I FZ 230/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1101/22 w przedmiocie wpisu od skargi w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 25 lutego 2022 r., nr 1401-IOV-2.4103.158.2021.MB w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października 2018 r. do marca 2019 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z 8 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1101/22, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wezwał A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "P.p.s.a.") oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej: "rozporządzenie"), do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 34 538 zł. Skarżąca została pouczona, że powyższą kwotę należy uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W zażaleniu na powyższe zarządzenie Spółka zarzuciła naruszenie: – art. 218 P.p.s.a. - doszło do braku ustalenia prawidłowej wysokości wartości przedmiotu zaskarżenia (dalej: "WPZ"), w wyniku czego doszło do wadliwego ustalenia wysokości wpisu; – § 1 rozporządzenia - polegające na błędnym wyliczeniu kwoty wpisu od skargi; poprzez zastosowanie tego przepisu do błędnie ustalonej kwoty WPZ; – art. 216 w zw. z art. 231 P.p.s.a. - poprzez błędne zastosowanie tych przepisów polegające na tym, że w wyniku ustalania WPZ w trybie art. 218 P.p.s.a. doszło do ustalenia WPZ w kwocie wyższej niż sporna należność pieniężna wynikająca z treści decyzji - co prowadzi do naruszenia dyspozycji art. 216 i art. 231 P.p.s.a.; – art. 141 § 4 w związku z art. 166 i 167 P.p.s.a. - wobec braku sporządzenia uzasadnienia w jaki sposób określono w zarządzeniu WPZ oraz w jaki sposób wyliczono kwotę wysokości wpisu. Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że stosownie do art.199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie z art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast, stosownie do regulacji zawartej w art. 231 P.p.s.a., wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W pozostałych sprawach pobiera się wpis stały. Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu zostały określone w rozporządzeniu. Z kolei zgodnie z art. 216 P.p.s.a. przed sądami administracyjnymi, jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności wskazać, że zarządzeniem z 10 maja 2022 r., Przewodniczący Wydziału wezwał do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Spółka w piśmie z 9 czerwca 2022 r., wskazała wartość przedmiotu zaskarżenia w wysokości 3 453 733 zł. Tożsamą wartość przedmiotu zaskarżenia przyjął organ podatkowy w odpowiedzi na skargę. Jak wynika z powyższego wartość przedmiotu zaskarżenia nie była sporna. Powyższa wartość przedmiotu zaskarżenia została także przyjęta przez Sąd pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie Przewodniczący Wydziału nie zarządził także dochodzenia na podstawie art. 218 P.p.s.a.. W tym miejscu należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 215 § 1 P.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu określa rozporządzenie. Zgodnie z § 1 pkt 4 tegoż rozporządzenia, wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi ponad 100.000 - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. W rozpoznawanej sprawie, jak wskazano powyżej nie była sporna wartość przedmiotu zaskarżenia. Tym samym od skargi należy pobrać wpis stosunkowy, gdyż zaskarżona decyzja przez Spółkę ma charakter decyzji wymiarowej obejmującej konkretną należność pieniężną. Zasadne zatem było ustalenie przez Przewodniczącego Wydziału wysokości należnego wpisu od skargi na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia w związku z art. 215 § 2 P.p.s.a. w kwocie 34 538 zł (3 453 733 x 1% = 34 538 zł) i prawidłowo w tym zakresie wezwano Spółkę zarządzeniem z 8 sierpnia 2022 r. do jego uiszczenia. Wskazać także należy, że w przedmiotowym zażaleniu, Skarżąca nie zawarła żadnego argumentu, który wskazywałby na wadliwość skarżonego zarządzenia, ograniczając się do przywołania przepisów prawnych. Na marginesie zaznaczyć należy, że Spółka nie wskazała także jaka powinna być według niej prawidłowa wartość przedmiotu zaskarżenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołanie podstawy prawnej ustalenia wpisu sądowego było w okolicznościach niniejszej sprawy działaniem wystarczającym, albowiem Spółka, na podstawie treści doręczonego jej zarządzenia, mogła poznać motywy, którymi kierował się Przewodniczący Wydziału ustalając wysokości wpisu sądowego. Nie zasługiwał zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 166 i 167 P.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 oraz art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.