I C 23/22

<p>Sygn. akt: I C 23/22</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 30 kwietnia 2024 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Głubczycach I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p> Przewodniczący: Sędzia Krzysztof Chruszczewski</p> <p> Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Bliźnicka</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2024 roku</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">I. G.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">D. T.</span> </p> <p>o wydanie nieruchomości i zapłatę</p> <p>1.  nakazuje pozwanemu <span class="anon-block">D. T.</span> wydać powódce <span class="anon-block">I. G.</span> nieruchomość położoną w <span class="anon-block">D.</span>, stanowiącą <span class="anon-block">działkę nr (...)</span> o obszarze 1,8700 ha, opisaną w <span class="anon-block">księdze wieczystej nr (...)</span> Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">G.</span>.</p> <p>2.  zasądza od pozwanego <span class="anon-block">D. T.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">I. G.</span> kwotę 6 000,00 zł (sześć tysięcy złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty.</p> <p>3.  zasądza od pozwanego <span class="anon-block">D. T.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">I. G.</span> kwotę 2 134,00 zł (dwa tysiące sto trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1 800,00 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.</p> <p>Sygn. akt I C 23/22</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka <span class="anon-block">I. G.</span> wystąpiła z roszczeniem o nakazanie <span class="anon-block">D. T.</span> aby wydał on jej nieruchomość położoną w <span class="anon-block">D.</span>, stanowiącą <span class="anon-block">działkę nr (...)</span> o obszarze 1,8700 ha, opisaną w <span class="anon-block">księdze wieczystej nr (...)</span> Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">G.</span>. Powódka <span class="anon-block">I. G.</span> wniosła również o zasądzenie od <span class="anon-block">D. T.</span> na jej rzecz kwoty 6 000,00 zł tytułem wynagrodzenia za korzystanie przez niego z tej nieruchomości. Nadto powódka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">D. T.</span> wniósł o oddalenie powództwa <span class="anon-block">I. G.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Objęta pozwem nieruchomość to <span class="anon-block">działka nr (...)</span>, położona w <span class="anon-block">D.</span> stanowiąca grunty rolne o obszarze 1,8700 ha, opisana w <span class="anon-block">księdze wieczystej nr (...)</span> Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">G.</span> jako własność powódki <span class="anon-block">I. G.</span>, na podstawie umowy darowizny z dnia 29 września 2021 roku. Wcześniej była ta nieruchomość własnością <span class="anon-block">E. G.</span>, która użyczyła tę nieruchomość do korzystania pozwanemu <span class="anon-block">D. T.</span>. Aby pobierać dopłaty z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pozwany <span class="anon-block">D. T.</span> zawarł z <span class="anon-block">E. G.</span> dnia 5 stycznia 2010 roku umowę nazwaną jako „ umowa dzierżawy ” <span class="anon-block">działki nr (...)</span> w <span class="anon-block">D.</span>. Umowa ta nie zawiera jednak zapisów co do czynszu dzierżawnego za tę nieruchomość.</p> <p>Powódka <span class="anon-block">I. G.</span> w listopadzie 2021 roku wezwała pisemnie pozwanego <span class="anon-block">D. T.</span> do dobrowolnego wydania <span class="anon-block">działki nr (...)</span>, położonej w <span class="anon-block">D.</span>.</p> <p>Zgodnie z informacją Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa średnia wysokość czynszu dzierżawnego w 2021 roku w województwie <span class="anon-block"> (...)</span> wynosiła 16,1 dt/ha rocznie, czyli około 3 000,00 zł.</p> <p>/ dowód: dokumenty k. 13 – 30, k. 46 – 51, k. 62, k. 64, k. 66 i k.97, umowa z dnia 5 stycznia 2010 roku k. 40, zeznania świadka <span class="anon-block">E. G.</span> k.93, zeznania świadka <span class="anon-block">K. G.</span> k. 93, zeznania powódki <span class="anon-block">I. G.</span> k. 149 i zeznania pozwanego <span class="anon-block">D. T.</span> k. 149 /</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo <span class="anon-block">I. G.</span> o nakazanie <span class="anon-block">D. T.</span> aby wydał on jej nieruchomość położoną w <span class="anon-block">D.</span>, stanowiącą <span class="anon-block">działkę nr (...)</span> o obszarze 1,8700 ha zasługuje na uwzględnienie . Uzasadnione jest również roszczenie powódki <span class="anon-block">I. G.</span> o zasądzenie od <span class="anon-block">D. T.</span> na jej rzecz kwoty 6 000,00 zł, tytułem wynagrodzenia za korzystanie przez niego z tej nieruchomości.</p> <p>Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów, których prawdziwości i wiarygodności nie kwestionowała żadna ze stron i które również w ocenie Sądu nie budziły wątpliwości. Sąd stan faktyczny ustalił także w oparciu o zeznania świadków <span class="anon-block">E. G.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span>, zeznaniach wnioskodawczyni <span class="anon-block">I. G.</span> oraz częściowo na zeznaniach pozwanego <span class="anon-block">D. T.</span>.</p> <p>Odnosząc się do powództwa <span class="anon-block">I. G.</span> o wydanie, to w ocenie Sądu zasługuje ono w całości na uwzględnienie. W myśl przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 § 1 k.c.</a> właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą.</p> <p>Roszczenie windykacyjne (<em> <!-- -->rei vindicatio</em>), zwane też roszczeniem wydobywczym, określane jest też jako roszczenie „nieposiadającego właściciela" przeciw „posiadającemu niewłaścicielowi". Oddaje to istotę tego roszczenia i wskazuje, że w zasadzie legitymowany czynnie jest właściciel rzeczy, a legitymowaną biernie jest osoba władająca cudzą rzeczą bez tytułu prawnego. Treścią przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 § 1 k.c.</a> roszczenia windykacyjnego jest przyznane właścicielowi żądanie wydania oznaczonej rzeczy przez osobę, która włada jego rzeczą. Służy przywróceniu właścicielowi władztwa nad rzeczą, a więc ochronie jednego z podstawowych atrybutów prawa własności. Koniecznymi przesłankami roszczenia windykacyjnego jest status właściciela fakt, że nie włada on swoją rzeczą oraz fakt, że rzeczą włada osoba do tego nieuprawniona. Do powstania roszczenia przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 222)">art. 222 k.c.</a> niezbędne jest powstanie stanu wkroczenia w sferę cudzego prawa własności. Bez znaczenia dla powstania tych roszczeń pozostają elementy subiektywne, takie jak wina, dobra czy zła wiara osoby naruszającej własność, czy też jej zamiar zajęcia nieruchomości wyłącznie dla własnych potrzeb. Aby powstał stan sprzeczny z prawem własności, wkroczenie w sferę cudzego prawa własności musi być dokonane mimo braku wyrażenia zgody przez właściciela.</p> <p>Ciężar udowodnienia prawa własności w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> spoczywa na właścicielu rzeczy. Gdy roszczenie windykacyjne dotyczy nieruchomości mającej urządzoną księgę wieczystą, właściciel, którego prawo jest wpisane w księdze, korzysta z domniemania zgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 3)">art. 3</a> u.k.w.h.). Przeciwko domniemaniu z wpisu nie można powoływać się na domniemanie prawa wynikające z posiadania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 4)">art. 4</a> u.k.w.h.).</p> <p>Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, to wbrew stanowisku pozwanego <span class="anon-block">D. T.</span> stwierdzić należy, iż umowa z dnia 5 stycznia 2010 roku, którą zawarł on z <span class="anon-block">E. G.</span> była w istocie umową użyczenia gdyż nie zawierała elementu istotnego dla umowy dzierżawy, czyli określenia wysokości czynszu dzierżawnego. Sam pozwany <span class="anon-block">D. T.</span> w swoich zeznaniach stwierdził, że umowa ta została spisana tylko na potrzeby Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa aby pobierać dopłaty. W tym stanie rzeczy umowa użyczenia zawarta pomiędzy <span class="anon-block">E. G.</span> a <span class="anon-block">D. T.</span> wygasła z dniem 29 września 2021 roku, kiedy to na podstawie umowy darowizny nieruchomość ta stała się własnością powódki <span class="anon-block">I. G.</span>.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 225)">art. 225 k.c.</a> od chwili, w której samoistny posiadacz w złej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy. Powódka <span class="anon-block">I. G.</span> w listopadzie 2021 roku wezwała pisemnie pozwanego <span class="anon-block">D. T.</span> do dobrowolnego wydania <span class="anon-block">działki nr (...)</span>, położonej w <span class="anon-block">D.</span>. Co najmniej zatem od miesiąca grudnia 2021 roku pozwany <span class="anon-block">D. T.</span> musiał mieć świadomość i wiedzę, że korzysta z tej nieruchomości wbrew woli właściciela, nie mając do tego żadnych uprawnień. W konsekwencji co najmniej od grudnia 2021 roku uznać go należy za posiadacza w złej wierze, który obowiązany jest do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy.</p> <p>Powódka <span class="anon-block">I. G.</span> domagała się wynagrodzenia w kwocie 6 000,00 zł, z ustawowymi odsetkami od dnia wyrokowania. Dlatego też uwzględniając średnią wysokość czynszu dzierżawnego w 2021 roku w województwie <span class="anon-block"> (...)</span> Sąd na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 225)">art. 225 k.c.</a> zasądził od pozwanego <span class="anon-block">D. T.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">I. G.</span> kwotę 6 000,00 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty, tytułem należnego wynagrodzenia.</p> <p>Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania oparte zostało na przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>, który przewiduje zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy.</p> <p>Mając na względzie powołane ustalenia i rozważania na podstawie wskazanych powyżej przepisów orzeczono jak w sentencji wyroku.</p> </div>