II OZ 616/23

SENTENCJA Dnia 8 listopada 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 395/23 o odrzuceniu skargi J.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 lutego 2023 r., nr SKO Gd/3888/22 w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 21 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 395/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Gdańsku odrzucił skargę J.T. ("skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku ("SKO" lub "Kolegium") z 8 lutego 2023 r., nr SKO Gd/3888/22, w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu w/w postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że w następstwie zaskarżenia przez J.T. w/w decyzji, zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału, doręczonymi w dniu 29 maja 2023 r., wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do usunięcia jej braków formalnych poprzez podanie numeru PESEL i złożenie 5 odpisów skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tych zarządzeń, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo upływu terminu skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi i nie usunęła braków formalnych skargi. Sąd pierwszej instancji z uwagi na fakt, że skarżąca, mimo prawidłowego wezwania, nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi oraz nie uiściła wpisu sądowego, odrzucił ją stosownie do art. 58 § 1 pkt 3, § 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259, Ppsa). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła J.T., wnosząc o jego uchylenie. Żaląca się wywodzi, że nie odebrała wezwania z sądu, "prawdopodobnie" nie udało się jej odebrać przesyłki poleconej, w czerwcu była na operacji oka, jej "możliwości udania się na pocztę zostały tym samym ograniczone". Skarżąca prosi o "przywrócenie terminu złożenia wymaganych dokumentów i uiszczenia opłaty sądowej". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 57 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1634) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 Ppsa. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b Ppsa, poza elementami wymienionymi w § 1 tego przepisu pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Ponadto, do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (art. 47 § 1 Ppsa). W uchwale z 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników zgodnie z art. 47 § 1 Ppsa, jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 Ppsa, uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. W sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 Ppsa, obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 Ppsa, jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w powołanych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa). Niesporne jest, że sąd wojewódzki doręczył ze skutkiem prawnym wezwanie o uzupełnienie braków oraz dokonanie wpisu od skargi. Wezwanie doręczono w trybie tzw. doręczenia zastępczego, wobec braku podjęcia przez stronę awizowanej dwukrotnie przesyłki poleconej, która była doręczana przez pocztę na adres wskazany przez skarżącą (k.17 akt sądowych). Próby doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie sądu wojewódzkiego były dokonywane w maju, na co wskazują daty i adnotacje poczty. Skarżąca przesyłki – mimo dwukrotnej awizacji – nie odebrała, zatem wystąpił skutej jej doręczenia (art. 73 § 4 Ppsa). W niniejszej sprawie skarga obarczona była brakami formalnymi i fiskalnymi. Skarżącą skutecznie wezwano do uiszczenia wpisu sądowego, oraz uzupełnienia braków skargi. Skarżąca jednak braków formalnych skargi nie uzupełniła, nie uiściła też wpisu sądowego, czego w zażaleniu nie kwestionuje. Z tych względów sąd pierwszej instancji zupełnie prawidłowo skargę odrzucił. W tym kontekście wskazać należy, że argumentacja zawarta w zażaleniu stanowi w istocie uzasadnienie złożonego w zażaleniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w w/w zakresie. Tymczasem przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie kontrola postanowienia o odrzuceniu skargi, w ramach której Naczelny Sąd Administracyjny bada jedynie, czy przesłanki, na podstawie których oparto to rozstrzygnięcie zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy. Braki formalne i fiskalne skargi nie zostały przez skarżącą uzupełnione w terminie, zatem sąd I instancji zasadnie skargę odrzucił. Nadmienić należy, że skarżąca skorzystała z prawa do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego, który to wniosek stanie się przedmiotem rozważań sądu wojewódzkiego po zakończeniu niniejszego postępowania zażaleniowego na postanowienie o odrzuceniu skargi (por. np. post. NSA z 14 lipca 2021 r., III OZ 504/21, LEX nr 3204501). Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.