II SA/Sz 1193/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego oraz zobowiązania do jego zwrotu postanawia: odrzucić skargę M. B. UZASADNIENIE Opisaną w sentencji decyzją z dnia [...] r., nr [...] S. K. O. w S. po rozpatrzeniu odwołania M. B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] uznającą świadczenie wychowawcze pobrane przez M. B. na syna M. B. w okresie od [...] r. do dnia [...] r. za świadczenie nienależnie pobrane i zobowiązującą do jego zwrotu. W dniu [...] r. M. B. oraz M. B. zaskarżyli rzeczoną decyzję S. K. O. w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi M. B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje : Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji strony skarżącej. Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) dalej jako "P.p.s.a." uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z powołanego przepisu wynika wprost, że poza podmiotami, które działają w interesie publicznym (prokurator, rzecznicy, organizacja społeczna) jak i upoważnionymi z mocy prawa, każdy inny podmiot występujący do sądu musi mieć w złożeniu skargi interes prawny. Przy czym pod pojęciem interesu prawnego należy rozumieć istnienie obowiązku między sferą indywidulanych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że M. B., nie przysługuje uprawnienie do wniesienia skargi na decyzję Kolegium z dnia [...] r., gdyż nie posiada interesu prawnego w rozumieniu ww. przepisu. Z akt administracyjnych załączonych do niniejszej sprawy wynika, że z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego wystąpiła matka dzieci – M. B. i to ona była adresatem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący nie był stroną w sprawie, jak też nie składał żądania wszczęcia postępowania. Okoliczność, że skarżący jest ojcem dzieci, których dotyczyło wnioskowane świadczenie, nie przesądza o uprawnieniu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze okoliczność, że M. B. nie posiada uprawnienia do kwestionowania rozstrzygnięcia wydanego przez organ odwoławczy, jego skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji.