II SO/Wr 1/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy z wniosku D. M. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 500 zł (pięćset złotych); II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE D. M. (dalej jako: wnioskodawca) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył w dniu 16 sierpnia 2022 r. (data wpływu do organu) skargę kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność w przedmiocie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarżący za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika w dniu 11 stycznia 2023 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) - dalej p.p.s.a., w związku z nieprzekazaniem przez Wojewodę Dolnośląskiego skargi na bezczynność w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W dniu 25 stycznia 2023 r. Wojewodzie doręczony został odpis wniosku o wymierzenie grzywny z jednoczesnym wezwaniem do udzielenia odpowiedzi na wniosek i przesłania kompletnych i uporządkowanych akt administracyjnych w terminie 14 dni. W dniu 9 lutego 2023 r. organ nadał w placówce pocztowej do Sądu skargę z dnia 15 sierpnia 2022 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 42/23. Jednocześnie do Sądu wpłynęła odpowiedź Wojewody na wniosek o wymierzenie grzywny. Pełnomocnik Wojewody w treści pisma wyjaśnił, że skargi nie przekazano do Sądu z uwagi na zaginięcie oryginału skargi i niewiedzę o jej złożeniu do organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy. Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny - kwestia ta jak i wysokość grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego (z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości – art. 154 § 6 p.p.s.a), to przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie ustawowemu terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Sąd nie może przy tym zadziałać w tej kwestii z urzędu, bez stosownego wniosku skarżącego. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy zauważyć należy, że skarga na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego wpłynęła do organu 16 sierpnia 2022 r., co potwierdza umieszczona na skardze naklejka z kodem, datą rejestracji oraz numerem RPW nadanym w Urzędzie Wojewódzkim, jak też załączony do skargi dowód doręczenia przesyłki zawierającej skargę. Od tej daty rozpoczął się zatem bieg 30 dniowego terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, który upłynął z dniem 15 września 2022 r. (czwartek). Skarga wraz z aktami przekazana została do Sądu w dniu 9 lutego 2023 r. (data nadania w placówce pocztowej). Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 500 zł. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność), okres uchybienia terminowi przekazania skargi oraz okoliczności faktyczne (zgubienie przez organ skargi – co wynika z samej odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny), które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni bowiem także funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu w przyszłości naruszeniu prawa zarówno przez organ ukarany, jak i inne organy (por. uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009r. II GPS ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 2). W rozpoznawanej sprawie okolicznością znajdującą odzwierciedlenie w wysokości wymierzonej grzywny jest to, iż w przepisanym ustawą terminie nie przesłano skargi do Sądu wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami administracyjnymi. Termin ten został przekroczony o ponad pięć miesięcy, co nie może być akceptowane. Tego rodzaju zachowanie powoduje naruszenie uprawnień między innymi do rozpoznania sprawy przez Sąd bez nieuzasadnionej zwłoki (por. art. 10 ust. 2 Konstytucji RP). Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył grzywnę orzekając o tym w punkcie I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.