II GSK 311/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Kazimierz Brzeziński po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Z. na postanowienie zawarte w pkt. 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt II GSK 311/08 w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej P.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 27 września 2007 r. sygn. akt II SA/Lu 511/07 w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych postanawia: odrzucić zażalenie UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt II GSK 311/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. oraz zasądził od Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w na rzecz P. Z. kwotę 220 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zażaleniem z dnia 29 października 2008 r. pełnomocnik P. Z. zaskarżył postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt II GSK 311/08, stanowiące punkt 2 wyroku NSA z dnia 2 września 2008 r., dotyczące kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, gdy uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 201 § 1, art. 205 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., § 2 ust. 1 i 2, oraz § 14 ust. 2 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.). Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącego wniósł o: - zmianę zaskarżonego postanowienia, - zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego - koszty zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego wskazał, że w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej, P. Z. uiścił opłatę kancelaryjną od uzasadnienia wyroku w kwocie 100 zł, wpis sądowy w kwocie 750 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł dlatego, w ocenie pełnomocnika skarżącego, przy ustaleniu kosztów postępowania kasacyjnego doszło do błędnego podsumowania wydatków poniesionych przez skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto od postanowień wyliczonych taksatywnie w tym przepisie (pkt 1-10). Z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast ustawa ta nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania w trybie określonym w jej przepisach, skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie podlegają zaskarżeniu w drodze zwyczajnych środków odwoławczych (art. 168 § 1 p.p.s.a.). W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 p.p.s.a., odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.