II GSK 2925/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A" Sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1497/16 w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1497/16 oddalił skargę A. Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji przyjął następujący stan sprawy: W dniu [..] lutego 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego II w W. przeprowadzili kontrolę doraźną w punkcie gry na automatach o niskich wygranych zlokalizowanym w lokalu o nazwie "..." przy ul. [...]. Ustalenia kontroli udokumentowali protokołem z [...] lutego 2015 r. nr [..] W trakcie czynności kontrolnych stwierdzono, że w lokalu znajdują się dwa sprawne automaty do gier o nazwach [...], nr poświadczenia rejestracji automatu [...] oraz [...], nr poświadczenia rejestracji [..] (dalej także: "sporne automaty", "sporne urządzenia"). Funkcjonariusze celni przeprowadzili eksperyment gry na spornych automatach, w wyniku którego wykazano, że wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze jest wyższa niż 0,50 zł, co jest niezgodne z art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612), dalej także jako "u.g.h.". Naczelnik Urzędu Celnego II w W. (dalej: "Naczelnik" lub "organ I instancji") decyzją z [...] stycznia 2016 r., nr [...] wymierzył A. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: spółka, skarżąca) karę pieniężną w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "Dyrektor", organ II instancji lub "organ odwoławczy") decyzją z [...] kwietnia 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że z dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania wynika, iż Strona prowadziła działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego, na podstawie zezwolenia udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2003 r. nr [...], zmienionej decyzją z [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w części odnoszącej się do załącznika nr 1 do decyzji z wykazem punktów gry przydzielonych Stronie (w załączniku nr 1, w pozycji 133 wpisano punkt gier o nazwie "...", Nowy ...) oraz przedłużonej decyzją z [...] października 2009 r. nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że uprawnienia do urządzania gier na spornych automatach Spółka uzyskała na podstawie poświadczenia rejestracji udzielonego przez Ministra Finansów z [...] lipca 2009 r. nr [...] oraz z [...] lipca 2009 r. nr [...]. Wskazał, że przedmiotowe automaty do gier przed uzyskaniem poświadczenia rejestracji, w dniu [...] marca 2009 r. przeszły pozytywne badania dopuszczające te urządzenie do eksploatacji i użytkowania - opinia techniczna Politechniki Łódzkiej nr [...] z [...] marca 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy oraz przepisy prawa dają podstawę do zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., bowiem sporne automaty nie spełniają ustawowej definicji "gry na automacie o niskiej wygranej", o której mowa w art. 129 ust. 3 ustawy. Organ II instancji podkreślił, że urządzanie gier na takich automatach jest dozwolone wyłącznie na warunkach określonych w ustawie o grach hazardowych, tj. w kasynach gry. Strona urządzając gry na spornych urządzeniach nie posiadała jednak koncesji na prowadzenie kasyna gry. Biorąc pod uwagę fakt, że urządzanie gier na spornych automatach odbywało się w lokalu o nazwie "..." mieszczącym się w [...] organ I instancji właściwie odczytał swoją właściwość rzeczową i miejscową oraz wymierzył karę pieniężną w formie decyzji. Skoro w trakcie postępowania ustalono, że w lokalu znajdowały się dwa automaty do gier, to kara pieniężna winna wynosić 24.000 zł. Końcowo zauważył, że art. 129 ust. 3 u.g.h. definiuje i określa cechy gry na automatach o niskich wygranych, określa przedmiot wygranej w tych grach oraz sposób ich urządzania. Nie odnosi się on natomiast do cech automatu jako produktu i nie określa żadnej obowiązkowej cechy tego produktu. Nie można w związku z tym tego przepisu traktować jako specyfikacji technicznej produktu w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.; dalej: dyrektywa 98/34/WE). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji, stwierdzenie, że powyższe decyzje nie podlegają wykonaniu oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 2017 r. oddalił skargę spółki. Sąd I instancji podkreślił, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia kwalifikacji dwóch urządzeń [..], jako automatów podlegających przepisom ustawy o grach hazardowych oraz przesądzenie, czy podstawę prawną zaskarżonej decyzji, wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych na tych urządzeniach poza kasynem gry stanowić może art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. z uwagi na brak notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy. Mając na uwadze powyższe oraz wynikający z akt sprawy stan faktyczny, Sąd I instancji uznał za prawidłowe ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji i przyjął je za podstawę rozstrzygnięcia. Trafnie bowiem organy obu instancji przyjęły, że Spółka urządzała gry hazardowe w rozumieniu ustawy o grach hazardowych na automacie poza kasynem gry. W ocenie WSA, w toku postępowania organy zebrały i rozpatrzyły cały zgromadzony materiał dowodowy zgodnie z przepisami art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 197 i 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej jako "O.p."). Zgromadzony w sprawie materiał, w szczególności wyniki przeprowadzonego eksperymentu procesowego, potwierdził jednoznacznie losowy charakter gier urządzanych na spornych automatach. WSA wskazał, że mając na uwadze dokonane w toku postępowania ustalenia i powołane przez organy przepisy przyjąć należy, że stan faktyczny sprawy podlegał subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny zasadności stosowania przepisów u.g.h. pomimo braku notyfikacji przepisu art. 89 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 14 i art. 2 ust. 5 u.g.h., w świetle art. 1 pkt. 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE podkreślił, że związany jest uchwałą podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, zgodnie z którą: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)". W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Spółka wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania. Wyrokowi zarzuciła: - Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. 1. naruszenie przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w nienależytej kontroli nad prawidłowością postępowania przeprowadzonego przez Dyrektora Izby Celnej, który wydał zaskarżoną decyzję, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji wydanej przy naruszeniu przepisów postępowania oraz naruszeniu prawa materialnego polegającego na niezbadaniu okoliczności konkretnego przedmiotowego przypadku, a w szczególności dokonanie ustaleń z pominięciem okoliczności dotyczących braku jakiejkolwiek świadomości ze strony spółki i jej władz, że automaty mogą nie spełniać kryteriów ustawowych tj. z pogwałceniem zaleceń zawarty w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2014r.ozn. SIC 6/12, DZ. U. z 2014r. poz. 926 2. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na jego bezzasadnym niezastosowaniu, a w konsekwencji nieuchyleniu zaskarżonej decyzji w całości pomimo tego, że została ona oparta na błędnych ustaleniach faktycznych oraz wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. dokonanie dowolnych ustaleń przez Sąd, niepopartych zgromadzonym materiałem dowodowym, a przejawiające się w przyjęciu, że wystarczającą przesłanką do ukarania skarżącej karą administracyjną jest uchybienie przez prawidłowo zarejestrowane automaty o niskich wygranych normy maksymalnej stawki za jedną grę lub maksymalnej wygranej, przy braku jakiejkolwiek wiedzy i świadomości pozwanej w tym zakresie. 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo naruszenia przez organ art. 2 ust 5, oraz art. 2 ust 6 i art. 89 ust 1 i 2 u.g.h., art. 122, 123, 180, 187, 191 O.p., oraz przepisów art. 2, 7, 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 4. naruszenie przepisu art.151 p.p.s.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na bezzasadnym zastosowaniu tego przepisu i oddaleniu skargi pomimo tego, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa materialnego, wobec czego skarga powinna zostać uwzględniona. - Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła ponadto: 1. naruszenie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust 1 i 2 oraz art. 91 w związku z 14 ust. 1 i 6 ust. 1 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej mimo braku notyfikacji w Komisji Europejskiej projektu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. nr 201 poz. 1540) wymaganej przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 marca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. UE.L.98.204.37 z późn. zm.) i w konsekwencji na zastosowaniu w stosunku do Skarżącego sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany z art. 14 ust. 1 u.g.h., w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w oparciu o przepis sankcjonujący z art. 89 pkt 2 ustawy o grach hazardowych; 3. art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw z art. 6 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 23a u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię rzeczonych przepisów, jak również niewłaściwe ich zastosowanie wskutek a) braku jednoznacznego stwierdzenia "technicznego charakteru" art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz wynikającej z tego niemożności zastosowania jako sprzężonej normy sankcjonującej art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.; c) nieprawidłowego uznania, że pomiędzy art. 14 ust. 1 u.g.h., a art. 6 ust. 1 u.g.h. oraz art. 23a i n. u.g.h. nie zachodzi związek wskazujący na "techniczny charakter" tychże norm, uniemożliwiający zastosowanie normy sankcjonującej z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jako urzeczywistniającej nienotyfilcowany zakaz z art. 14 ust. 1 u.g.h., podczas gdy przepis z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jako norma sankcjonująca nakaz posiadania koncesji (możliwej do uzyskania wyłącznie na kasyno gry) oraz obowiązek zarejestrowania automatu do gier (procedury możliwej do zainicjowania i dopełnienia wyłącznie przez podmiot posiadający koncesję/udzielanej wyłącznie na kasyno gry) nieuchronnie prowadzi do urzeczywistnienia nienotyfikowanego art. 14 ust. 1 u.g.h. jako jego podstawowej, zasadniczej normy sprzężonej sankcjonowanej, co wyklucza zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i nałożenie na Skarżącą karę pieniężną na podstawie ust. 2 pkt 1 tego przepisu, w konsekwencji braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, co czyni niezasadnym wymierzenie kary pieniężnej w niniejszym postępowaniu, zgodnie z wiążącą wykładnią Trybunału Sprawiedliwości UE dokonaną wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213, C- 214 i C-217/11 (FORTUNA i inni) oraz wyrokiem z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-65/05 (Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej). W piśmie procesowym z dnia 8 listopada 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jed. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Wobec takich regulacji poza sporem pozostaje okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest jedynie zbadanie przez ten Sąd, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznanej sprawie skarga kasacyjna oparta została o obie podstawy kasacyjne. Na wstępie należy przypomnieć, że kontroli instancyjnej został poddany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2017 r. w którym oddalono skargę A. Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie wymierzenia na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Naczelny Sąd Administracyjny mając na względzie sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności wyjaśnia, że zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wydanie wyroku oddalającego skargę dowodzi, że w niniejszym postępowaniu Sąd Wojewódzki dokonał kontroli zaskarżonej przez spółkę decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [..] kwietnia 2016 r., utrzymującej w mocy wcześniejszą decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nakładającej na spółkę karę pieniężną w wysokości 24 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Zatem zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. nie jest uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał zarzuty naruszenia prawa procesowego poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 122, art. 123, art. 180, art. 187 i art. 191 O.p. (pkt 3 skargi kasacyjnej - grupa zarzutów naruszenia prawa procesowego). Skarżąca kasacyjnie nie wykazała w uzasadnieniu skargi kasacyjnej związku przyczynowego między zarzucanym naruszeniem prawa procesowego a wynikiem sprawy, ograniczając się do użycia ogólnikowych twierdzeń, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy konieczne było przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę, a zaniechanie organów w tym zakresie skutkowało istotną niekompletnością materiału dowodowego. Uzasadnienie to nie zawiera żadnej argumentacji, która wskazywałaby na to, iż gdyby do naruszenia prawa nie doszło można przypuszczać, że inny byłby wynik sprawy. Wymogu tego nie spełnia z pewnością przytoczenie ogólnych wywodów na temat zasad postępowania przed organami administracji oraz powoływanie orzecznictwa sądów administracyjnych, jak i wywiedzenie w drodze dedukcji wniosku, że Sąd dokonał dowolnych ustaleń bowiem przyjął, że wystarczającą przesłanką do ukarania karą administracyjną jest uchybienie przez prawidłowo zarejestrowane automaty o niskich wygranych normy maksymalnej za jedną grę lub maksymalnej wygranej, przy braku jakiekolwiek wiedzy i świadomości pozwanej w tym zakresie. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych musi odnosić się do realiów sprawy, a powoływanie się na poglądy orzecznictwa może stanowić wzmocnienie argumentacji skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy skarżący kasacyjnie wywiedzie z tych poglądów wnioski dotyczące sprawy, w której wniesiono skargę kasacyjną (tak np. wyrok NSA z dnia 12 marca 2013r., II GSK 2468/11, Lex nr 1340155). Natomiast argument odnoszący się do tego, że Sąd pominął zupełnie kwestię, iż "automat od momentu prowadzenia badań przez biegłych z jednostki badającej, aż do chwili zabezpieczenia przez Urząd Celny nie był w żaden sposób technicznie modyfikowany", nie przesądza o tym, iż w rzeczywistości taka sytuacja mogła mieć miejsce i nie podważa ustaleń dokonanych przez organy w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji. Wobec braku skutecznego zakwestionowania stanu faktycznego przyjąć należy, że w toku kontroli, a także w drodze innych przeprowadzonych w sprawie dowodów wykazano w sposób niewątpliwy, że na spornych automatach gry były urządzane z naruszeniem art. 129 ust. 3 u.g.h., tj. wysokości maksymalnej stawki i wysokości maksymalnej jednorazowej wygranej. Odnosząc się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 5, art. 2 ust. 6 u.g.h. oraz art. 2, art. 7 i art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 3 skargi kasacyjnej - grupa zarzutów procesowych) należy zaznaczyć, że nie zawierają one żadnego uzasadnienia, zatem nie mogły być poddane kontroli instancyjnej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego (opisanych w pkt 1 i 3 grupy zawartych w podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) należy przyjąć, że w istocie zbiorczo zmierzają one do wykazania technicznego charakteru przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jak i charakteru relacji zachodzącej między tym przepisem a art. 14 ust. 1 tej ustawy. Wymienione kwestie zostały rozstrzygnięte przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w składzie siedmiu sędziów w uchwale podjętej z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16 (publik. ONSAiWSA z 2016 r. nr 5, poz. 73), stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie pogląd wyrażony w uchwale z dnia 16 maja 2016r., II GPS 1/16, przyjął jako własny. Wobec powyższego należy przyjąć, że wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, a zatem niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.