II OSK 1185/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Monika Czaplicka po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Po 750/21 w sprawie ze skargi E. S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 27 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Po 750/21 oddalił skargę E. S.A. z siedzibą w G. (dalej skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z [...] sierpnia 2021 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania S. H., E. G., L. J. oraz G. S. i C. S. od decyzji Wójta Gminy G. z [...] lutego 2021 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na przebudowie istniejącej linii WN 110 kV relacji [...], polegającej na wymianie i przesunięciu części stanowisk słupowych oraz na wymianie przewodów na nowe – uchylono zaskarżoną decyzję i odmówiono inwestorowi E. S.A. ustalenia lokalizacji celu publicznego w odniesieniu do projektowanej inwestycji. W motywach tego orzeczenia Sąd I instancji stwierdził, że w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839, dalej: rozporządzenie kwalifikacyjne) chodzi o podkreślenie przez polskiego prawodawcę i objęcie wymogiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie tylko nowych, ale i następczych zamierzeń inwestycyjnych, które dotyczą już realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zasadą wynikającą z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia kwalifikacyjnego jest, że rozbudowa, przebudowa i montaż realizowany w odniesieniu do tego rodzaju przedsięwzięć też zalicza się do takiej samej kategorii. Ponadto napięcie znamionowe napowietrznej linii elektroenergetycznej to nie "próg" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia kwalifikacyjnego, a cecha wyróżniająca tę linię od pozostałych, mniej kwalifikowanych linii. Napowietrzna linia elektroenergetyczna 110 kV jest po porostu linią z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia kwalifikacyjnego i z punktu widzenia procesu inwestycyjnego nie może być mowy o stopniowaniu. Nie ma też najmniejszych wątpliwości, że tego rodzaju projektowane przedsięwzięcie, jako że dotyczy linii napowietrznej do przesyłania energii elektrycznej z punktu 3 lit. b załącznika II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. U. UE. L. 2012, Nr 26, s. 1 ze zm.) i obejmuje wymianę substancji obiektu na znacznym odcinku, już w świetle samego punktu 13 lit. a wskazanego załącznika do dyrektywy, musi być objęte badaniem pod kątem oceny oddziaływania na środowisko, które zapewnia się w polskim prawie w drodze postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inne rozumowanie prowadziłoby do uchybienia wymogom dyrektywy 2011/92 dotyczącym ocen oddziaływania na środowisko linii napowietrznych do przesyłania energii elektrycznej. 2. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: 1) art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia kwalifikacyjnego przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że napięcie znamionowe napowietrznej linii elektroenergetycznej nie mniejsze niż 110 kV nie stanowi "progu", o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia kwalifikacyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do wyłączenia jakiejkolwiek możliwości zastosowania tego przepisu w odniesieniu do napowietrznych linii elektroenergetycznych o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110kV innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia kwalifikacyjnego, podczas gdy przez sprecyzowanie w § 3 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia, że przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko są napowietrzne linie elektroenergetyczne o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110kV inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6 doszło do wprowadzenia "progów" w postaci: (i) napowietrznych linii elektroenergetycznych o napięciu znamionowym mniejszym niż 110kV, (ii) napowietrznych linii elektroenergetycznych o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110kV innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6 rozp. oraz (iii) napowietrznych linii elektroenergetycznych o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 220 kV i długości nie mniejszej niż 15 km; 2) art. 151 Ppsa w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia kwalifikacyjnego w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 ze zm., dalej uuiś) przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wyłączenie przewidziane w § 3 ust. 2 pkt 2 nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, w związku z czym konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy zamierzenie inwestycyjne dotyczące istniejącej linii wysokiego napięcia 110 KV w granicach miasta Kalisza zakładające wymianę i przesunięcie części stanowisk słupowych oraz wymianę przewodów na nowe, nie zmienia napięcia znamionowego, osi istniejącego obiektu liniowego, jego długości oraz zakresu oddziaływania na środowisko, w związku z czym nie dojdzie do osiągnięcia "progu" określonego w § 3 ust. 1 pkt 7), a także "progu" przewidzianego w § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia kwalifikacyjnego, co w konsekwencji oznacza, że ww. zamierzenie inwestycyjne nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż zastosowanie ma wyłączenie zawarte w ww. § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia kwalifikacyjnego. W oparciu o wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania przez WSA w Poznaniu, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 3. W piśmie z 10 listopada 2023 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w nim wskazanych. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 4.2. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy trafne było – w realiach przedmiotowej sprawie – stanowisko Sądu I instancji, iż z uwagi na charakter przedmiotowej inwestycji, wymagane było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, czy też rację ma Spółka podnosząc, że nie jest ono przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż zastosowanie ma wyłączenie zawarte w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia kwalifikacyjnego. 4.3. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela w całości stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 18 października 2023 r. sygn. akt II OSK 264/22, iż zasadą wynikającą z § 3 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia jest, że rozbudowa, przebudowa i montaż realizowany w odniesieniu do tego rodzaju przedsięwzięć, które zostały zaliczone w przepisach cyt. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, też zalicza się do takiej samej kategorii. Wyłączenie zawarte w przywołanym przepisie odnosi się wyraźnie do "przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile zostały one określone". Niezależnie zatem od spornej kwestii, czy napięcie znamionowe linii elektroenergetycznej w aspekcie jej kwalifikacji do przedsięwzięć zaliczanych w przepisach rozporządzenia kwalifikacyjnego do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stanowi ów "próg", o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia, to w realiach rozpoznawanej sprawy jest oczywiste, że powstała w wyniku przebudowy część przedsięwzięcia – linii elektroenergetycznej, nadal będzie posiadać napięcie znamionowe 110 kV. Skutkiem przebudowy odcinka istniejącej linii nie będzie to, że na tym przebudowanym odcinku napięcie znamionowe będzie niższe niż 110 kV. Trafnie Sąd I instancji wskazywał, że transport (w istocie przesył) prądu wysokich napięć następuje konkretnymi przewodami oraz wedle pewnych standardów i wykluczone jest takie rozumowanie, że można linię przebudowywać w kierunku modyfikacji jej napięcia. Z całą pewnością napięć znamionowych nie można też dodawać. Na takie rozumienie "progu", zakładające możliwość sumowania wartości nim określonych (parametrów) wskazuje treść § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia kwalifikacyjnego. 4.4. Skoro zatem zamierzona inwestycja stanowi przedsięwzięcie ujęte w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia kwalifikacyjnego, a zakres przebudowy linii elektroenergetycznej z racji parametrów tegoż przedsięwzięcia nie uprawniał do zaliczenia go do przypadków, o których mowa w § 3 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia, to wymagana była na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 uuiś. 4.5. W tym stanie rzeczy przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do pisma z dnia 10 listopada 2023 r. było w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe. 4.6. Biorąc zaś pod uwagę, że wszystkie podstawy skargi kasacyjnej są nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, oddalił skargę kasacyjną.