II OSK 2109/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 320/23 w sprawie ze skargi M.T. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 17 stycznia 2023 r. nr WINB.WOA.7721.426.2022.KC w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; 2. zasądza od M.T. na rzecz Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach kwotę 610 (sześćset dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 320/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach (zwanego dalej: WINB) z dnia 17 stycznia 2023 r. nr WINB.WOA.7721.426.2022.KC oraz zasądził od WINB na rzecz skarżącej M.T. kwotę 997 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżony wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych. Decyzją z dnia 5 października 2022 r. nr 26/2022 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Mikołowie (zwany dalej: PINB), na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 682, zwanej dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, zwanej dalej: k.p.a.) nakazał B.D. wykonanie robót budowlanych i prac wyszczególnionych w datowanej na miesiąc wrzesień 2022 r. "Ekspertyzie Technicznej aktualnego stanu technicznego murowanych ścian zewnętrznych pozostałych po rozbiórce budynków gospodarczych istniejących na działce nr [...] i na granicy z działką nr [...] oraz stateczności skarpy nasypu i jej wytrzymałości", to jest w szczególności wykonać na całej szerokości działki roboty zabezpieczające skarpę o wysokości 2,4 m, poprzez wykonanie stemplowania z wykorzystaniem wyprasek czy siatek stalowych, jak to pokazano na rysunkach (strona 22 ekspertyzy), a pomiędzy stemplami a gruntem umieścić poziomo wypraski, bale drewniane czy siatki stalowe zapobiegające usypywaniu się gruntu ze skarpy. Sam rozstaw stempli określono na ok. 2,0-2,5 m. W decyzji określono termin przystąpienia do robót budowlanych zabezpieczających skarpę nasypu działki nr [...] jako bez zbędnej zwłoki oraz podano termin ich zakończenia nie później niż do 31 grudnia 2022 r. Po rozpoznaniu odwołań M.T. i B.D. WINB decyzją z dnia 17 stycznia 2023 r., nr WINB.WOA.7721.426.2022.KC uchylił w całości decyzję PINB oraz umorzył postępowanie w sprawie ustalenia stanu technicznego ścian murowanych pozostałych po rozbiórce obiektu znajdującego się niegdyś przy granicy z działką nr [...] i [...] w M. WINB wskazał, w uzasadnieniu decyzji, że zgodnie z wnioskami zawartymi w ekspertyzie, konstrukcja murowanych ścian budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...] przy ul. B. [...] nigdy nie była przewidziana do pełnienia roli muru oporowego dla nasypu wykonanego na działce nr [...], stąd rozbiórka tychże ścian nie miała wpływu na stateczność skarpy. W sytuacji, w której Starosta Mikołowski decyzją z dnia 28 czerwca 2022 r., nr RDPR-23/2022, udzielił B.D. pozwolenia na rozbiórkę budynku chlewików i pozostałości po budynku gospodarczym przy ul. B. [...], na działce nr [...] oraz muru granicznego na granicy z tą działką, konieczne stało się umorzenie postępowania prowadzonego w sprawie stanu technicznego ścian murowanych, pozostałych po rozbiórce obiektów znajdujących się na granicy działek nr [...] i [...] w M. Zdaniem WINB braku stateczności skarpy należy upatrywać w wykonanych na działce należącej do skarżącej robotach budowlanych, polegających na niewłaściwym i niezgodnym z przepisami prawa podniesieniu jej poziomu różnego rodzaju gruntem, bez zastosowania jakichkolwiek zabezpieczeń skarpy, czy wykonania stosownych budowli oraz dociążeniu skarpy nasypu na tej działce przez budowę na jej krawędzi budynków gospodarczych i ciężkiego prefabrykowanego ogrodzenia betonowego z niewłaściwie wykonanymi robotami fundamentowymi obiektów i bez podparcia skarpy np. murem oporowym. Zważywszy na poczynioną ocenę organ II instancji uznał, że w tym zakresie należy wszcząć odrębne postępowanie i wdrożyć procedurę naprawczą, o której mowa w art. 50-51 pr.b. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M.T. zarzuciła decyzji WINB naruszenie art. 6, art. 7, art. 11, art. 12, art. 105 § 1, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 156 k.p.a., a także art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 66 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 § 2 p.b. . Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Stwierdziła, że doszło do samowoli budowlanej, poprzez uprzednie wyburzenie zabudowań gospodarczych i pozostałości po nich bez wymaganej przepisami prawa decyzji, w tym ściany przylegającej do jej działki. WINB pominął, że już w latach 2016-2017 nastąpiła samowolna rozbiórka wymienionych zabudowań. Zdaniem skarżącej, płot odgradzający działkę [...] od działki [...] przy ul. B. nr [...] był połączony z wyburzonymi zabudowaniami gospodarczymi i nadal się pochyla również na inną działkę o numerze ewidencyjnym [...] przy ul. B. nr [...], czyli oddziałuje nie tylko na działkę nr [...], należącą do skarżącej i położoną przy ul. S. nr [...], co obrazuje dołączona do skargi dokumentacja zdjęciowa oraz jej opis. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Zaskarżonym w niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 320/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił ww. decyzję WINB z dnia 17 stycznia 2023 r. oraz orzekł o kosztach postępowania. Uzasadniając konieczność uchylenia decyzji WINB Sąd I instancji stwierdził, że WINB nie odniósł się do zarzutów odwołania, a swoje wyjaśnienia sprowadził wyłącznie do przytoczenia ustaleń i twierdzeń organu I instancji. Przeprowadzone przez PINB postępowanie sprawdzające doprowadziło do wszczęcia z urzędu postępowania i ustalenia, że w dacie wizji w terenie, która miała miejsce w dniu 15 marca 2022 r., znajdujące się tam uprzednio we wcześniejszych latach obiekty już nie istniały, co znalazło odzwierciedlenie w protokole. Stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie uwzględnia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, zwłaszcza dotyczących czasokresu pomiędzy faktycznym wykonywaniem rozbiórkowych prac budowlanych, a istniejącym stanem zagrożenia, zważywszy, że celem postępowania naprawczego jest doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Dokonana przez WINB ocena ustaleń faktycznych, dotyczących aktualnego stanu technicznego skarpy z uwzględnieniem przedłożonej do akt ekspertyzy, nie dostrzega wzajemnej sprzeczności, przez co uchybia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Trafne okazały się w tym względzie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, skutkujące niewyjaśnieniem istotnych w sprawie okoliczności. W realiach niniejszej sprawy pozostaje niewyjaśnionych szereg wątpliwości, zgłaszanych przez skarżącą w kolejnych pismach począwszy od pierwotnie złożonego wniosku, aż do wydania zaskarżonej decyzji, co do których WINB nie wypowiedział się, ale zmienił zakres pierwotnie wszczętego postępowania. Zasygnalizowana nieprawidłowość dotyczy więcej niż tylko nieruchomości M.T. i B.D., stąd też organ II instancji powinien dokładnie ustalić sytuację wszystkich właścicieli działek i znajdujących się na nich obiektów, którzy powinni mieć możliwość udziału w postępowaniu prowadzonym z urzędu. W skardze kasacyjnej WINB zaskarżył ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; zwanej dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli sądowoadministracyjnej Sąd uchylił decyzję WINB podczas gdy organ nadzoru budowlanego nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, co warunkowałoby uchylenie rozstrzygnięcia; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji WINB w sytuacji, gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazywał na zasadność oddalenia skargi przez Sąd; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na błędnym uznaniu przez Sądu, iż sprawa wymaga przeprowadzenia dodatkowych czynności dowodowych, podczas gdy dotychczasowy materiał dowodowy wskazuje na zasadność uchylenia przez WINB decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób lakoniczny, nie pozwalający odtworzyć sposobu rozumowania Sądu i ustalenie przesłanek, które doprowadził do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. WINB wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej WINB wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić, że organ dopuścił się naruszenia zasady prawdy obiektywnej bądź wymogów wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz oceny czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. WINB procedował z poszanowaniem wskazanych powyżej zasad, dokonał bowiem kompleksowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wydał rozstrzygnięcie biorąc pod uwagę wszelkie dokonane w sprawie ustalenia. W uzasadnieniu decyzji WINB wskazał, iż skarpa nie jest obiektem budowlanym, a co za tym idzie nie można było przyjąć w rozpatrywanej sprawie, iż mamy do czynienia z obiektem budowlanym, co do którego znajdą zastosowanie przepisy rozdziału 6 Prawa budowlanego, w tym art. p.b. na podstawie którego PINB w Mikołowie wydał decyzję. Ponadto organ II instancji wskazał, powołując się na "Ekspertyzę techniczną aktualnego stanu technicznego murowanych ścian zewnętrznych pozostałych po rozbiórce budynków gospodarczych istniejących na działce numer [...] i na granicy z działką nr [...] oraz stateczności skarpy nasypu i jej wytrzymałości", iż konstrukcja murowanych ścian budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...] przy ul. B. [...] nigdy nie była przewidziana do pełnienia roli muru oporowego dla nasypu wykonanego na działce nr [...] i rozbiórka tychże ścian nie miała wpływu na stateczność skarpy. W sytuacji zatem, w której PINB powziął informację, iż decyzją nr RDPR-23/2022, znak: AB.6741.21.2022.JW z dnia 28 czerwca 2022 r. Starosta Mikołowski udzielił B.D. pozwolenia na rozbiórkę budynku chlewików i pozostałości po budynku gospodarczym w M. przy ul. B. [...], działka nr [...] oraz muru granicznego na granicy z działką nr [...], zaś wykonana uprzednio rozbiórka pomieszczeń gospodarczych nie miała wpływu na stateczność skarpy, organ winien umorzyć postępowanie prowadzone w sprawie stanu technicznego ścian murowanych, pozostałych po rozbiórce obiektów znajdujących się na granicy działek nr [...] i [...] w M. WINB zaznaczył, że organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w trybie art. 66 p.b., a nie jak wskazał Sąd postępowanie naprawcze, o którym mowa w art. 50-51 p.b. Postępowanie przed organem I instancji zakończyło się wydaniem decyzji, w której właścicielce nieruchomości położonej przy ul. B. [...] w M., działka nr [...], nakazano wykonanie robót budowlanych i prac dotyczących skarpy, która nie jest obiektem budowlanym, a co za tym idzie nie można było przyjąć w rozpatrywanej sprawie, iż mamy do czynienia z obiektem budowlanym, co do którego znajdą zastosowanie przepisy rozdziału 6 Prawa budowlanego, w tym art. 66 p.b. W toku postępowania administracyjnego spornym było, czy wykonane przez B.D. roboty polegające na rozbiórce części zabudowań wpłynęły na stateczność skarpy znajdującej się w granicy działek. Z przedłożonej przez B.D. ekspertyzy technicznej jednoznacznie wynikało, iż konstrukcja murowanych ścian budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...] przy ul. B. [...] nigdy nie była przewidziana do pełnienia roli muru oporowego dla nasypu wykonanego na działce nr [...], a rozbiórka tychże ścian nie miała wpływu na stateczność skarpy. Wskazano również, iż przyczyn niewłaściwej stateczności skarpy oraz złego stanu technicznego murów po budynkach gospodarczych należy upatrywać w synergii następujących zdarzeń: - historycznego ukształtowania terenu działki nr [...], który pierwotnie był obniżony do poziomu działki nr [...], a także specyfiki zabudowy obiektami gospodarczymi wykonanej na posesji przy ul. B. [...] w okresie przedwojennym, - niewłaściwego i niezgodnego z przepisami prawa podniesienia poziomu działki nr [...] tj. nieruchomości przy ul. S. [...] w M. różnego rodzaju gruntem, bez zastosowania jakichkolwiek zabezpieczeń skarpy, czy wykonania stosownych budowli, - dociążenie skarpy nasypu na działce nr [...] przez budowę na jej krawędzi budynków gospodarczych i ciężkiego prefabrykowanego ogrodzenia betonowego z niewłaściwie wykonanymi robotami fundamentowymi obiektów i bez podparcia skarpy np. murem oporowym. W sytuacji zatem, w której w toku postępowania administracyjnego - na podstawie ekspertyzy technicznej sporządzonej przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami, która to ekspertyza nie została podważona przez pozostałe strony poprzez przedłożenie kontreksperytzy - ustalono, iż wykonane przez B.D. roboty rozbiórkowe nie miały wpływu na stateczność skarpy, w związku z czym, niezasadnym było prowadzenie dalszego postępowania, czy to w trybie art. 50-51, czy też art, 66 p.b. i jako takie należało je umorzyć. Nie było również możliwe w realiach niniejszej sprawy prowadzenie postępowania w sprawie stanu technicznego skarpy z uwagi na fakt, iż skarpa nie jest obiektem budowlanym. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż przyczyn niewłaściwej stateczności skarpy należy upatrywać w wykonanych na działce należącej do M.T. robotach budowlanych, polegających na niewłaściwym i niezgodnym z przepisami prawa podniesieniu poziomu działki nr [...] różnego rodzaju gruntem, bez zastosowania jakichkolwiek zabezpieczeń skarpy, czy wykonania stosownych budowli oraz dociążeniu skarpy nasypu na działce nr [...] przez budowę na jej krawędzi budynków gospodarczych i ciężkiego prefabrykowanego ogrodzenia betonowego z niewłaściwie wykonanymi robotami fundamentowymi obiektów i bez podparcia skarpy np. murem oporowym. Niezrozumiały jest zarzut Sądu jakoby stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie uwzględniało wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Organ prowadzący sprawę ocenia z jakich narzędzi procesowych zamierza skorzystać, aby uzyskać faktyczny i pełny obraz sprawy. W przedmiotowej sprawie organ ustalił stan faktyczny w oparciu o przeprowadzoną kontrolę, zgromadzoną dokumentację fotograficzną oraz pozyskaną ekspertyzę techniczną. Wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych. Nie można więc czynić organowi zarzutu, iż nie dopełnił swych obowiązków w ww. zakresie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala na ustalenie przesłanek jakimi kierował się Sąd uwzględniając skargę. Odnośnie wszystkich stawianych organowi zarzutów Sąd wypowiedział się nader lakonicznie, zaledwie w kilku zdaniach przesądzając o naruszeniu prawa przez organ, w przeważającej mierze nie wskazując precyzyjnie jakich istotnych dla sprawy okoliczności i wątpliwości organ nie wyjaśnił. W odpowiedzi na skargę kasacyjną B.D. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji. Przechodząc do rozważenia zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem jego zasadność, wyklucza możliwość merytorycznego odniesienia się do istoty sprawy. Z art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jak wynika z wielokrotnie przywoływanego w orzecznictwie stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r. (II OSK 1485/11, LEX nr 1367293), które podziela także skład orzekający w niniejszej sprawie: "Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli." Brak możliwości przeprowadzenia kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia może wynikać m.in. z tego, że zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna, lakoniczna, czy też nielogiczna (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2022 r., II OSK 1197/21, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r., II OSK 1985/09; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a., nie wskazuje bowiem w sposób jednoznaczny podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia oraz nie zawiera jej wyjaśnienia. Argumentacja Sądu I instancji odnosząca się do stwierdzonych uchybień organu jest lakoniczna i niekompletna, przez co nie sposób poznać powodów uchylenia decyzji WINB. Uchylając decyzję WINB Sąd I instancji stwierdził, że organ ten dopuścił się naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji dokonana przez WINB ocena nie uwzględnia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, zwłaszcza dotyczących czasokresu pomiędzy faktycznym wykonywaniem rozbiórkowych prac budowlanych a istniejącym stanem zagrożenia. Ponadto organ dokonać miał zasadniczych ustaleń jedynie na podstawie wybiórczych wniosków i ocen, a ocena stanu technicznego skarpy z uwzględnieniem przedłożonej do akt ekspertyzy," nie dostrzega wzajemnej sprzeczności". Sąd nie wyjaśnia jednak jakie istotne okoliczności sprawy nie zostały wyjaśnione przez organ, nie wyjaśnia jakie sprzeczności dostrzegł w ekspertyzie technicznej na którą powołał się WINB, ani też jakie okoliczności dodatkowo powinien ustalić WINB i jakie mają one znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala poznać powodów dla których Sąd I instancji stwierdził, iż WINB dopuścił się naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Tymczasem w uzasadnieniu decyzji WINB stwierdził, że w oparciu o ustalenia dokonane w toku kontroli w dniach 15 marca 2022 r. oraz 5 lipca 2022 r., a także w parciu o ekspertyzę techniczną przedłożoną do akt uznał, że konstrukcja murowanych ścian budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...] przy ul. B. [...] nigdy nie była przewidziana do pełnienia roli muru oporowego dla nasypu wykonanego na działce nr [...], stąd rozbiórka tychże ścian nie miała wpływu na stateczność skarpy. Braku stateczności skarpy zdaniem WINB należy upatrywać w wykonanych na działce należącej do skarżącej robotach budowlanych, polegających na niewłaściwym i niezgodnym z przepisami prawa podniesieniu jej poziomu różnego rodzaju gruntem, bez zastosowania jakichkolwiek zabezpieczeń skarpy, czy wykonania stosownych budowli oraz dociążeniu skarpy nasypu na tej działce przez budowę na jej krawędzi budynków gospodarczych i ciężkiego prefabrykowanego ogrodzenia betonowego z niewłaściwie wykonanymi robotami fundamentowymi obiektów i bez podparcia skarpy np. murem oporowym. Sąd I instancji winien był ocenić, czy stanowisko organu znajduje oparcie w utrwalonym w aktach sprawy materiale dowodowym, a jeśli nie to wskazać w uzasadnieniu wyroku w jakim zakresie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów postępowania i jakie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności powinny być ustalone przez organ w toku ponownie prowadzonego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie zapewnia możliwości kontroli instancyjnej orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co powoduje, że wyrok ten uchyla się spod kontroli instancyjnej. Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.