II GSK 2634/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy [A.] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 398/16 w sprawie ze skargi Gminy [A.] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej kwoty części subwencji ogólnej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE II GSK 2634/17 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 21 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę Gminy [A.] (dalej: Gmina) na decyzję Ministra Finansów (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów, dalej: MF), z dnia [...] grudnia 2015 r. wydanej w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że: Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. MF zobowiązał Gminę do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej w wysokości 71.719 zł. Wskazał bowiem, że została zawyżona liczba uczniów przeliczanych wg wag P5 oraz P28, w wyniku czego uzyskano wynik o 16,4328 ucznia przeliczeniowego wyższy, niż faktyczny, co przełożyło się na nienależnie pobraną kwotę części oświatowej subwencji, określoną decyzją. Kwota ta, zgodnie z art. 37 ust. 3 pkt 2 ustawy o dochodach, podlega zwrotowi do budżetu państwa. Gmina złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpoznaniu powyższego wniosku, Minister decyzją z [...] grudnia 2015 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Wskazał bowiem, że Gmina przedstawiła w systemie informacji oświatowej błędne dane wg stanu na dzień 30 września 2009 r., dotyczące ilości uczniów wymagających kształcenia specjalnego. Błędy dotyczyły przeliczenia w placówkach 2 uczniów wagą P5 zamiast wagą P4, na skutek ich zakwalifikowania do wagi niewynikającej z posiadanego orzeczenia, oraz zawyżenia o jednego liczby uczniów przeliczanych wagą P28. Wykazane błędy spowodowały ogólne zawyżenie liczby uczniów przeliczeniowych o 16,4328, a to z kolei skutkowało uzyskaniem kwoty wyższej o 71.719 zł. Minister podkreślił, że błędnie zakwalifikowano przez dyrektorów placówek oświatowych niektórych uczniów, jako wymagających szkolenia specjalnego. Kwalifikacja ta nastąpiła bez wymaganego dokumentu, aktualnego orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej o potrzebie kształcenia specjalnego. Jest to jedyny dokument, na podstawie którego można uwzględniać danego ucznia przy organizacji kształcenia specjalnego i weryfikacja co do ich aktualności powinna być cyklicznie przeprowadzana. Powyższe błędnej kwalifikacji nie mogły zmienić przedstawione orzeczenia o potrzebie indywidualnego przygotowania przedszkolnego i/lub indywidualnego nauczania. Sąd I instancji, po rozpoznaniu skargi wniesionej przez Gminę, wyrokiem z dnia 21 marca 2017 r., oddalił powyższą skargę Gminy. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia, ocenił go jako niezasadny, gdyż decyzja o zwrocie nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej, zgodnie z art. 36 ust. 8 ustawy o dochodach), nie może być wydana po upływie 5 lat, licząc od końca roku budżetowego, za który sporządzono sprawozdanie z wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego, zawierające dane stanowiące podstawę do wyliczenia subwencji. Sąd uszczegółowił, że w niniejszej sprawie bieg 5-letniego okresu przedawnienia upływał z końcem 2015 r., a decyzja Ministra (ustalająca) została wydana w dniu [...] grudnia 2014 roku, tj. przed upływem biegu przedawnienia. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska Gminy zaprezentowanego w piśmie z 1 marca 2017 r., iż posiadanie orzeczenia o potrzebie indywidualnego w powiązaniu z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego stanowiło w ówczesnym stanie prawnym potwierdzenie występowania u konkretnego ucznia niepełnosprawności sprzężonej. W tym kontekście Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom Gminy, orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania, o którym mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z zm., dalej ustawa o systemie oświaty), wydawane z uwagi na stan zdrowia uniemożliwiający lub znacznie utrudniający uczęszczanie do szkoły, nie jest orzeczeniem wydanym z uwagi na rodzaj niepełnosprawności dziecka, w tym stopień upośledzenia umysłowego lub niedostosowanie społeczne, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Skarżąca Gmina nie wykazała natomiast, aby uczniowie niepełnosprawni legitymowali się orzeczeniami, o których mowa w przepisie art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Od wyżej wskazanego wyroku skargę kasacyjną wniosła skarżąca Gmina, zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca Gmina zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( dz.U nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), naruszenie prawa materialnego to jest.: a) art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty w związku z treścią załącznika rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 grudnia 2010 r., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w uznaniu, że dany uczeń mógł być przeliczony wagą P5, tylko i wyłącznie wtedy, gdy posiadał co najmniej dwa orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, wydane z uwagi na dwie niepełnosprawności, w sytuacji gdy treść wspomnianego załącznika oznacza wagę P5 jako właściwą m.in. dla uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi oraz z autyzmem (na podstawie orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy wymienionej w § 1 ust. 1 rozporządzenia), natomiast art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty stanowi o orzeczeniach dotyczących nie tylko potrzeby kształcenia specjalnego, ale również chociażby o potrzebie indywidualnego nauczania, nie można więc przyjąć, że waga P5 jest zastrzeżona tylko dla uczniów, wobec których wydano co najmniej dwa orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, b) art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty, w związku z treścią załącznika do rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2010 r., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu, że okoliczność wystąpienia niepełnosprawności sprzężonej winna być wskazana w treści decyzji poradni psychologiczno – pedagogicznej, w sytuacji gdy żaden przepis nie wymagał, aby pojęcie niepełnosprawności sprzężonych musiała być zamieszczone w treści orzeczenia; c) art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty w związku z treścią załącznika do rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2010 r., poprzez błędną wykładnię pojęcia "niepełnosprawności sprzężonej", manifestującej się w przyjęciu, że niepełnosprawność ta występuje wyłącznie jeżeli takie pojęcie widnieje w treści orzeczenia poradni psychologiczno – pedagogicznej, nie zaś w sytuacji rzeczywistego zaistnienia dwóch niepełnosprawności stwierdzonych oddzielnymi orzeczeniami, które rozpatrywane łącznie powodowały wystąpienie niepełnosprawności sprzężonej. II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 133 § 1 p.ps.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.) poprzez: a) pominięcie przez Sąd I instancji okoliczności, że przeliczanie uczniów określonymi wagami następowało automatycznie w oparciu o wprowadzane do Systemu Informacji Oświatowej (SIO) informacje, natomiast Skarżąca nie miała żadnego wpływu ani kontroli nad użytym przez program algorytmem, b) nieprawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie treści orzeczeń Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w O., skutkującą błędnym ustaleniem, że osoby, wobec których te orzeczenia wydano, nie były dotknięte niepełnosprawnością sprzężoną. W odpowiedzi na skargę kasacyjną MF wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zgadzając się w uzasadnieniu z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego przez Gminę wyroku, jedocześnie nie podzielając żadnego z zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny. Zważywszy na oparcie zarzutów kasacyjnych na obu podstawach kasacyjnych, w pierwszej kolejności należało rozważyć zasadność zarzutu opartego o podstawę określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Przepis ten określa zakres działania sądów administracyjnych. Zarzut naruszenia powyższego przepisu, powiązany został z naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. W ramach tego zarzutu Gmina [A.] zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie powyższych przepisów, poprzez pominięcie okoliczności, że przeliczanie uczniów określonymi wagami następowało automatycznie w oparciu o informacje wprowadzane do Systemu Informacji Oświatowej (SIO). Nadto, zarzuciła nieprawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie treści orzeczeń Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w O., skutkującą błędnym ustaleniem, że osoby, wobec których te orzeczenia wydano, nie były dotknięte niepełnosprawnością sprzężoną. Wskazać więc należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi formalne uzasadnienia sądu administracyjnego wskazując, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania , gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2009 r. I OSK 1605/09, z dnia 27 października 2010 r. II GSK 900/09, z dnia 5 listopada 2010 r. II OSK 1713/10). Należy również podkreślić, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Natomiast aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnymi akta administracyjne (podatkowe). Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. może być podstawą skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd przyjął jakiś fakt na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy. W ramach zarzutu art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny zaskarżonego aktu oraz innych dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. ( wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2017r., II FSK 1986/15, LEX nr 2366697, wyrok NSA z dnia 6 lipca 2017r., II FSK 340/16 LEX nr 2339560). Nie stanowi również naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. okoliczność, że sąd podzielił stanowisko organów w zakresie oceny przydatności dla dokonania ustaleń faktycznych części zgromadzonych dowodów i pominięcia tych dowodów, które strona uznaje za najistotniejsze ( wyrok NSA z dnia 25 lipca.2017r., II OSK 2937/15 LEX nr 2370299). Natomiast, Sąd I instancji, wbrew podniesionym zarzutom skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Wziął pod uwagę okoliczności podniesione w zarzutach, a także dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w części zważeniowej zaskarżonego orzeczenia, w której dokonał wykładni przepisów ustawy o dochodach, w zestawieniu z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami o systemie oświaty i ustawy o systemie informacji oświatowej wraz z rozporządzeniami wykonawczymi oraz ocenił prawidłowość zakwalifikowania zaświadczeń nr [...] i nr [...]. Podkreślić należy, iż w drodze powyższego zarzutu Gmina nie może podważać zaaprobowanej przez Sąd I instancji podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r. I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r. II FSK 358/12). Jak wynika z treści zarzutu, zmierza on do podważenia oceny zaskarżonego orzeczenia. Taki ewentualny skutek możliwy jest natomiast poprzez sformułowanie zarzutów naruszeniach przepisów postępowania, których, zdaniem Gminy dopuścił się organ, czego jednak nie uczyniła. Z tego też względu zarzuty powyższe okazały się nie uzasadnione. Oceniając natomiast zarzuty naruszenia prawa materialnego , zauważyć należy, że dotyczą wykładni i zastosowania art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty w powiązaniu z treścią załącznika do rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2010 r. Z tego też względu pozwala to na dokonanie oceny tych zarzutów w sposób kompleksowy. Zgodnie z art. 71b ust 1 ustawy o systemie oświaty, kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a tej ustawy, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Przepis art. 71b ust. 3 tej ustawy stanowi że, opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt. 18 ustawy o systemie oświaty (obowiązującego od dnia 22 kwietnia 2009r.), przez niepełnosprawności sprzężone należy rozumieć występowanie u dziecka niesłyszącego lub słabosłyszącego, niewidomego lub słabowidzącego, z niepełnosprawnością ruchową, z upośledzeniem umysłowym albo z autyzmem, co najmniej jeszcze jednej z wymienionych niepełnosprawności. Na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 71b ust. 6 ustawy o systemie oświaty, Minister Edukacji Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 18 września 2008 r., w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych ( Dz.U.2008 Dz.U. Nr. 173 poz.1072, dalej: rozporządzenie z dnia 18 września 2008r.), w którym między innymi zostały określone wzory orzeczeń. Ustalony wzór orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wymagał, by zespół orzekający określił z uwagi na jaki rodzaj zaburzeń i odchyleń rozwojowych dziecka, wymagających stosowania specjalnej nauki i metod pracy zachodzi potrzeba kształcenia specjalnego. Zespoły orzekające mogły więc wskazać jako przyczynę uzasadniającą kształcenie specjalne niepełnosprawność sprzężoną lub dwie niepełnosprawności, z których każda wymagała specjalnej organizacji nauki i odrębnych metod pracy dydaktycznej dostosowanych do indywidualnych potrzeb i możliwości psychofizycznych ucznia. Rodzaje niepełnosprawności zostały wymienione również w § 2 ust. 1 pkt 1- 8 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 stycznia 2005r. w sprawie określenia warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w specjalnych przedszkolach, szkołach i oddziałach oraz w ośrodkach (Dz. U. nr 19, poz. 166). W pkt 9 tego przepisu wymieniono sprzężone niepełnosprawności. Wymienione w tym przepisie niepełnosprawności pokrywają się z niepełnosprawnościami wskazanymi w art. 3 pkt 18 ustawy o systemie oświaty. Konsekwencją uregulowań dotyczących kształcenia specjalnego są zapisy przyjęte w algorytmie podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010, stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2010r. Zgodnie z opisem wagi P5, przy tej wadze mogli być uwzględnieni jedynie uczniowie, którzy posiadali orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego wydane z uwagi na upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim realizujących obowiązek szkolny lub obowiązek nauki poprzez uczestnictwo w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych w szkołach podstawowych i gimnazjach, z niepełnosprawnościami sprzężonymi oraz z autyzmem, a nie uczniowie posiadający orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania. Jak bowiem wynika z art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty zespoły orzekające działające przy publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych wydają orzeczenia m.in. dotyczące potrzeby kształcenia specjalnego, jak również dotyczącego indywidualnego nauczania, czy też indywidualnego przygotowania przedszkolnego. Jednakże, tylko orzeczenia dotyczące kształcenia specjalnego mogły określać rodzaj niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego. Natomiast dla niepełnosprawności sprzężonej nie wystarczające jest stwierdzenie jednego z zaburzeń to jest autyzmu, upośledzenia umysłowego w stopniu głębokim czy z zaburzeniami psychicznymi. Koniecznym jest bowiem istnienie orzeczenia, czy orzeczeń w którym stwierdzono współistnienie dwu lub więcej niepełnosprawności, z których każda wymaga odrębnej organizacji pracy i metod nauczania. W konsekwencji za prawidłowe należy uznać działanie organów, co zaakceptował Sąd I instancji, że w przypadku gdy występowała jedna niepełnosprawność i potrzeba indywidualnego nauczania, a także indywidualnego przygotowania przeszkolnego, stwierdzone orzeczeniami, nie można było zastosować wagi P5. Zastosowanie tej wagi jest uprawnione tylko wówczas, gdy z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wynika jednoznacznie, że stwierdzono niepełnosprawność sprzężoną, albo że stwierdzono dwie lub więcej niepełnosprawności, wymienione w orzeczeniu niepełnosprawności. Zespoły orzecznicze mogły bowiem wskazać jako przyczynę uzasadniającą kształcenie specjalne niepełnosprawność sprzężoną lub dwie współistniejące niepełnosprawności (wyrok NSA z dnia 8 marca 2013r., II GSK 2375/11). Podstawą bowiem zaliczenia do określonej grupy niepełnosprawności jest wyłącznie orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, określające formy tego kształcenia z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności czy zaburzenia (wyrok NSA z dnia 24 lipca 2013r., II GSK 589/12, wyrok NSA z dnia 8 lutego 2013r., II GSK 2092/11, wyrok NSA z dnia 8 marca 2013r., II GSK 2375/11). Żaden inny dowód – poza tym orzeczeniem – nie uprawnia jednostki samorządu terytorialnego do uzyskania dopłat subwencyjnych objętego sporną w sprawie wagą, z tytułu kształcenia uczniów niepełnosprawnych. W przypadku braku właściwego orzeczenia zespołu orzekającego działającego w poradni psychologiczno-pedagogicznej nie było możliwe zaliczenie ucznia do wagi P5. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia występowania niepełnosprawności sprzężonej, czy ustalania występującego rodzaju niepełnosprawności na podstawie wydanego orzeczenia o potrzebie indywidualnego nauczania, czy też indywidualnego przygotowania przedszkolnego (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2013r., II GSK 2375/11). Czym innym jest występowanie określonego rodzaju niepełnosprawności, czy zaburzenia, a czym innym jest określenie potrzeby indywidualnego sposobu nauczania czy indywidualnego przygotowania przedszkolnego. Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania czy indywidualnego przygotowania przedszkolnego, nie jest orzeczeniem wydanym z uwagi na rodzaj niepełnosprawności dziecka, w tym stopień upośledzenia umysłowego, lub niedostosowanie społeczne, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia niepełnosprawności sprzężonej w sytuacji gdy istnieją dwa orzeczenia objęte dyspozycją art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty, w tym jedno o potrzebie indywidualnego nauczania, czy indywidualnego przygotowania przedszkolnego, jak też w oparciu o stan faktyczny wskazujący na istnienie niepełnosprawności sprzężonej. Konsekwencją takiego postępowania było ujęcie, jako podstawy określenia wysokości części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego, uczniów, którzy nie uzyskali właściwego orzeczenia zespołu orzekającego, co z kolei spowodowało wadliwe skalkulowanie przysługującej Gminie subwencji na 2010r. i zawyżenie jej wysokości. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.