III SA/Gl 591/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M.G. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 30 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 30 maja 2023r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w K. z 4 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego, że skarżący asp. szt. /w st. spoczynku/ M. G. w latach 2000-2022 pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 22 grudnia 2022 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie zaświadczenia, że w latach 2000-2022 wykonywał pracę w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej. Zaświadczenie to miało potwierdzać okres służby pełnionej przez skarżącego w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Skarżący zaznaczył, iż w podanym okresie pełnił służbę w Wydziale Ruchu Drogowego KPP w K. i w związku z tą pracą brał udział w licznych czynnościach - co najmniej 6 razy w ciągu roku - podejmowanych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Były to wypadki drogowe, podczas których podejmował interwencje w celu ochrony życia i zdrowia poszkodowanych, zabezpieczał miejsca zdarzeń oraz podejmował inne czynności dla potrzeb późniejszego procesu dochodzeniowo – śledczego. Za każdym razem, kiedy niósł pomoc poszkodowanym albo dbał o prawidłowe zabezpieczenie śladów w szczególnie niebezpiecznych warunkach drogowych, jego życie i zdrowie było poddane bezpośredniemu zagrożeniu, które nie mieści się w kategorii normalnych następstw służby. Nadto w roku 2021 i 2022r. był oddelegowany do służby w rejonach przyległych do granicy z Białorusią, gdzie również realizował czynności w warunkach zagrożenia życia i zdrowia. Do takich zaliczył kontrole drogowe podejmowane w warunkach kryzysu migracyjnego. W wyniku rozpatrzenia sprawy Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania zaświadczenia, jednak postanowienie w tej sprawie zostało uchylone przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, który przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Rozpoznając wniosek po raz drugi, Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z 4 maja 2023r. nr [...] ponownie odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia argumentując, że w wyniku przeprowadzonego postępowania i analizy dokumentów pozostających w zasobach komórek i jednostek, w których pełnił służbę wnioskodawca, nie ujawniono dokumentów potwierdzających pełnienie przez skarżącego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. Wobec powyższego, wydanie zaświadczenia, które jest jedynie urzędowym poświadczeniem faktów, nie jest możliwe, gdyż zgromadzony materiał nie potwierdza pełnienia przez skarżącego służby w warunkach uzasadniającej podwyższenie emerytury. Na to postanowienie skarżący wywiódł zażalenie, jednak zaskarżonym postanowieniem z 30 maja 2023r. Komendant Wojewódzki Policji postanowienie to utrzymał w mocy. W jego uzasadnieniu stwierdził, że skarżący ubiegał się o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia służby w okresie od 2000 r. do 2022 r. w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Przepis § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 grudnia 2018r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r., poz. 2373 ze zm.) stanowi bowiem, że środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy służb mundurowych; w niniejszej sprawie - organy Policji. Komendant Wojewódzki stwierdził, że zasady wydawania zaświadczeń reguluje art. 217 i nast. Kpa. Skarżący jako emeryt policyjny ma interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia, o które się ubiega. Powołując się na art. 218 § 1 Kpa podniósł, że organ winien wydać zaświadczenie, jeśli określone fakty wynikają z ewidencji prowadzonych przez ten organ; może to być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie. Może się ono odnosić wyłącznie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych oraz sprawdzenia, czy odnoszą się one do wnioskodawcy. Żądanie wydania zaświadczenia nie może natomiast prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji. W sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ może, zgodnie z art. 219 Kpa, wydać jedynie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Stwierdził, że potencjalnie na niebezpieczeństwo utraty zdrowia a nawet życia narażony jest z definicji każdy funkcjonariusz Policji. W tej sytuacji nie wszystkie czynności wykonywane w ramach służby w Policji można uznać za podejmowane w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury, a tylko takie, które wiążą się z ich wykonywaniem w sytuacji szczególnego (innego, niż normalne następstwo pełnienia służby) zagrożenia życia lub zdrowia. Zatem stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym zagrożenie, aby mogło być uznane za szczególne nie może mieć charakteru wyłącznie potencjalnego, hipotetycznego, lecz winno być konkretne i realne, jest uzasadnione. Organ dokonał też przeglądu i analizy akt osobowych skarżącego pod kątem obecności materiałów dokumentujących pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, a także zwrócił się do jednostek organizacyjnych Policji, w których skarżący pełnił służbę. Zastępca Komendanta Komisariatu Policji w K. stwierdził, że całość dokumentacji wytworzonej w okresie od 1 stycznia 2000r., do 30 września 2000r. została już przekazana do archiwum. W wyniku jej kwerendy ustalono, że większa część ewidencji i rejestrów mogących zawierać wpisy czynności służbowych podejmowanych przez skarżącego została już wybrakowana. Jedyną dokumentacją z yego okresu, jaka się zachowała były 3 tomy dzienników korespondencyjnych oraz 10 tomów książek wydarzeń. Dokonano zatem analizy ich treści, jednak ze względu na zbyt ogólnikowy zakres zawartych danych (przedmiot sprawy oraz termin i sposób jej załatwienia) nie znaleziono w nich danych świadczących, że skarżący pełnił służbę w Zespole Patrolowym w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Organ dokonał także przeglądu akt będących w jego posiadaniu. Analizie poddano dzienniki korespondencyjne i notatniki służbowe, jednak nie odnaleziono informacji potwierdzających, że skarżący brał udział w czynnościach zagrażających życiu lub zdrowiu funkcjonariusza. Podjęto również próbę odszukania materiałów w składnicy akt, jednak ich część również została wybrakowana. W związku z tym analizie poddano dokumenty jeszcze istniejące, a to notatniki służbowe, dzienniki korespondencyjne, zeszyt nadzoru z okresu 13 stycznia 2015r. do 17 kwietnia 2019r. szczegółowo wymienione w decyzjach organów obu instancji. Organ nie stwierdził w nich jednak zapisów mogących służyć ustaleniu wystąpienia sytuacji szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia funkcjonariusza. Podobnie analiza komputerowych baz danych jednostki w postaci SWD i dzienników korespondencyjnych wydziału, nie doprowadziła do ujawnienia zapisów świadczących o pełnieniu przez skarżącego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Natomiast odnośnie służby przy granicy z Białorusią organ stwierdził, że policjant wykonywał obowiązki najpierw na terenie działania KPP w A. (od [...] r. do [...] r.) a następnie na terenie KPP w H. (od [...] r. do [...] r.). Również analiza dokumentów znajdujących się w tych jednostkach dała wynik negatywny, co szczegółowo zostało omówione w pismach Komendantów właściwych komisariatów – w A. i H. W podsumowaniu organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ w trybie art. 218 § 2 Kpa nie potwierdziło istnienia w zasobach ewidencyjnych Policji dokumentacji, z której wynikałoby, że w trakcie służby w KPP w K. i okresowo także poza nią, skarżący wykonywał czynności służbowe szczególnie zagrażające jego życiu lub zdrowiu. W takiej zaś sytuacji, zasadne było wydanie postanowienia o odmowie wydania żądanego zaświadczenia. Komendant Wojewódzki stwierdził też, że zasadnicze postępowanie w sprawach świadczeń emerytalnych jest prowadzone przez organ emerytalny, który może wykorzystać środki dowodowe przewidziane w tym postępowaniu, a których nie ma możliwości przeprowadzić organ w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, takich jak np. zeznania świadków. Zatem odmowa wydania zaświadczenia nie ogranicza możliwości dowodzenia określonego faktu w postępowaniu przed organami emerytalnymi środkami dowodowymi przewidzianymi w tym postępowaniu i oznacza jedynie to, że w aktach, którymi dysponuje KPP i pochodzącymi z innych jednostek brak jest podstaw do poświadczenia żądanych faktów. W skardze na to orzeczenie skarżący zarzucił: 1. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) w zw. z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...) polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że na potencjalne zagrożenie życia lub zdrowia narażony jest każdy policjant, zatem interwencje funkcjonariusza nie mogą być uznane za podejmowane w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury, gdyż taka wykładnia prowadziłaby do przyjęcia, że spełnienie przesłanek do podwyższenia emerytury jest praktycznie niemożliwe i ograniczałoby się do przypadków, gdy funkcjonariusze faktycznie doznali obrażeń. 2.Naruszenie przepisów prawa procesowego, tj: - art. 7, 8 oraz art. 77 w zw. z 80 Kpa poprzez nierzetelne i arbitralne przeprowadzenie postępowania dowodowego, co skutkowało wydaniem postanowienia na podstawie wadliwie przeanalizowanego materiału dowodowego. - na podstawie elektronicznych baz danych organ był w stanie ustalić, ile razy w ciągu pełnienia służby skarżący brał udział w obsłudze interwencji, czego organ nie uczynił, a co powinien był rozważyć w kontekście potencjalnego zagrożenia dla życia i zdrowia funkcjonariusza; - na podstawie dokumentacji służbowej organ winien był ustalić, że skarżący w czasie służby podejmował także interwencje przy Białoruskiej granicy podczas kryzysu migracyjnego, której nie można zaliczyć do służby rutynowej; - art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 126 Kpa poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego, niewyjaśniającego przesłanek wydanego rozstrzygnięcia; - art. 217 § 2 pkt 1 Kpa poprzez odmowę wydania zaświadczenia pomimo dysponowania materiałem, który dawał podstawę do wydania takiego zaświadczenia; - art. 218 § 2 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia; 2. zasądzenie dla skarżącego od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko, że podjęte czynności nie ujawniły dowodów potwierdzających, że skarżący w okresie objętym wnioskiem wykonywał wymaganą ilość razy czynności służbowe, określone w § 4 rozporządzenia z 4 maja 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm. dalej także: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (t.j. Dz. U. z 2020r., poz.1611) – dalej powoływane jako rozporządzenie, emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych: 1) podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Przy czym dodać należy, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 27 maja 2014r. sygn. akt U 12/13 orzekł, że cytowany wyżej przepis w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w zw. z ust. 2 pkt 3 o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji (...) oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Wyrok ten został opublikowany w Dzienniku Ustaw 3 czerwca 2014r. i od tego dnia utracił moc ten fragment przepisu, który wprowadza kryterium bezpośredniości jako podstawę przyznania podwyższenia emerytury. Skarżący zwrócił się do organu Policji z wnioskiem o wydanie zaświadczenia stwierdzającego uprawnienie do podwyższenia wymiaru emerytury w związku z pełnieniem służby w latach 2000 – 2022 w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Zasady i tryb wydania zaświadczenia reguluje dział VII Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa). Stosownie do art. 217 § 1 i 2 Kpa: § 1. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. § 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Biorąc pod uwagę stan faktyczny i powołane wyżej rozporządzenie, należy przyjąć, iż skarżący jako emerytowany policjant ma niewątpliwie interes prawny w wydaniu mu żądanego wnioskiem zaświadczenia. W myśl art. 218 § 1 i 2 Kpa: § 1. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. § 2. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W wyroku z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 1930/20 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną organu polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przy tym przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym - w myśl art. 218 § 1 k.p.a. - w oparciu o posiadane rejestry i ewidencje bądź inne dane znajdujące się w jego posiadaniu. Z powyższego wynika, że zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest ograniczony do analizy szeroko rozumianej dokumentacji znajdującej się w posiadaniu organu i odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Natomiast treść wydanego w wyniku tych czynności zaświadczenia musi znajdować oparcie w zgromadzonej i będącej w posiadaniu organu dokumentacji. Z uzasadnień postanowień organów obu instancji wynika, że przeprowadziły one szeroko zakrojone postępowanie wyjaśniające, którego przebieg został przedstawiony zarówno w postanowieniu organu I, jak i II instancji. W jego toku organ zbadał akta osobowe byłego funkcjonariusza i poddał analizie wszystkie dostępne, w tym także archiwalne, materiały dot. spraw realizowanych przez wnioskodawcę w czasie służby. W wyniku tych działań ustalono, że wiele dokumentów zostało zniszczonych po okresie ich archiwizacji. Natomiast analiza dokumentacji istniejącej nie doprowadziła do ujawnienia zapisów wskazujących na udział strony w konkretnych czynnościach w określonych dniach, które potwierdzałyby, że były one podejmowane w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu. Organ II instancji wystąpił także do Komendantów komisariatów, do których skarżący był oddelegowany w roku 2021 i 2022 w związku z koniecznością ochrony granicy z Białorusią z prośbą o przeprowadzenie przeglądu materiałów służbowych i udzielenie informacji co do istnienia dokumentów potwierdzających pełnienie przez skarżącego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury zgodnie z przesłankami określonymi w rozporządzeniu. W odpowiedzi nie potwierdzili oni, że służba skarżącego miała taki szczególny charakter. Z danych uzyskanych z KPP w A. wynika, że wnioskodawca nie był kierowany do udziału w działaniach siłowych w pododdziałach zwartych. Służbę pełnił głównie na posterunkach obserwacyjnych, prowadząc obserwację zdarzeń w terenie, a do jego obowiązków należało podejmowanie patroli i kontrolowanie środków transportu w wyznaczonym sektorze. Autor odpowiedzi zaznaczył, że zapisy w dokumentacji służbowej nie wskazują, aby miały miejsce przypadki udziału policjanta w zdarzeniach, które można byłoby uznać za szczególnie zagrażające życiu lub zdrowiu. Również z informacji uzyskanych z Komendy w H. wynika, że w wyniku kwerendy licznych, wymienionych w tym piśmie zasobów nie ujawniono zdarzeń mogących świadczyć o tym, że doszło do zagrożenia życia i zdrowia wnioskodawcy. Również dane z systemu SWD (prowadzone dopiero od 01 kwietnia 2016r.) nie dostarczyły żądanych informacji, zatem zarzut pominięcia ustaleń wynikających z SWD także jest nieuzasadniony. Wobec tego, skoro organ - mimo podejmowanych starań - nie zgromadził dowodów potwierdzających udział skarżącego w czynnościach zagrażających życiu lub zdrowiu, to nie miał podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści. W sytuacji, gdy organ nie posiada w prowadzonych rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, oczywistym jest, że nie może takiego zaświadczenia wydać i winien jest odmówić żądaniu wnioskodawcy. To zaś wskazuje, że postanowienia organów obu instancji są zasadne i zgodne z prawem, a zarzut naruszenia art. 217 § 2 pkt 1 i art. 218 Kpa jest nieuzasadniony. Jednocześnie były funkcjonariusz nie zostanie pozbawiony możliwości wykazania wykonywania służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu w podstępowaniu przed policyjnym organem emerytalnym. Organ ten będzie jednak zobowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie, w tym np. uzyskania zeznań świadków, strony, pozyskania danych z akt postępowań przygotowawczych znajdujących się w posiadaniu właściwych prokuratur, o ile takowe zostały wszczęte. Będzie miał zatem możliwość przeprowadzenia znacznie szerszego postępowania, niż tylko postępowanie wyjaśniające, a które może być przeprowadzone jedynie w koniecznym zakresie i które zasadniczo sprowadza się do ustalenia, czy fakty, których potwierdzenia żąda wnioskujący o wydanie zaświadczenia rzeczywiście wynikają z dokumentów będących w posiadaniu organu, a wnioskodawca ma interes prawny w ich potwierdzeniu w trybie wydania zaświadczenia. Powyższe wskazuje na niezasadność zarzutu skargi naruszenia art. 7, 8, 77 i 80 Kpa poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego i wadliwe rozpatrzenie materiału dowodowego. Odnośnie tego zauważyć przyjdzie, że - jak trafnie zauważył WSA w Rzeszowie w wyroku z 21 kwietnia 2017, sygn. II SA/Rz 1662/16 - postępowanie w sprawach dotyczących zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym jurysdykcyjnym, lecz szczególnym rodzajem uproszczonego postępowania administracyjnego sensu largo, w ramach którego właściwy organ rozstrzyga wniosek o dokonanie wiążącego, deklaratoryjnego i autorytatywnego potwierdzenia określonego stanu faktycznego lub określonego stanu prawnego, jeżeli potwierdzenie to jest możliwe i dopuszczalne na podstawie będących w posiadaniu tego organu danych wynikających z ewidencji, rejestrów lub innych urzędowych zbiorów danych. Zatem w toku postępowania o wydanie zaświadczenia nie ciąży na organie, do którego wniosek jest skierowany, obowiązek wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, gdyż taka powinność obciąża go dopiero w toku postępowania administracyjnego w ścisłym tego słowa znaczeniu. Nie można zatem czynić organowi zarzutu z tego, że oparł swe rozstrzygnięcie na ustaleniu, że nie posiada dokumentów potwierdzających stanowisko wnioskodawcy, skoro mimo zakrojonych na szeroką skalę czynności nie doszło do ich ujawnienia. W ocenie Sądu nie doszło również do zarzucanego w skardze naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2023r., poz. 1280) w zw. z § 4 pkt 1 rozporządzenia. Organy obu instancji prawidłowo dokonały wykładni postanowień tych przepisów pomijając kryterium bezpośredniości w odniesieniu do zagrożenia życia lub zdrowia z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. U 12/13, a jednocześnie odwołały się do kryterium szczególności takiego narażenia. Jest to bowiem kryterium wprost wynikające zarówno z § 4 omawianego rozporządzenia, jak i art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy. Ten ostatni przepis stanowi bowiem, że emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Trafnie bowiem organ przyjął, że zagrożenie życia i zdrowia jest nierozerwalnie związane ze służbą w Policji i gdyby nie kryterium szczególności podwyższenie emerytury przysługiwałoby każdemu funkcjonariuszowi. Trudno byłoby w takiej sytuacji mówić o podwyższeniu świadczenia, skoro po prostu byłoby ono wyższe dla wszystkich. Analizując treść postanowienia, a w szczególności jego uzasadnienie Sąd nie podziela zarzutu strony, jakoby było ono niewystarczające. Wbrew zarzutowi wyjaśnia ono zarówno przesłanki faktyczne rozstrzygnięcia (brak dokumentów potwierdzających fakt pełnienia służby w warunkach szczególnie zarażających życiu lub zdrowiu), jak i prawne (powołanie i wykładnia przepisów Kpa dot. wydawania zaświadczeń). Ponieważ Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych postanowień, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.