III SA/Wa 652/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Łukasz Kłosiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów (dalej: Minister/organ) z dnia 11 października 2016 r. nr IPPP2/4512-538/16-2/MT w przedmiocie podatku od towarów i usług. 1.2. Z akt sprawy wynika, że w dniu 15 lipca 2016 r. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca/Wnioskodawczyni/Strona) złożyła wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe: Wnioskodawczyni jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce i zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym w Polsce. Spółka zajmuje się dystrybucją piwa i napojów alkoholowych i bezalkoholowych marek należących do Grupy C., a także prowadzeniem działalności marketingowej w tym zakresie na terytorium Polski. Wnioskodawczyni w ramach prowadzonej polityki budowania identyfikacji pracowników ze Spółką oraz ich motywowania do pracy, okazjonalnie przekazuje pracownikom nieodpłatnie dystrybuowane przez siebie napoje (np. z okazji świąt). Wartość przekazanych towarów zostaje rozpoznana, jako przychód pracowników ze stosunku pracy. Jednostkowym opakowaniem, w którym będą przekazywane napoje będzie puszka lub butelka. Opakowanie jednostkowe to takie, którego zmiana zawartości nie jest możliwa bez otwarcia lub zmiany opakowania (tj. bez naruszenia jego zawartości). W celu ułatwienia przekazywania napojów, są one przekazywane w opakowaniach zbiorczych (np. zgrzewkach) składających się z większej liczby opakowań jednostkowych (tj. puszek lub butelek). Niemniej jednak, w każdym przypadku podstawowym opakowaniem, w którym będzie przekazywana jedna sztuka towaru w postaci napoju, będzie puszka lub butelka. Jednostkowa cena nabycia netto (tj. bez podatku VAT) puszki lub butelki napoju nie będzie przekraczała 10 zł. Wnioskodawczyni będzie również gromadziła dane pozwalające na ustalenie tożsamości pracowników, którzy będą nieodpłatnie otrzymywali napoje w module kadrowo-płacowym wykorzystywanego przez siebie systemu księgowego, który będzie stanowił ewidencję, o której mowa w art. 7 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej: u.p.t.u.) Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem Napojów, które będą przedmiotem nieodpłatnych wydań opisanych powyżej. Przekazywane pracownikom napoje nie będą stanowić próbek w rozumieniu art. 7 ust. 7 u.p.t.u. Spółka rozpoczęła ewidencjonowanie sprzedaży dokonywanej na rzecz pracowników na kasach rejestrujących przed dniem 1 stycznia 2015 r. 1.3. Mając na względzie tak zakreślony stan faktyczny Strona zapytała czy prawidłowe jest stanowisko Skarżacej, zgodnie z którym nieodpłatne przekazania na rzecz pracowników napojów, jako przekazanie prezentów o małej wartości, nie będzie stanowić odpłatnej dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu VAT i w konsekwencji, nie będzie podlegać obowiązkowi ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej? 1.4. Przedstawiając swoje stanowisko Skarżąca wskazała, że nieodpłatne przekazania na rzecz pracowników napojów, jako przekazanie prezentów o małej wartości, nie będzie stanowić odpłatnej dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji, nie będzie podlegać obowiązkowi ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej. Uzasadniając swoje stanowisko Spółka powołała się na treść art. 7 ust. 3 u.p.t.u. oraz art. 7 ust. 4 u.p.t.u. Podkreśliła, iż warunki wynikające z art. 7 ust. 4 u.p.t.u. są niezależne od siebie. W ocenie Spółki przekazywane pracownikom napoje będą stanowiły prezenty o małej wartości, zarówno w przypadku, gdy Spółka będzie prowadziła ewidencję a łączna wartość przekazanego w danym roku podatkowym każdemu pracownikowi napojów nie przekroczy kwoty 100 zł jak i w przypadku, gdy jednostkowa cena nabycia netto przekazywanych napojów nie będzie przekraczała 10 zł. Zdaniem Spółki nie ma przy tym znaczenia fakt, że w tym drugim przypadku napoje będą mogły być przekazywane w opakowaniach zbiorczych (np. w skrzynkach lub zgrzewkach), tj. wtedy, gdy wartość skrzynki lub zgrzewki będzie przekraczała 10 zł, a Spółka nie uwzględni tych przekazań w prowadzonej ewidencji. Z perspektywy art. 7 ust. 4 pkt 2 u.p.t.u. znaczenie ma bowiem jednostkowa cena nabycia towaru, który będzie przekazywany, co w przypadku napojów oznacza koszt jednej butelki lub puszki, jako najmniejszej jednostki opakowaniowej, w której może dojść do przekazania napojów. Opakowanie jednostkowe, to takie którego zmiana zawartości nie jest możliwa bez otwarcia lub zmiany opakowania (naruszenia jego zawartości). Wskazano, iż przepis art. 7 ust. 4 u.p.t.u. w żaden sposób nie odnosi się do łącznej wartości towarów przekazanych w ramach pojedynczego wydania danej osobie, nie zawiera także limitu łącznej ceny nabycia/łącznych kosztów wytworzenia towarów: przekazywanych jednorazowo jednej osobie. W opinii Wnioskodawczyni nieodpłatne przekazanie napojów na rzecz pracowników będzie następowało na cele związane z działalnością gospodarczą Spółki. Spółka będzie przekazywać pracownikom napoje w celu zmotywowania ich do pracy oraz budowania ich tożsamości/identyfikacji z marką. Przekazując pracownikom napoje zamiarem Spółki jest, aby pracownicy stali się niejako ambasadorami jej produktów i przez to przyczyniali się do większego spożycia napojów na rynku polskim. W ocenie Skarżącej przykazywanie pracownikom prezentów o małej wartości w postaci napojów nie będzie podlegać obowiązkowi ewidencjonowania na kasie rejestrującej, ponieważ nieodpłatne przekazywanie prezentów o małej wartości nie stanowi odpłatnej dostawy towarów ani żadnej z pozostałych transakcji wymienionych w art. 2 pkt 22 u.p.t.u. 1.5. Minister Finansów wydał interpretację indywidualną z dnia 11 października 2016 r. nr IPPP2/4512-538/16-2/MT, w której uznał, że stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Zdaniem Organu w sytuacji, gdy Wnioskodawczyni miała prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów (napojów), to ich nieodpłatne przekazanie na rzecz pracowników, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jak dostawa towarów, zgodnie z art. 7 ust. 2 u.p.t.u. Nie ma przy tym znaczenia, że napoje te stanowią prezenty o małej wartości, których cena nabycia netto nie będzie przekraczała 10 zł. Zauważono, że przepis art. 7 ust. 3 u.p.t.u. odnosi się do czynności nieodpłatnego przekazywania prezentów o małej wartości, jeżeli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika. W analizowanej sytuacji czynność nieodpłatnego przekazania napojów na rzecz pracowników z okazji świąt nie jest w żaden sposób powiązana z prowadzoną przez Wnioskodawczynię działalnością gospodarczą. Podkreślono, że powyższa czynność nie służy Wnioskodawczyni zwiększeniu rezultatów prowadzonej działalności gospodarczej. Stwierdzenie przez Wnioskodawczynie, że nieodpłatne przekazanie ww. napojów na rzecz pracowników będzie następowało na cele związane z działalnością gospodarczą Spółki, m.in. poprzez motywowanie pracowników w ten sposób do pracy i budowania ich tożsamości/identyfikacji z marką nie ma przesądzającego znaczenia dla określenia konsekwencji podatkowych tego zdarzenia - istotny jest rzeczywisty charakter wykonywanej czynności. Wnioskodawczyni przekazuje napoje pracownikom do dalszego swobodnego dysponowania poza godzinami pracy. Organ zauważył, że takie nieodpłatne wręczanie prezentów pracownikom nie ma celu promocyjnego, reklamowego czy reprezentacyjnego firmy Wnioskodawczyni. Dalej Minister podniósł, że nieodpłatne przekazanie przez Wnioskodawczynię napojów na rzecz pracowników, przy jednoczesnym istnieniu prawa do odliczenia podatku naliczonego, stosownie do art. 7 ust. 2 u.p.t.u., jest zrównane z odpłatną dostawą towarów podlegającą opodatkowaniu. Przekazanie nieodpłatnie prezentów pracownikom w postaci napojów nie jest związane z prowadzoną działalnością Wnioskodawczyni i w związku z tym czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Minister ocenił, że w rozpatrywanej sprawie pracownicy Wnioskodawczyni będą występować, jako osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej. Opisana we wniosku czynność nieodpłatnego przekazania na rzecz pracowników prezentów w postaci napojów, w sytuacji gdy przysługiwało prawo do odliczenia podatku, nosi znamiona odpłatnej dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, wymienionej w poz. 44 załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz.U. z 2016 r. poz. 1215, dalej: rozporządzenie). W tej sytuacji o możliwości zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu przy użyciu kasy fiskalnej decyduje, zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia charakter przekazywanych towarów. Z uwagi na to, że przedmiotem nieodpłatnego przekazania jest alkohol, to Wnioskodawczyni zobligowana jest zaewidencjonować tę czynność przy użyciu kasy rejestrującej jako wyłączoną ze zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie § 4 pkt 1 lit. n rozporządzenia. Minister zauważył, że Spółka rozpoczęła ewidencjonowanie sprzedaży dokonywanej na rzecz pracowników na kasach rejestrujących przed dniem 1 stycznia 2015 r. Zatem, powołując się na przepis § 8 ust. 3 rozporządzenia dostawa towarów, tj. napojów na rzecz pracowników nie będzie także korzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej, na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia w związku z poz. 35 załącznika do rozporządzenia. 1.6. Skarżąca nie zgodziła się z treścią wydanej interpretacji i wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. 1.7. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą interpretację, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. 2.2. Strona zarzuciła organowi naruszenie: - art. 2 pkt 22, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 2, art. 7 ust. 3, art. 111 ust. 1 u.p.t.u. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że nieodpłatne przekazanie napojów na rzecz pracowników w ramach prowadzonej polityki budowania identyfikacji pracowników ze Spółką oraz motywowania ich do pracy nie następuje na cele związane z działalnością gospodarczą Spółki; - art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 1 w zw. z art. 120 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: O.p.) poprzez brak przekonywującego uzasadnienia swojego stanowiska przez Dyrektora. 2.3. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 3.2. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.3. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Zarzuty postawione w skardze okazały się zasadne. 3.4. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy w stanie faktycznym opisanym przez Skarżącą, nieodpłatne przekazanie prezentów o małej wartości na rzecz pracowników uznać należy w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług za odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu i stosować do niej obowiązek ewidencjonowania tych czynności przy zastosowaniu kasy rejestrującej, jak chciałby tego Minister, czy też uznać należy, że opisane przekazanie spełnia warunki art. 7 ust. 3 u.p.t.u. i nie stanowi dostawy towarów jak wywodzi to Skarżąca. 3.5. Na wstępie odnieść się należy do przepisów prawa materialnego wyznaczających ramy prawne rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.t.u., przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Według art. 7 ust. 2 u.p.t.u. przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: 1) przekazanie łub zużycie towarów na cele osobiste podatnika łub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia. 2) wszelkie inne darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 3 u.p.t.u. przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych prezentów o małej wartości i próbek, jeżeli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika. Na mocy art. 7 ust. 4 u.p.t.u przez prezenty o małej wartości, o których mowa w ust. 3, rozumie się przekazywane przez podatnika jednej osobie towary: 1) o łącznej wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 zł, jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób; 2) których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 10 zł. 3.6. Odnosząc powyższe regulacje do stanu faktycznego niniejszej sprawy podkreślić należy, że analiza zarówno skarżonej interpretacji jak i wniosku o jej wydanie wskazuje, iż poza sporem pozostaje kwestia kwalifikacji wydawanych napojów jako prezentów o małej wartości w rozumieniu art. 7 ust. 4 u.p.t.u. Sporne jest natomiast to czy okoliczności w jakich Spółka dokonuje nieodpłatnego przekazania napojów mogą być uznane za spełniające warunek z art. 7 ust. 3 u.p.t.u. tj. czy przekazywanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą Skarżącego. 3.7. Zdaniem Sądu, działalności gospodarczej nie należy oceniać w kategoriach wyłącznie czarno – białych. Każdorazowo należy uwzględniać jej specyfikę i dokonać oceny racjonalności działań podejmowanych przez podatnika, zgodnie z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy. Dlatego też ocena czy działanie realizowane jest w celu związanym z działalnością gospodarczą podatnika musi być badane każdorazowo w okolicznościach danej sprawy i specyfiki oraz profilu działalności danego podatnika. W ocenie Sądu Skarżąca, wbrew twierdzeniom Ministra, wykazała związek nieodpłatnych przekazań z działalnością gospodarczą, związek ten ma charakter obiektywny i przemawia za uznaniem, że spełnione zostały przesłanki z art. 7 ust. 3 u.p.t.u. Wskazując na związek przekazywania napojów z działalnością gospodarczą Spółka podkreślała we wniosku o wydanie interpretacji, że jej celem jest zmotywowanie pracowników do pracy oraz budowanie ich tożsamości i identyfikacji z marką. Skarżąca wskazała, że jej zamiarem jest aby pracownicy stali się niejako ambasadorami jej produktów i przez to przyczyniali się do większego spożycia napojów na rynku polskim (str. 5 wniosku Skarżącej). Mając na względzie przedmiot działalności Skarżącej, którym jest dystrybucja piwa i napojów alkoholowych i bezalkoholowych marek należących do Grupy C. a także prowadzenie działalności marketingowej w tym zakresie na terytorium Polski nie sposób nie dostrzec, że wskazane przez Skarżącą cele związane są z działalnością gospodarczą. Związek ten widoczny jest zarówno wówczas gdy celem przekazywania nieodpłatnego jest zmotywowanie pracowników do pracy oraz budowanie ich tożsamości i identyfikacji z marką, jak i wtedy gdy Spółka powołuje się na cel marketingowy oczekując w wyniku podjętych działań, że obdarowani pracownicy staną się ambasadorami jej produktów i przez to będą się przyczyniali do większego spożycia napojów na rynku polskim. W ocenie Sądu chybione i sprzeczne z opisem stanu faktycznego jest stwierdzenie Ministra w wydanej interpretacji, że takie nieodpłatne wręczanie prezentów pracownikom nie ma na celu promocyjnego, reklamowego, czy reprezentacyjnego firmy Wnioskodawcy. Nieodpłatne przekazanie Napojów na rzecz pracowników w przedstawionej przez Wnioskodawcę sytuacji nie służy np. zachęceniu potencjalnych nabywców do zakupu produktów firmy Wnioskodawcy. Tymczasem zgodnie z treścią wniosku taki właśnie cel promocyjno – marketigowy przyświecał Spółce 3.8. Odnośnie wykładni przepisu art. 7 ust. 3 u.p.t.u Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w doktrynie, zgodnie z którym można mieć wątpliwości, czy warunek aby przekazanie próbek i prezentów małej wartości następowało na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika nie jest w istocie zbędnym superfluum ustawowym. Jak wywodzi A. Bartosiewicz (w komentarzu do art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, system informacji prawnej LEX, teza 32) jeśli przedsiębiorca dokonuje ze swojego majątku związanego z działalnością (a tylko takie przekazania są opodatkowane w świetle art. 7 ust. 2 ustawy) przekazania towarów w charakterze prezentów małej wartości bądź próbek, to czynność ta w zasadzie zawsze następuje na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika. W rzeczywistości gospodarczej, zgodnie ze znanym powiedzeniem, nie ma darmowych obiadów. Nieodpłatne przekazanie prezentów małej wartości przez przedsiębiorcę (działającego w tym charakterze) niemal zawsze zmierza do osiągnięcia jakiegoś efektu w działalności tego przedsiębiorcy. Próbka towaru zaś – ze swej istoty (wynikającej z definicji ustawowej) – jest rzeczą, której przekazanie następuje na cele związane z działalnością. Mając na uwadze powyższe – można stwierdzić, że nieodpłatne przekazanie próbek oraz prezentów małej wartości co do zasady jest działaniem podejmowanym na cele działalności gospodarczej podatnika. Aprobując w pełni przywołane stanowisko dodatkowo podkreślić należy, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku nie sposób zakwestionować twierdzenia Spółki, iż nieodpłatne przekazanie na rzecz pracowników napojów dystrybułowanych przez Skarżącą, w założeniu ma wywołać identyczne skutki jak wydanie napojów na rzecz konsumentów w ramach akcji promocyjnych. Trafnie wskazuje Skarżąca, że pracownik, który identyfikuje się ze Spółką identyfikuje się także z jej produktami stając się tzw. ambasadorem marek. Ambasador promuje produkty wytwarzane przez Spółkę wśród znajomych, lub członków rodziny, co stanowi przejaw identyfikacji z pracodawcą. W szczególności promowaniu produktów sprzyja okres świąteczny, a więc okres, który sprzyja spotkaniom z rodziną lub znajomymi. Przeciwne stanowisko wyrażane przez Ministra w skarżonej interpretacji w sposób nieuprawiony i nieuzasadniony neguje politykę promocyjną obrana przez Skarżącą w oderwaniu od realiów gospodarczych. Niewykluczone, że dokonywanie nieodpłatnych przekazań towarów na rzecz pracowników można by oceniać inaczej, gdyby Spółka obdarowywała pracowników produktami, których dystrybucji nie prowadzi, co jednak nie ma miejsca w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Reasumując, w ocenie Sądu, Minister w skarżonej interpretacji dokonał niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego art. 7 ust. 2 w związku z 7 ust. 3 u.p.t.u., stąd zarzuty sformułowane w skardze w powyższym zakresie uznać należało za zasadne. Wadliwe zastosowanie w sprawie przez Ministra art. 111 ust. 1 u.p.t.u. jest konsekwencją nieprawidłowego uznania, że nieodpłatne przekazania na rzecz pracowników stanowią dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku od towarów i usług. 3.9. Za niezasadne uznał Sąd natomiast zarzuty naruszenia art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 1 w zw. z art. 120 oraz art. 121 § 1 O.p. Sąd nie podziela zarzutów wskazujących na naruszenia przepisów prawa procesowego, gdyż wydana interpretacja indywidualna zawiera określenie stanowiska organu i jego uzasadnienie. Minister wydając skarżoną interpretację dokonał analizy przedstawionego we wniosku stanowiska Strony w odniesieniu do opisanych we wniosku okoliczności, wskazał przepisy prawa, na podstawie których dokonał oceny stanowiska Skarżącej odnosząc się do przedstawionej argumentacji Strony oraz uzasadnił swoje stanowisko. Minister niewątpliwie działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa, lecz dokonał ich odmiennej interpretacji, zaś odmienna wykładnia przepisu prawa nie może być utożsamiana z działaniem bez podstawy prawnej, czy z naruszeniem zasady zaufania. 3.10. W toku ponownego rozpoznania sprawy, organ interpretacyjny obowiązany jest uwzględnić przedstawione w niniejszym wyroku stanowisko Sądu. 3.11. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację, działając na podstawie art. 146 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a., zasądzony zwrot kosztów postępowania w wysokość 200 zł odpowiada kwocie uiszczonego wpisu.