowody" lub "materiał dowodowy", ponieważ treść uzasadnienia decyzji nie budzi wątpliwości na jakiej podstawie sformułowano ustalenia faktyczne. Zastrzeżeń Sądu nie budzi także konkluzja o roli M.J. jako osoby pośrednio spajającej działania wszystkich zależnych podmiotów. Jakkolwiek słuszne jest stwierdzenie skarżącej, że nie przedstawiono żadnego dowodu obiektywnego potwierdzającego, że to M.J. podejmował osobiście decyzje dotyczące produkcji rolnej przez poszczególne spółki, lecz nie podważa to pozytywnej oceny ustaleń o istnieniu powiązań kapitałowych i osobowych pomiędzy spółkami. Istotne znaczenie ma tutaj fakt, że jedynym wspólnikiem powiązanych spółek była P S.A., w której jedynym akcjonariuszem był (i pozostaje) M.J.. Dodatkowo, czego dowiódł organ, spółki nie były gospodarczo samodzielne, prowadziły działalność rolniczą w zbliżony sposób, nie konkurowały z sobą, korzystały z tych samych dostawców usług, w skład ich zarządów wchodziły te same osoby, w tym powiązane rodzinnie z M.J.. Suma tych ustaleń wskazuje na powiązania spółek oraz to, że ich mienie było wykorzystywane do spójnej działalności prowadzonej w ramach większego przedsięwzięcia gospodarczego, a elementem wiążącym te spółki oraz owo przedsięwzięcie, była P S.A., w której jedynym akcjonariuszem był właśnie M.J.. Niezasadny jest zarzut przypisujący organowi stwierdzenie o tym, że warunkiem uzyskania wsparcia jest posiadanie przez rolnika sprzętu rolnego, ponieważ był to tylko jeden z argumentów użytych dla uargumentowania wniosku o niesamodzielności gospodarczej Spółki. Pozostałe zarzuty spółki znalazły bezpośrednią lub pośrednią odpowiedź we wcześniejszych fragmentach uzasadnienia. Z opisanych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.