IV SAB/Wr 60/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi I. P. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. UZASADNIENIE Pismem z 19 XII 2023 r. I. P. (dalej "skarżący"), wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej "wojewoda") w przedmiocie rozpoznania wniosku z 17 II 2020 r. (data wpływu do organu) o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Przy piśmie z 16 I 2024 r. wojewoda przekazał Sądowi akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę, w której wniósł o jej oddalenie. Sąd zauważył, że w przekazanych aktach (k. 87) znajduje się decyzja wojewody z 30 VII 2021 r. (SOC-PCI.6151.1.1303.2020.MAD) uwzględniająca wspomniany wniosek i udzielająca skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do 30 VII 2024 r. Pismem z 2 VIII 2021 r. decyzja ta została przesłana pełnomocnikowi skarżącego – M. K. (akta administracyjne, k. 88). W aktach administracyjnych brakowało dowodu doręczenia przesyłki. Na wezwanie Sądu wojewoda pismem z 11 III 2024 r. dołączył do akt sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru ww. decyzji. Z dowodu jej doręczenia wynika, że została ona przesłana na wskazany do akt sprawy adres pełnomocnika i doręczona w dniu 9 VIII 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej "ppsa", sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 VI 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (publ. – CBOSA), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Podkreślić trzeba, że analogicznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do badania przewlekłego sposobu prowadzenia postępowania przez organ administracji w przypadku zakończenia postępowania. W uchwale z 7 III 2022 r., sygn. akt. II OPS 1/21 (publ. – CBOSA), stwierdzono bowiem, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że wojewoda wydał zgodną z wnioskiem z 17 II 2020 r. decyzję w dniu 30 VII 2021 r. (której skarżący nie oprotestował), zaś skarga kwestionująca jego bezczynność została wniesiona w dniu 3 I 2024 r., a więc po ostatecznym zakończeniu postępowania administracyjnego. Podkreślić przy tym należy, że do decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 16 § 1 kpa, należy zaliczyć także decyzję organu pierwszej instancji, w stosunku do której upłynął termin złożenia odwołania i nie został on przywrócony w przepisanym trybie. W związku z tym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Natomiast o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.