I GZ 403/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. P. D., Ś. Oddziału Regionalnego w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 lipca 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 651/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. P. D., Ś. Oddziału Regionalnego w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Cz. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranej dotacji postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 16 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 651/18, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) odrzucił skargę T. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie zwrotu nienależnie otrzymanej dotacji. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia 26 marca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną w przedmiocie zwrotu nienależnie otrzymanej dotacji. Odpis powyższej decyzji doręczono stronie w dniu 4 kwietnia 2018 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi. WSA wskazał, że skargę na powyższą decyzję strona wniosła w dniu 7 maja 2018 r., czyniąc to z uchybieniem terminu do jej wniesienia, który upływał w dniu 4 maja 2018 r. Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji wniosło T. w K., zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o rozpoznanie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż decyzja nie została doręczona osobie uprawnionej do odbioru korespondencji. Skarżąca wskazała, że decyzja została przekazana osobie uprawnionej do działania dopiero w dniu 8 kwietnia 2018 r. Ponadto pouczenie nie zawierało informacji w jaki sposób liczony jest termin 30 dni na wniesienie skargi. W okresie w którym winna być wniesiona skarga występowały dni wolne od pracy w tym 1 i 3 maja oraz ustawowo wolne od pracy soboty i niedziele co skutkować winno w ocenie skarżącego uwzględnieniem tych okoliczności i pominięciem dni ustawowo wolnych od pracy w liczeniu biegu terminu do wniesienia skargi. Ponadto w dniu 4 maja 2018 r. osoba uprawniona do reprezentacji skarżącej przebywała w szpitalu, co skutkowało niemożnością osobistego wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., za pośrednictwem organu, którego działanie /.../ jest przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi do organu właściwego po upływie tego terminu, podlega ona odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 67 § 2 p.p.s.a., pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. W orzecznictwie trafnie przyjęto, że nie do przyjęcia jest nałożenie na organ doręczający obowiązku sprawdzania "za każdym razem", czy kwitujący odbiór przesyłki posiada formalne upoważnienie do obioru pism. Zapewnienie prawidłowego funkcjonowania jednostek, o których mowa w art. 67 § 2 p.p.s.a., nakłada na kierujących nimi obowiązek podjęcia takich działań organizacyjnych, ażeby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione (postanowienia NSA z dnia: 10 maja 1995 r., sygn. akt V SA 1692/94; 7 lipca 2011 r., sygn. I OZ 474/11; 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2325/11; z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GZ 602/17). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kwestionuje doręczenie jej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] marca 2018 r. powołując się na wskazanie, że w dniu 4 kwietnia 2018 r. przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została odebrana przez osobę nieuprawnioną do jej odbioru. Tymczasem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że decyzja ta została odebrane przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji T., a samo zwrotne potwierdzenie odbioru, oprócz podpisu osoby odbierającej pismo, zawiera pieczęć skarżącego T. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odebranie pisma przez pracownika danej jednostki rodzi domniemanie w zakresie umocowania do odbioru pism adresowanych do zatrudniającej go jednostki zwłaszcza, gdy posługuje się on pieczęcią firmową. Wysłanie zatem do skarżącego T. korespondencji na adres siedziby i odbiór korespondencji przez osobę znajdującą się w siedzibie skarżącego T., posługującą się jej pieczęcią, prawidłowo Sąd I instancji ocenił za prawnie skuteczne (por. postanowienie NSA z dnia 4 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1917/15). Należy również wskazać, że doręczona stronie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] marca 2018 r. zawierała prawidłowe pouczenie, że stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem tutejszego organu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Zatem stwierdzić należy, że wskazany termin 30 dni, liczony od dnia doręczenia stronie skarżącej decyzji, tj. od dnia 4 kwietnia 2018 r., upłynął w dniu 4 maja 2018 r. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skargę skarżący nadał pocztą 7 maja 2018 r., a więc po upływie ustawowego terminu przewidzianego do dokonania tej czynności. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w zażaleniu dotyczącej pominięcia w liczeniu terminu do wniesienia skargi dni ustawowo wolnych od pracy wskazać należy, że stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Należy zauważyć, że ostatni dzień terminu do wniesienia skargi tj. 4 maja 2018 r., nie był dniem ustawowo wolnym od pracy. Z kolei pobyt w szpitalu osoby uprawnionej do reprezentacji skarżącego T. może stanowić ewentualnie okoliczność wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy stanowi przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (art. 87 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie może w niniejszym postępowaniu oceniać przyczyn uchybienia terminu i orzekać w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe kwestie, wychodzą poza zakres postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.