II SA/Gl 195/17

SENTENCJA Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy UZASADNIENIE Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika. W druku formularza podała, że jest osobą schorowaną, zamieszkującą samotnie, nieposiadającą żadnego majątku, której dochód niemal w całości pochłaniają bieżące koszty utrzymania. Źródłem utrzymania się wnioskodawczyni jest świadczenie emerytalne uzyskiwane w wysokości 1976,31 zł netto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego strona przedłożyła dokumenty obrazujące część jej wydatków oraz potwierdzające niektóre informacje dotyczące jej stanu zdrowia, jak również potwierdziła deklarowaną w druku formularza wysokość dochodu. Podała również, że zajmuje parter budynku przy ul. [...] w W. w oparciu o służebność dożywocia, w budynku tym nie mieszka nikt poza stroną a stanowi on własność jej wnuczki – E. K. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy została wprowadzona jako wyjątek od generalnej zasady odpłatności postępowania i w swoim założeniu służyć ma zapewnieniu prawa do sądu tym osobom, które przy najdalej idących wysiłkach nie będą w stanie samodzielnie ponieść wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Analizując informacje dotyczące sytuacji materialnej skarżącej nie znaleziono podstaw do uwzględnienia wniosku, albowiem istnieje zbyt wiele wątpliwości w tym zakresie aby można było z pełnym przekonaniem stwierdzić, że wniosek strony zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że skarżąca zamieszkuje we wspomnianym budynku mieszkalnym w oparciu o umowę dożywocia, co zresztą sama wyjaśniła w piśmie procesowym z dnia 8 listopada 2017 r. oraz co wynika z nadesłanego odpisu księgi wieczystej o numerze [...] prowadzonej dla nieruchomości w której mieszka skarżącą. Z treści art. 908 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ) wynika, że wobec braku innych postanowień umowy, nabywca nieruchomości zobowiązany jest zapewnić dożywotnikowi wyżywienie, ubranie oraz miejsce zamieszkania a także ponosić koszty z tym związane. Powyższe oznacza, że w istocie strona pozostaje na całkowitym utrzymaniu bliskich, co zresztą częściowo potwierdzają nadesłane przez nią kopie rachunków za media oraz przelewów. Wynika z nich bowiem, że zostały wystawione nie na stronę lecz na jej wnuczkę (vide rachunek za gaz, rachunek za energie elektryczną oraz za wodę) zaś opłaty za stronę ponosi G.A.(np. rachunek za telefon, usługi telewizji satelitarnej). Z powyższego wywnioskować więc można, że cały dochód skarżącej pozostaje do jej dyspozycji i trudno przyjąć, że nie stać jej na poniesienie kosztów postępowania sprowadzających się obecnie do ewentualnego wpisu od skargi kasacyjnej oraz opłacenia usług fachowego pełnomocnika. W świetle wskazanych wyżej okoliczności nie znaleziono podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku, a wobec tego działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.