I OZ 1766/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt III SO/Kr 7/17 o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego NSA K. K. oraz sędziego WSA B. P. w sprawie z wniosku K. J. o wymierzenie grzywny Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie w przedmiocie nieprzekazania akt sprawy postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 września 2017 r. (sygn. akt III SO/Kr 7/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek K. J. o wyłączenie sędziego NSA K. K. oraz sędziego WSA B. P. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w piśmie procesowym z dnia 12 sierpnia 2017 r. K. J., na podstawie art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 –dalej zwanej: "p.p.s.a."), wniósł o wyłączenie wyżej wymienionych sędziów, od prowadzenia przedmiotowej sprawy. Wnioskodawca zarzucił sędzi NSA K.K. lekceważące podejście do akt spraw, w których jest on skarżącym, niedbalstwo, brak należytej kontroli i nadzoru nad wydziałem, celowe działanie zmierzające do braku właściwego rozpoznania spraw skarżącego, a także złośliwe i stronnicze nastawienie Sędzi do skarżącego. Podniósł, że w związku z postępowaniem przed NSA pod sygn. akt I OPP 15/17 wnioskodawca udowodnił niedbalstwo i lekceważące podejście do spraw skarżącego przez ww. osoby. Zarzucił również wadliwość czynności podejmowanych przez sędzię NSA K.K., wywieranie przez nią, jako przewodniczącą wydziału, wpływu na podległych sędziów celem szkodzenia w sprawach skarżącego. W stosunku do sędzi WSA B. P. skarżący podniósł tożsame same zarzuty. Sędzia NSA K. K. oraz sędzia WSA B. P. złożyły oświadczenia, z których wynika, że nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 19 p.p.s.a. do wyłączenia ich od prowadzenia przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając wniosek skarżącego o wyłączenie wskazanych we wniosku sędziów, wskazał, że w sprawie nie zachodzi żadna z przyczyn wyłączenia sędziego określona w art. 18 i art. 19 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał, by w sprawie mogły zachodzić jakiekolwiek wątpliwości co do bezstronności sędziów. Sąd podkreślił, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że samo przeświadczenie strony o prowadzeniu przez sędziego postępowania wadliwie i nieobiektywnie nie jest przesłanką wystarczającą do jego wyłączenia. Wbrew twierdzeniom strony, wydawane w sprawie zarządzenia były jej doręczane, zawierały one podstawę prawną i nakładały na stronę określone obowiązki. Wnioskodawca mógł się z nimi nie zgadzać i wnosić środki zaskarżenia. Nie miała więc podstawy argumentacja o celowym zaniechaniu (lub jakimkolwiek zaniechaniu) w doręczaniu zarządzeń. Sąd nie stwierdził także, aby zarówno sędzia NSA K. K., jak i sędzia WSAB. P., podejmowały jakiekolwiek działania lekceważące wnioskodawcę jako skarżącego i aby jego sprawy nie były rozpoznawane w Sądzie I instancji. Wbrew ocenie strony, rozpoznanie spraw nie oznacza, że zawsze będą one rozstrzygane na korzyść skarżącego. Za nieuzasadnione i gołosłowne uznano również zarzuty wywierania jakikolwiek wpływu na innych sędziów w zakresie rozstrzygania spraw wnioskodawcy oraz braku kontroli Przewodniczącej Wydziału III sędzi NSA K. K. nad załatwianiem sprawy skarżącego. Odnośnie sędzi WSA B. P. Sąd wyjaśnił, że nie posiada ona uprawnień kontrolnych co do działania Wydziału. Odnosząc się z kolei twierdzeń skarżącego co do prawidłowość czynności wstępnych podejmowanych w sprawach skarżącego przez przewodniczącą wydziału, Sąd uznał, że postanowienie NSA z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt I OPP 15/17 stwierdzające przewlekłość postępowania przez WSA nie stanowi wystarczającej podstawy do wyłączenia wymienionych sędziów. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J., domagając się jego uchylenia. Skarżący podkreślił, iż w postępowaniu zakończonym orzeczeniem NSA sygn. akt I OPP 15/17 udowodnił niedbalstwo i lekceważące podejście do spraw zainicjowanych jego skargami. W swojej argumentacji zaakcentował stronniczość i negatywne nastawienie sędzi NSA K. K. i sędzi WSA B. P. do osoby skarżącego, które mogłoby przełożyć się na utrudnienie, a wręcz uniemożliwienie rozpoznania jego skargi. Wskazał również na bezpośredni wpływ Przewodniczącej Wydziału sędzi NSA K. K. na działania podległych jej sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 18 § 1 p.p.s.a., sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowo-administracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Niezależnie od przyczyn wymienionych powyżej, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie, o czym stanowi art. 19 p.p.s.a. Powyższy przepis reguluje przypadek wyłączenia sędziego ze względu na istnienie przesłanki o tzw. względnym charakterze. Oznacza to konieczność oceny każdego konkretnego przypadku. Ustawodawca posługując się pojęciem "okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności", nałożył na sąd obowiązek zbadania, czy taka okoliczność w danej sprawie rzeczywiście istnieje. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie przyjął, że brak jest przesłanek, które uzasadniałyby wyłączenie sędzi NSA K. K. i sędzi WSA B. P. w niniejszym postępowaniu. W sprawie nie zachodzą bowiem przesłanki wyłączenia określone w art. 18 p.p.s.a., a podane przez skarżącego okoliczności nie są tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziów (art. 19 p.p.s.a.). Wskazana przez K. J. argumentacja opiera się na jego subiektywnym przekonaniu i wynika z niezadowolenia skarżącego z prowadzenia przez ww. sędziów czynności w innej sprawie, w której skarżący był stroną. Jednak podejmowanie przez wymienionych we wniosku sędziów niekorzystnych, w odczuciu skarżącego, rozstrzygnięć w sprawach toczących się z jego udziałem, nie stanowi o braku bezstronności sędziego, lecz winno być podstawą zarzutów dotyczących nieprawidłowości w prowadzeniu konkretnego postępowania sformułowanych w środku zaskarżenia od orzeczenia kończącego postępowanie, ewentualnie w skardze na przewlekłość tego postępowania. Stwierdzona w sprawie o sygn. I OPP 15/17 przez Naczelny Sąd Administracyjny przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1430/15, w której sędzią sprawozdawcą była B. P., nie mogła więc stanowić podstawy do zastosowania instytucji wyłączenia sędziego w sprawie niniejszej. Odnosząc się z kolei do kwestii bezstronności sędzi NSA K. K. z uwagi na piastowaną przez nią funkcję, wskazać należy, iż twierdzenia skarżącego nie mają charakteru obiektywnego i nie znajdują potwierdzenia w podnoszonych przez stronę okolicznościach faktycznych. Dodatkowo złożone przez sędziów oświadczenia pozwalają przyjąć, że podnoszone przez skarżącego okoliczności nie wywołują uzasadnionej wątpliwości, co do ich bezstronności. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 22 § 2 p.p.s.a. wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Sędziowie objęci wnioskiem K. J. złożyli wymagane oświadczenia, wskazując że nie zachodzą przesłanki uzasadniające wyłączenie od rozpoznania sprawy. Prawdziwość tych oświadczeń nie budzi wątpliwości. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji jest prawidłowe i zgodne z prawem, w związku z czym na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.