II OZ 580/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 30 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.C., J. C. i S. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 473/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.C., J. C. i S. C. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2024 r. nr 66/2024 w przedmiocie nakazu rozbiórki przystani dla sprzętu pływającego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. C., J. C. i S. C. zaskarżyli decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 2 kwietnia 2024 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki przystani dla sprzętu pływającego [...], poprzez zasypanie przystani gruntem stałym do granicy wskazanej działki oraz działki nr [...], do wysokości rzędnej terenów przyległych od strony zachodniej i wschodniej. Wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że zasypanie wykopu gruntem stałym spowoduje zamulenie i najprawdopodobniej wypłukanie przez falowanie naniesionej ziemi. Wykonanie tych prac wymaga wykorzystania ciężkiego sprzętu, co wiązałoby się z istotną ingerencją w nieruchomość skarżących, w tym koniecznością, rozebrania ogrodzenia od strony zalewu, wytyczenia i utwardzenia drogi dojazdowej do miejsca prac rozbiórkowych. Postanowieniem z 5 lipca 2024 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżących. Powołując się na dokumentację zdjęciową zawartą w aktach administracyjnych, Sąd wskazał, że do miejsca prac budowlanych dojeżdża sprzęt typu spycharko-ładowarka (widoczna na zdjęciach z 6 lutego 2020 r.). Możliwe jest zatem użycie ciężkiego sprzętu na nieruchomości. Skarżący nie wykazali, jak ta okoliczność miałaby wywołać szkodę w znacznym rozmiarze. W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucili naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez uznanie, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz wywołania nieodwracalnych skutków. Wniesiono o uchylenie tego postanowienia i wstrzymanie decyzji, ewentualnie uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu powołano się na okoliczności wymienione we wniosku o wstrzymanie. Wskazano, że w sytuacji zasypania wykopu, a następnie uchylenia zaskarżonej decyzji, przywrócenie stanu poprzedniego wiązać się będzie z trudnymi do odwrócenia skutkami. Zdaniem wnoszących zażalenie, wykop nie stwarza zagrożenia, istnieje od wielu lat oraz ze względu na wagę zarzutów skargi, co stwarza podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Zażalenie nie jest zasadne. 2. Słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie wykazali spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ani we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę przystani, ani w zażaleniu nie wskazano na szkody wynikające z utraty obiektu budowlanego (które mogłyby wynikać np. z utraty miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, itp.). Jeśli chodzi o argumenty związane ze szkodami wynikającymi z rozbiórki, maja charakter ogólnikowy i nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Nie podano chociażby szacunkowych kosztów rozbiórki. Nie odniesiono się do sytuacji finansowej skarżących. Powołanie się na konieczność demontażu fragmentu ogrodzenia nie może zostać uznane za wystarczające w tym względzie. Nie podano kosztów demontażu ani innych danych, które wskazywałyby na możliwość podniesienia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków (np. z jakich materiałów zostało wykonane). Podobnie, nie wyjaśniono, na czym miałaby polegać znaczna szkoda czy trudne do odwrócenia skutki w przypadku konieczności wytyczenia tymczasowej drogi dojazdowej do miejsca rozbiórki (np. ze względu na możliwość zniszczenia cennych dla skarżących obiektów, itp.). Nie mogą odnieść zamierzonego skutku argumenty kwestionujące zasadność decyzji, której dotyczy wniosek o wstrzymanie, takie jak wskazanie, że jej wykonanie spowoduje: "zamulenie i najprawdopodobniej wypłukanie przez falowanie naniesionej ziemi". Prawidłowość zaskarżonej decyzji nie jest przedmiotem badania na obecnym etapie postępowania. W toku postępowania incydentalnego dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, analizie podlega jedynie to, czy skarżący wykazali, ze jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz wywołania nieodwracalnych skutków. Istotne jest, że chodzi tutaj o szkodę czy trudne do odwrócenia skutki dla skarżących, a nie innych podmiotów. Zbiornik nie jest własnością skarżących, lecz Skarbu Państwa, w imieniu którego działa Państwowe Gospodarstwo Wodne "Wody Polskie" Zarząd Zlewni w P., który jest uczestnikiem w sprawie i może składać samodzielnie ewentualne wnioski procesowe. 3. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.