II OZ 391/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 czerwca 2024 r., sygn. akt II SPP/Bk 35/24 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze sprzeciwu A. K. i B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 lutego 2024 r., nr AB-III.7842.5.2023.RC w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z 5 czerwca 2024 r., sygn. akt II SPP/Bk 35/24, działając na podstawie art. 260 § 2 w zw. z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", odrzucił zażalenie A. K. (zwanego dalej: "skarżącym") na prawomocne postanowienie tego Sądu z 8 maja 2024 r., którym utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego z 16 kwietnia 2024 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podniósł, że pismem z 27 maja 2024 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 8 maja 2024 r. utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z 16 kwietnia 2024 r. Wskazano, że skarżącemu doręczono odpis ww. postanowienia sądu z 8 maja 2024 r. wraz z pouczeniem o jego niezaskarżalności. Uzasadniając odrzucenie wniesionego zażalenia, WSA podkreślił, że złożony środek odwoławczy jest niedopuszczalny. Skarżący pismem z 24 czerwca 2024 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie WSA z 5 czerwca 2024 r. domagając się jego uchylenia, jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w zaskarżonym postanowieniu z 5 czerwca 2024 r. Sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem uznał, że zażalenie skarżącego na postanowienie WSA z 8 maja 2024 r. było niedopuszczalne. Podkreślić należy, że nie wszystkie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego podlegają zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez złożenie środka odwoławczego (skargi kasacyjnej lub zażalenia). Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. Zażalenie przysługuje zatem wyłącznie wtedy, gdy przewiduje to przepis ustawowy. Prawa do wniesienia środka zaskarżenia nie można domniemywać. Należy podkreślić, że żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 p.p.s.a., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy. Z art. 260 § 1 p.p.s.a. wynika, że rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, wojewódzki sąd administracyjny wydaje postanowienie, w którym zmienia albo utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. W art. 260 § 2 zd. 2 p.p.s.a. ustawodawca określił, że w takim postępowaniu wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W niniejszej sprawie, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany – zgodnie z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. – przez referendarza sądowego. Skarżący nie zgodził się z tym postanowieniem, składając sprzeciw, który został następnie rozpoznany przez WSA w Białymstoku. Sąd ten wydając postanowienie z 8 maja 2024 r. orzekał jako sąd drugiej instancji i stosował odpowiednio przepisy o zażaleniu. Tym samym wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał dwukrotnemu merytorycznemu rozpoznaniu – przez referendarza i przez WSA. Ustawodawca nie przewidział w takiej sytuacji uprawnienia do złożenia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dlatego też Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zażalenie skarżącego było niedopuszczalne i z tego powodu podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika bowiem, że wojewódzki sąd administracyjny ma obowiązek odrzucenia na posiedzeniu niejawnym zażalenia wniesionego po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnego, jak również zażalenia, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze powyższą argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.