III OSK 2654/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1279/19 w sprawie ze skargi B. Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 kwietnia 2019 r. nr 652/kadr/19 w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1279/19, oddalił skargę B. Z. (dalej jako wnioskodawca, skarżący) na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 kwietnia 2019 r., nr 652/kadr/19 w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: I. prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy: a) art. 134 P.p.s.a., poprzez nieuzasadnione odstąpienie od badania sprawy w jej granicach, czego skutkiem było naruszenie prawa materialnego tzn. błędne zastosowanie art. 8a w zw. z art. 13b ust. 5 d i 15c ustawy poprzez nieprawidłowe uznanie, że czynności wykonywane przez Skarżącego mogły zostać zakwalifikowane jako służba na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu ustawy zaopatrzeniowej, co w dalszej konsekwencji skutkowało wydaniem decyzji w zaskarżonym kształcie. b) art. 134 P.p.s.a., poprzez nieuzasadnione odstąpienie od badania sprawy w jej granicach, czego skutkiem było naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8a w zw. z art. 13b ust. 5 d i 15c ustawy zaopatrzeniowej w zw. z preambułą Ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów - poprzez nieprawidłową wykładnię normy wyrażonej w tych przepisach i definiującą "służbę na rzecz totalitarnego państwa’’, prowadzącą do błędnego ustalenia, że praca wykonywana przez Skarżącego w spornym okresie podlegała tejże definicji i powinna podlegać sankcjom ustawy zaopatrzeniowej. II. prawa materialnego poprzez nieprawidłową jego wykładnię: a) nieprawidłowe przyjęcie, że pojęcie "krótkotrwałości" w przesłance określonej w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, należy interpretować w oparciu wyłącznie o ścisłą wykładnię językową, tj. słownikowe znaczenie tych pojęć, podczas gdy powinny być one interpretowane indywidualnie, w kontekście każdej ze spraw rozpatrywanych przez organ, mając na względzie niepowtarzalność, różnorodność i specyfikę różnych stanów faktycznych, jak nieuzasadnione przyjęcie, iż nie zachodzi "przesłanka "krótkotrwałości" służby w ujęciu proporcjonalnym przy jednoczesnym marginalizowaniu tegoż ujęcia w stosunku do jej ujęcia bezwzględnego, oraz do faktu iż Skarżący został zwolniony ze służby ze względu na inwalidztwo co prowadzi do wniosku, iż przesłanka krótkotrwałości została spełniona i w związku z tym niezastosowaniem przez organ art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, pomimo spełnienia łącznie wymaganych przesłanek; b) art. 8a ustawy zaopatrzeniowej w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie odpowiedzialności zbiorowej w stosunku do każdej osoby, która pracowała w organach objętych ustawą zaopatrzeniową, niezależnie od zadań, które zostały jej powierzone w tych organach oraz w oderwaniu od jej pozytywnej weryfikacji po 1989 r. i dalszej rzetelnej służby dla dobra Rzeczpospolitej Polskiej. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 16 listopada 2023 r. pełnomocnik skarżącego cofnęła skargę kasacyjną powołując się na wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25 lipca 2023 r., sygn. akt XIII 1U 20776/18. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Strona, która wniosła skargę, może ją na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) cofnąć. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W myśl art. 193 p.p.s.a. jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałyby uznanie cofnięcia skargi kasacyjnej za niedopuszczalne, wobec czego należało uznać powyższą czynność procesową za skuteczną. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 i art. 193 P.p.s.a. umorzył postępowanie kasacyjne.