II SA/Gd 577/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 26 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego oddala skargę. UZASADNIENIE A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 26 czerwca 2017r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii Nr [..] z dnia 24 kwietnia 2017r. wymierzającą skarżącej Spółce karę pieniężną za brak dokumentów handlowych oraz za prowadzenie rejestru niezgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniach 17-22 grudnia 2014r., Powiatowy Lekarz Weterynarii przeprowadził kontrolę działalności nadzorowanej prowadzonej przez A., którą udokumentowano listą kontrolną SPIWET - protokołem z kontroli zgodności nr [..]. W toku kontroli organ pierwszej instancji ustalił, że podmiot kontrolowany nie posiada dokumentów handlowych zgodnych ze wzorem zawartym w ust. 6 Rozdział III Załącznik VIII rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z 25 lutego 2011r. bądź świadectw zdrowia odpowiadających okazanym do kontroli listom kontenerowym. Na podstawie okazanej do kontroli dokumentacji, tj. kontenerowych listów przewozowych oraz faktur VAT, organ ustalił, iż Spółka dokonała transportu 25 kontenerów z B. do G., przy czym 9 kontenerów zawierało przetworzone białko zwierzęce w łącznej ilości 185903 kg. W pozostałym zakresie zawartość kontenerów nie została zidentyfikowania z nazwy. Protokół z kontroli został podpisany przez skarżącego bez uwag i zastrzeżeń. W tych okolicznościach organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie braku dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia oraz braku prowadzenia kompletnego rejestru przesyłek i powiązanych dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia. W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, na podstawie informacji przesłanej przez B. w piśmie z dnia 4 marca 2015r., że A. we wskazanych kontenerach przewoził przetworzone białko zwierzęce (kategorii 3), którym towarzyszyły dokumenty wystawione przez B., tj. dokumenty handlowe (według wzoru z rozporządzenia Komisji UE nr 142/2011), CMR - Międzynarodowe Listy Przewozowe i kwity wagowe. Dokumenty te były każdorazowo wystawiane przez Zakład i przekazywane bezpośrednio kierowcy po załadunku. Po załadunku przekazywany był również kontenerowy list przewozowy. W oparciu o powyższe ustalenia Powiatowy Lekarz Weterynarii decyzją z dnia 26 maja 2015r., nr [..], nałożył na skarżącą Spółkę kary pieniężne w wysokości 5400 zł za brak dokumentów handlowych towarzyszących przesyłkom produktów pochodnych spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z 21 października 2009r. lub art. 17 ust. 1 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z 25 lutego 2011r. i w wysokości 5000 zł za brak rejestru opisanego w art. 22 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z 21 października 2009r. Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji złożone przez A. Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia 30 stycznia 2017r., nr [..], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i sprawę skierował do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, wskazując na uchybienia procesowe w zakresie ustaleń faktycznych co do brakujących dokumentów oraz braku uzasadnienia wysokości kar. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Powiatowy Lekarz Weterynarii decyzją z dnia 24 kwietnia 2017r., nr [..], nałożył na skarżącą Spółkę kary pieniężne w wysokości 5400 zł za brak dokumentów handlowych towarzyszących przesyłkom produktów pochodnych spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z 21 października 2009 r. lub art. 17 ust. 1 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z 25 lutego 2011r. i w wysokości 2500 zł za prowadzenie rejestru, o którym mowa w art. 22 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 lub art. 17 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, sekcji 1, Rozdziału IV, Załącznika VIII, niezgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011, podmioty przewożące produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego prowadzą rejestr przesyłek i powiązanych dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia, zgodnie z wymaganiami określonymi w Załączniku VIII Rozdział IV. Ponadto, wskazał, że zgodnie z pkt 2 Rozdziału III Załącznika VIII rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011, dokument handlowy, zgodny ze wzorem przedstawionym w pkt 6 tego rozdziału, winien być sporządzony co najmniej w trzech egzemplarzach (jeden oryginał i dwie kopie), przy czym jedną kopię musi zachować przewoźnik. Na podstawie ust. 5 Rozdziału III, ustalił, że dokumentacja i powiązane z nią dokumenty handlowe winny być przechowywane przez okres, co najmniej dwóch lat, celem ich przedłożenia właściwemu organowi. Mając na względzie wskazane okoliczności faktyczne, organ pierwszej instancji uznał, że Spółka nie posiadając wymaganych dokumentów uchybiła powołanym przepisom, co wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt. To spowodowało, że na podstawie § 3 pkt 2 lit. t) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, organ uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5400 zł z uwagi na brak dokumentów handlowych towarzyszących przesyłkom przetworzonego białka zwierzęcego o łącznej masie przekraczającej 1.000 kg. Uzasadniając nałożenie kary pieniężnej w wysokości 2500 zł organ pierwszej instancji wskazał, że w toku postępowania potwierdziły się ustalenia z przeprowadzonej kontroli, ujawniające prowadzenie rejestru przesyłek i powiązanych dokumentów handlowych oraz świadectw zdrowia w sposób niekompletny. Organ stwierdził, że rejestr przesyłek i powiązanych dokumentów handlowych oraz świadectw zdrowia winien zawierać dane określone w ust. 1 lit. a) i c) Sekcji 1 Rozdziału IV Załącznika VIII rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011. Tymczasem okazane do kontroli w dniu 17 grudnia 2014r. zestawienie nie zawierało informacji dotyczących: ilości materiału, miejsca pochodzenia materiału, z którego jest on wysyłany, nazwy i adresu odbiorcy, numeru handlowego lub świadectwa zdrowia towarzyszącego przesyłce, co stanowi naruszenie art. 22 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009. W tym stanie rzeczy, organ pierwszej instancji uznał, iż Spółka prowadząc rejestr w sposób niekompletny tj. niezgodny z wymogami prawa unijnego i krajowego, naruszyła przepis art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt i, na podstawie § 3 pkt 2 lit. y) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi, nałożył karę pieniężną w wysokości 2500 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca Spółka wniosła o jej uchylenie i o umorzenie postępowania w sprawie. Skarżąca Spółka zarzuciła, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy nie uwzględniono uwag Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii zawartych w decyzji nr [..] z 30 stycznia 2017r. co do treści uzasadnienia faktycznego i prawnego. Według Spółki obowiązek posiadania i dołączania dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia (oryginałów) do przewożonej przesyłki, dotyczy jedynie czasu przewozu, a po wykonaniu usługi przewozu, przez okres co najmniej dwóch lat - jedynie odbiorcy końcowego przesyłki, jednakże w żadnym wypadku, nie dotyczy on przewoźnika, który dysponuje jedynie kopią dokumentów, a nie ich oryginałami. Spółka zarzuciła także, że niewskazanie przez organ, jakich konkretnie dokumentów handlowych mu nie okazano, uniemożliwia mu kontrolę prawidłowości tej decyzji i należytą obronę, a także uniemożliwia prawidłową subsumpcję stanu faktycznego do stanu prawnego. Rozpoznając odwołanie Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia 26 czerwca 2017r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy potwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji, wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy, jest zgodna z prawem i została prawidłowo uzasadniona. Stwierdził, że wbrew zarzutom Spółki, w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji określił i sprecyzował, jakich dokumentów strona mu nie okazała, tj. że nie okazano kopii dokumentów handlowych, zgodnych z wzorcem zawartym w ust. 6 rozdziału III załącznika VIII w zw. z art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011. Organ odwoławczy podkreślił, że na podstawie ust. 2 i ust. 5 Rozdziału III Załącznika VIII w zw. z art.17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Komisji (UE) nr [..], skarżący winien przechowywać kopię dokumentów, tj. dokumentację i powiązane dokumenty handlowe, przez okres co najmniej dwóch lat, celem ich okazania właściwemu organowi. Tym samym twierdzenie Spółki, że obowiązek przechowywania dokumentacji handlowej dotyczy jedynie odbiorcy przesyłki i oryginałów tych dokumentów, nie znajduje potwierdzenia. Organ odwołwczy za prawidłową uznał wysokość wymierzonej kary pieniężnej za brak wymaganych dokumentów handlowych. Podobnie, w odniesieniu do drugiej z nałożonych kar pieniężnych w wysokości 2500 zł, w ocenie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, Powiatowy Lekarz Weterynarii zasadnie wykazał i uzasadnił, że prowadzona przez Spółkę i okazana kontrolującym ewidencja (zestawienie), nie jest zgodna z wymaganiami określonymi art. 22 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009. Przedłożona ewidencja nie zawiera bowiem danych wymaganych w ust. 1 lit. a) i c) Sekcji 1 Rozdziału IV Załącznika VIII rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011, obejmujących: ilości materiału, miejsce pochodzenia materiału z którego został on wysłany, nazwę i adres odbiorcy, numer handlowy lub świadectwa zdrowia towarzyszące przesyłce. Świadczy to o prowadzeniu rejestru w sposób niezgodny z wymaganiami określonymi w tych przepisach i uzasadniało nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 2500 zł. Wojewódzki Lekarz Weterynarii wyjaśnił, że wskazana kara została wymierzona na podstawie lit. za), a nie na podstawie lit. y) pkt 2 § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r., jak wskazał organ pierwszej instancji wskutek oczywistej omyłki pisarskiej, która nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego w postaci zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz naruszenie prawa materialnego w postaci: - art. 21 ust. 2 i 3 oraz art. 22 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009r. oraz art. 17 ust. 1 lit. b) oraz ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011r., poprzez zastosowanie ich błędnej interpretacji, - art. 85a, art. 85b i art. 85e ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca Spółka konsekwentnie twierdzi, że nakładanie na nią kar pieniężnych za naruszenie przepisów dotyczących przewozu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nie ma podstaw prawnych, albowiem Spółka nie dopuściła się żadnych naruszeń w tym zakresie. Skarżący nie podziela stanowiska organów o nieprawidłowym prowadzeniu rejestru dokumentów handlowych związanych z przewożonymi produktami, albowiem okazał w trakcie kontroli wydruk komputerowy, który zawierał wszystkie elementy wymagane prawem. Przepisy rozporządzenia nr 142/2011 nie zawierają wzoru rejestru określając tylko dane, które powinien zawierać. W odniesieniu do przechowywania dokumentów handlowych przez okres dwóch lat skarżący twierdzi, że obowiązek ten dotyczy tylko oryginałów tych dokumentów i z tego względu odnosi się tylko do odbiorcy końcowego. Skarżący wskazał, że nałożona kara odnosi się do braku dokumentów handlowych towarzyszących przesyłkom w trakcie przewozu, a nie do braku przechowywania dokumentów przez dwa lata, dlatego też rozważania na temat obowiązkowego okresu przechowywania dokumentów nie mają znaczenia dla sprawy. Według skarżącego, zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 142/2011 wymóg dołączania dokumentów handlowych obowiązuje jedynie w czasie przewozu. Skarżący zwrócił uwagę na brak uzasadnienia wysokości nałożonych kar oraz na błędnie wskazane przepisy, których naruszenia dopuścił się skarżący, albowiem organ posłużył się alternatywnym wskazaniem przepisów rozporządzenia nr 1069/2009 i rozporządzenia nr 142/2011. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 26 czerwca 2017r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia 24 kwietnia 2017r. nakładającą na skarżącego, jako przewoźnika, kary pieniężne w wysokości, jedna 5400 zł za brak dokumentów handlowych towarzyszących przesyłkom produktów pochodnych oraz druga, w wysokości 2500 zł, za prowadzenie rejestru wysyłek i powiązanych dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia w sposób niezgodny z wymaganiami określonymi w przepisach. Podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. c) i lit. e) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (tj.: Dz.U. z 2014r., poz. 1539 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Przepis ten stanowi, że kto prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych: - nie posiada dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy lub art. 48 ust. 5 rozporządzenia nr 1069/2009, lub art. 17 ust. 1 lit. b lub art. 31 rozporządzenia nr 142/2009, lub w przepisach wydanych na podstawie art. 26d ust. 2 (lit. a), - nie prowadzi rejestru, o którym mowa w art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 lub art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 142/2011, lub rejestru, o którym mowa w załączniku VI w rozdziale I w sekcji 1 w ust. 5 rozporządzenia nr 142/2011, lub prowadzi te rejestry niezgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach, podlega karze pieniężnej. Przepisy art. 1 pkt 2 lit. c) oraz art. 26a ust. 1 ustawy w zakresie wymagań weterynaryjnych dla produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, w tym wymagań związanych z ich przewozem, odsyłają do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem nr 1069/2009 oraz do przepisów wydanych w trybie tego rozporządzenia. Rozporządzeniem wykonawczym do rozporządzenia nr 1069/2009 jest rozporządzenie Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy, zwane dalej rozporządzeniem nr 142/2011. W oparciu o powyższe przepisy organy obu instancji uznały, że okoliczności faktyczne ustalone w trakcie kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego w dniach 17-22 grudnia 2014r., potwierdzonej protokołem kontroli zgodności SPIWET nr [..], oraz wynikające z informacji zawartych w piśmie B. z dnia 4 marca 2015r., wypełniają hipotezy przepisów art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. c) i e) ustawy uzasadniając wymierzenie kar pieniężnych za naruszenie obowiązków wynikających z rozporządzenia nr 1069/2009 oraz z rozporządzenia nr 142/2011. Organy ustaliły bowiem, że skarżący prowadzący przedsiębiorstwo zajmujące się m.in. przewozem produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów pochodnych nie posiada dokumentów handlowych zgodnych ze wzorem wynikającym z przepisów rozporządzenia nr 142/2011 bądź świadectw zdrowia odpowiadających okazanym do kontroli kontenerowym listom przewozowym, a przedłożony w trakcie kontroli rejestr wysyłek nie spełnia wymogów przewidzianych w przepisach rozporządzeń. Na podstawie kontenerowych listów przewozowych oraz faktur VAT organy ustaliły, że skarżący dokonał transportu 25 kontenerów z B. do G., przy czym 9 kontenerów zawierało przetworzone białko zwierzęce w łącznej ilości 185903 kg, a co do pozostałej zawartości kontenerów nie była znana nazwa ładunku. Z informacji uzyskanych od B. wynikało, że skarżący przewoził przetworzone białko zwierzęce (kategoria 3). Sąd orzekający w pełni podziela stanowisko organów administracji zajęte w niniejszej sprawie, nie dostrzegając naruszeń prawa zarzucanych przez skarżącego. W ocenie sądu organy administracji obu instancji procedowały w niniejszej sprawie w zgodzie z przepisami regulującymi postępowanie dowodowe, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co pozwoliło na zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego, mogącego stanowić bazę do przeprowadzenia wszechstronnej oceny dowodów i poczynienia miarodajnych ustaleń faktycznych, które następnie prawidłowo odniesiono do mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego sąd nie powziął wątpliwości co do kompletności poczynionych ustaleń faktycznych, które stanowiły wystarczający materiał do skonfrontowania z wymaganiami weterynaryjnymi względem produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych w przewozie i wywiedzenia właściwych konsekwencji prawnych. Istotą sporu w niniejszej sprawie pozostają dwie kwestie. Pierwsza z nich dotyczy zobowiązania skarżącego jako przewoźnika do przechowywania przez okres dwóch lat dokumentów handlowych, które towarzyszyły produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego oraz produktom pochodnym podczas przewozu. Drugą kwestią jest prowadzenie przez skarżącego jako podmiot przewożący produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego oraz produkty pochodne rejestru wysyłek i powiązanych dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia w sposób zgodny z przepisami. Rozstrzygając powyższe kwestie należy wyraźnie wskazać, że głównym celem przepisów dotyczących produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów pochodnych jest kontrola zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochrona łańcucha żywnościowego i paszowego. W przewozie produktów tego rodzaju istotna jest możliwość kontroli ich zgodności z wymogami weterynaryjnymi w trakcie całego transportu, począwszy od załadunku u producenta (wytwórcy) a skończywszy na odbiorcy ostatecznym. Przepisy powołanych wyżej rozporządzeń mają umożliwiać osiągnięcie tych celów. Z tego powodu ścisła ich interpretacja, opierająca się w pierwszej kolejności na wynikach wykładni językowej, ale weryfikowana w aspekcie funkcjonalnym i systemowym, jest w sprawach z tego zakresu niezbędna i konieczna. Przepisy weterynaryjne dostarczają właściwych i skutecznych instrumentów kontroli, o której mowa powyżej. Jednym z takich instrumentów jest ustanowiony w art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009 obowiązek podmiotów zapewnienia, aby produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu towarzyszył dokument handlowy lub, jeśli jest to wymagane przez niniejsze rozporządzenie, środek przyjęty zgodnie z ust. 6, świadectwo zdrowia. Przepis art. 21 ust. 3 rozporządzenia nr 1069/2009 uszczegóławia wymagania co do treści dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia stanowiąc, że zawierać powinny co najmniej informację o pochodzeniu, miejscu przeznaczenia i ilości takich produktów oraz opis produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych i ich oznaczenia, jeśli takie oznaczenie jest wymagane przez niniejsze rozporządzenie. Natomiast wzór dokumentu handlowego określono w Załączniku VIII Rozdziale III ust. 6 rozporządzenia nr 142/2011. Powyższe oznacza, że dokument handlowy jest ściśle określony co do treści. Postanowienia art. 21 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia nr 1069/2009 uszczegóławiają przepisy rozporządzenia wykonawczego nr 142/2011. Przepis art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 142/2011 stanowi, że w odniesieniu do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych podmioty zapewniają dołączanie do nich, na czas przewozu, dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia, zgodnie z wymogami określonymi w Załączniku VIII Rozdział III. W Załączniku VIII Rozdziale III przepis ust. 1 rozporządzenia nr 142/2011 stanowi, że podczas przewozu produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego lub produktom pochodnym musi towarzyszyć dokument handlowy zgodny ze wzorem zamieszczonym w niniejszym rozdziale lub, w przypadkach gdy wymagane jest to niniejszym rozporządzeniem, świadectwo zdrowia. Zgodnie natomiast z ust. 2 wskazanego rozdziału dokument handlowy musi być wystawiony co najmniej w trzech egzemplarzach (jeden oryginał i dwie kopie). Oryginał musi towarzyszyć przesyłce do ostatecznego miejsca przeznaczenia. Zachowuje go odbiorca. Producent i przewoźnik muszą zachować po jednej kopii. Natomiast ust. 5 stanowi, że dokumentację i powiązane dokumenty handlowe bądź świadectwa zdrowia przechowuje się przez okres co najmniej dwóch lat celem ich przedłożenia właściwemu organowi. Przywołane wyżej przepisy rozporządzenia nr 142/2011 wraz z przepisem art. 21 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia nr 1069/2009 łącznie kształtują obowiązki wszystkich podmiotów mających do czynienia z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego oraz produktami pochodnymi. Statuują przede wszystkim główny obowiązek polegający na konieczności zapewnienia tego rodzaju produktom dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia, które mają im towarzyszyć w trakcie przewozu. Nie ograniczają się jednak wyłącznie do tego obowiązku. Ze wskazanych przepisów wynika bowiem, że na dokumentację, w którą mają być wyposażone produkty w trakcie przewozu, składać powinien się co najmniej dokument handlowy w jednym oryginale i dwóch kopiach. Dzięki powyższej regulacji pozostali uczestnicy przewozu produktów mogą zrealizować swoje obowiązki służące zasadniczo kontroli bezpieczeństwa zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochronie łańcucha żywnościowego i paszowego. Przepis ust. 2 wyraźnie stanowi, kto i przez jaki czas zobowiązany jest do dzierżenia oryginału dokumentu handlowego. Oryginał musi towarzyszyć przesyłce do ostatecznego miejsca przeznaczenia i musi go zachować odbiorca. Równie wyraźny i niebudzący wątpliwości jest obowiązek producenta i przewoźnika do zachowania po jednej kopii dokumentu handlowego. Redakcja przepisu ust. 2 przeczy tezie skarżącego, że obowiązek posiadania dokumentu handlowego dotyczy wyłącznie okresu przewozu. Przepis ust. 1 Załącznika VIII Rozdziału III skonstruowany został w sposób przedmiotowo zorientowany na to, co musi towarzyszyć produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu. Natomiast przepis ust. 2 kształtuje podmiotową stronę obowiązków związanych z zachowaniem dokumentów handlowych zarówno w trakcie przewozu, jak i po jego zakończeniu. Przepis ust. 5 natomiast określa czas przechowywania dokumentów handlowych stanowiąc, że dokumentację i powiązane dokumenty handlowe bądź świadectwa zdrowia przechowuje się przez okres co najmniej dwóch lat celem ich przedłożenia właściwemu organowi. Oznacza to, że wszystkie podmioty zobowiązane w ust. 2 Rozdziału III do zachowania dokumentów handlowych w oryginale, jak w przypadku odbiorcy, bądź w kopiach, jak w przypadku producenta i przewoźnika, mają obowiązek do ich przechowywania przez okres co najmniej dwóch lat. Wbrew twierdzeniom skarżącego dyspozycja przepisów ust. 2 i ust. 5 Załącznika VIII Rozdziału III rozporządzenia nr 142/2009 nie uprawnia do wniosku, że obowiązek ten dotyczy wyłącznie przechowywania oryginałów dokumentów handlowych i w związku z tym obarcza tylko odbiorcę. Twierdzenie takie nie wynika z powołanych przepisów. W świetle powyższego w ocenie sądu nie ma wątpliwości, że przewoźnik ma obowiązek przechowywania dokumentów handlowych towarzyszących przewozowi produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów pochodnych w kopii przez okres co najmniej dwóch lat. Powyższego stanowiska nie podważa argumentacja przywołana w skardze, jak również powtórzona na rozprawie w dniu 29 listopada 2017r. Na rozprawie bowiem pełnomocnik skarżącego wskazał, że ograniczenie obowiązku wystawienia dokumentów handlowych w oryginale i dwóch kopiach świadczy o tym, że zadośćuczynienie obowiązkowi przechowywania tych dokumentów przez przewoźników, których może być więcej niż jeden, byłoby niemożliwe. Z tego wywiódł zatem, że zamysłem prawodawcy unijnego nie było obarczanie przewoźników obowiązkiem przechowywania dokumentów handlowych w innych okolicznościach niż tylko w przewozie. W ocenie sądu stanowisko skarżącego, w tym argumentacja przedstawiona przez jego pełnomocnika na rozprawie, nie ma uzasadnienia prawnego. Zwrócić należy uwagę, że przepis ust. 2 Załącznika VIII Rozdziału III określając liczbę wymaganych egzemplarzy dokumentów handlowych posługuje się sformułowaniem "co najmniej", co oznacza, że określa tym samym minimalną liczbę egzemplarzy, których w razie potrzeby, może być więcej. To w interesie przewoźnika leży zadbanie o uzyskanie kopii dokumentu handlowego towarzyszącego przewożonym produktom po to, aby móc wywiązać się z obowiązku jego przechowywania zgodnie z przepisami rozporządzeń. Na marginesie wskazać należy, że przywołane wywody pełnomocnika skarżącego abstrahowały od okoliczności niniejszej sprawy, albowiem przewóz produktów, który miał miejsce z B. do G., odbywał się wyłącznie przy udziale skarżącego, co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Również zakres brakujących dokumentów handlowych nie budzi wątpliwości i nie podważa tym samym prawidłowości zastosowanych przez organy sankcji pieniężnych. Z wiarygodnych ustaleń organów weterynaryjnych wynika, że przedstawione w trakcie kontroli przez skarżącego kontenerowe listy przewozowe i faktury VAT dokumentowały przewóz 25 kontenerów zawierających przetworzone białko zwierzęce. Przewozowi tego rodzaju produktów towarzyszyć powinny były dokumenty handlowe, a przewoźnik powinien był okazać w trakcie kontroli odpowiadające zawartości kontenerów dokumenty handlowe zgodne ze wzorem określonym w ust. 6 Załącznika VIII Rozdziału III. Obowiązku tego nie wykonał, czym naruszył art. 21 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1069/2009 oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. b) i ust. 1, ust. 2 i ust. 5 Załącznika VIII Rozdziału III rozporządzenia nr 142/2011, wypełniając hipotezę przepisu art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy. Pismo B. z dnia 4 marca 2015r. potwierdza, że Zakład ten do wszystkich wysyłanych produktów wystawiał i przekazywał bezpośrednio po załadunku kierowcy: dokument handlowy (według wzoru z ust. 6 rozporządzenia nr 142/2011), CMR Międzynarodowy List Przewozowy, kwit wagowy oraz kontenerowy list przewozowy. Oznacza to, że przewoźnik takimi dokumentami dysponował w trakcie przewozu, a zaniedbał obowiązku ich przechowywania przez okres dwóch lat. Sąd nie dostrzegł uchybień we wskazanej w kontrolowanej decyzji podstawie prawnej nałożonych kar pieniężnych, która została sformułowana alternatywnie, podobnie jak przepis art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. c) i e) ustawy. Powołane przez organy przepisy rozporządzenia nr 1069/2009 i nr 142/2011 łącznie bowiem obrazują naruszenie wymogów weterynaryjnych przy przewozie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów pochodnych, którego dopuścił się skarżący. Nie ma zatem błędu w powołaniu w podstawie prawnej decyzji przepisów rozporządzenia nr 1069/2009 i uszczegóławiających je przepisów rozporządzenia wykonawczego nr 142/2011. Adekwatnie do poczynionych ustaleń faktycznych i stwierdzonych uchybień wymaganiom weterynaryjnym organy określiły wysokość kary pieniężnej za brak dokumentów handlowych towarzyszących produktom, opierając się w tym zakresie na przepisie § 3 pkt 2 lit. t) tiret czwarty rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz.U. z 2014r., poz. 629 ze zm.). Sąd nie dostrzegł uchybień w zakresie prawidłowości uzasadnienia wysokości orzeczonej kary pieniężnej, co do której organy nie miały możliwości miarkowania. Kolejnym instrumentem służącym kontroli prawidłowości wykonywanego przewozu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów pochodnych jest, określony w art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 oraz art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 142/2011, obowiązek prowadzenia rejestru wysyłek i powiązanych dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia. Zgodnie ze wskazanymi przepisami obowiązek ten spoczywa m.in. na podmiotach przewożących produkty. Co prawda rozporządzenia nie przewidują wzoru takiego rejestru, ale w ust. 1 lit. a) i c) Załącznika VIII Rozdziału IV rozporządzenia nr 142/2011 wskazano obligatoryjne jego elementy, w tym określenie gatunków zwierząt w odniesieniu do materiału kategorii 3 i otrzymanych z niego produktów pochodnych, przeznaczonych do wykorzystania jako materiał paszowy, oraz, gdy ma to zastosowanie, w przypadku całych tusz i głów, numer kolczyka usznego zwierzęcia oraz ilości materiału (ust. 1 lit. a). Natomiast w przypadku rejestrów prowadzonych przez osobę przewożącą produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne wymagane są następujące informacje: data odbioru materiału z terenu zakładu, miejsce pochodzenia materiału, z którego jest on wysyłany, nazwisko (nazwa) i adres odbiorcy, a także - o ile ma to zastosowanie - jego numer zatwierdzenia lub numer rejestracyjny. Tymczasem z akt sprawy wynika, że przedłożony przez skarżącego w trakcie kontroli komputerowy wydruk obejmujący zestawienie danych związanych z wykonywanym przez niego przewozem produktów pochodnych nie zawiera wszystkich elementów wymaganych przepisami rozporządzenia. Brakowało bowiem wskazania ilości materiału, miejsca pochodzenia materiału, z którego jest on wysyłany, nazwy i adresu odbiorcy oraz numeru dokumentu handlowego lub świadectwa zdrowia towarzyszącego przesyłce. Organ prawidłowo zakwalifikował stwierdzone braki jako prowadzenie rejestru niezgodnie z wymaganiami określonymi w rozporządzeniach. Zestawienie przedłożone w trakcie kontroli zawierało takie dane, jak: datę podstawienia, numer spedycji, zleceniodawcę, relację, załadowcę, armatora, numer kontenera, wielkość, dane kierowcy i numer faktury. Taką treść zestawienia organy prawidłowo oceniły jako niewypełniającą dyspozycji art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 oraz art. 17 ust. 2 i Załącznika VIII Rozdziału IV pkt 1 lit. a) i c) rozporządzenia nr 142/2011. Na tej podstawie organy uznały, że ziściła się hipoteza art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy umożliwiając nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości określonej w § 3 pkt 2 lit. za) rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi. Zwrócić należy uwagę, że organy rozpoznające sprawę ponownie, po uchyleniu decyzją z dnia 30 stycznia 2017r. przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii poprzedniej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia 26 maja 2015r., przejęły sprawę będąc zobligowanymi do jej ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia, przy uwzględnieniu okoliczności wskazanych przez organ odwoławczy, co też nastąpiło. Organy dokładnie wyjaśniły bowiem, jakich dokumentów zabrakło w trakcie kontroli oraz uzasadniły wyczerpująco wysokość nałożonych kar pieniężnych przywołując właściwą podstawę prawną. Sąd nie dostrzegł w tym zakresie żadnych uchybień. Podsumowując, organy orzekające w niniejszej sprawie przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób czyniący zadość obowiązkom płynącym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W konsekwencji, zgromadziły wyczerpujący materiał dowodowy, który pozwolił poczynić kompleksowe ustalenia faktyczne i dokonać prawidłowej subsumpcji przepisów ustawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.