II SA/Łd 55/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2023 r. sprawy ze skargi W. w Ł. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 4 listopada 2022 r. nr 108/2022 znak: GPB-III.7721.208.2022 ES w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz strony skarżącej W. w Ł. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. ał UZASADNIENIE Wojewoda Łódzki, postanowieniem z 4 listopada 2022 r., stwierdził, że odwołanie W. w Ł., reprezentowanej przez Zarząd w osobie: K. T. i A. J. od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-I.2805.2021 z 3 listopada 2021 r., zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej Z6 spółce z o.o. w Warszawie pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na nieruchomości położonej w Łodzi przy al. [...], działka nr [...] w obrębie [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. Jak wskazał Wojewoda w uzasadnieniu postanowienia ww. decyzją z 3 listopada 2021 r. Prezydent Miasta Łodzi zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany i udzielił spółce Z6 pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego. W piśmie datowanym na 17 listopada 2021 r., W. w Ł., reprezentowana przez M. s.c. zawarła żądanie wstrzymania postępowania administracyjnego, w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Zostało ono złożone przed doręczeniem spornej decyzji spółce M. wobec powyższego nie mogło być ono uznane za odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 3 listopada 2021r. Decyzja Prezydenta Miasta Łodzi została doręczona M. s.c., jako podmiotowi reprezentującemu W. w Ł. w dniu 22 listopada 2021 r. i od tego dnia rozpoczął się bieg 14 dniowego, terminu do wniesienia odwołania, który upłynął z dniem 6 grudnia 2021r. W dniu 14 grudnia 2021 r. działająca w imieniu W. spółka M. złożyła pismo, które zostało zakwalifikowane przez organ odwoławczy, jako odwołanie od ww. decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 3 listopada 2021 r. Wojewoda Łódzki postanowieniem nr 21/2022 z 11 marca 2022 r, stwierdził, że odwołanie W. w Ł., reprezentowanej przez Zarządzanie Nieruchomościami M. s.c. A.i M. & I. I. (od dnia 2 stycznia 2022 r. zmiana na Zarządzanie Nieruchomościami M. s.c. A. M. & A. B.) w imieniu której działa A. M. od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-I.2805.2021 z 3 listopada 2021 r., zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej Z. spółce z o.o. w Warszawie pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na nieruchomości położonej w Łodzi przy al. [...] , działka nr [...] w obrębie [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. W dniu 1 września 2022 r. do Prezydenta Miasta Łodzi, wpłynęło wyjaśnienie W. w Ł., reprezentowanej przez Zarząd w osobie K. T. i A. J. , że pismo W. z 14 lipca 2022 r. należy traktować jako odwołanie od ww. decyzji z 3 listopada 2021 r. (...). W dalszej części pisma wskazano, że podczas trwania postępowania, część pism była wysyłana na adres [...], a część na inny adres - firmy M. Do tej pory zarząd W. nie upoważnił żadnego podmiotu trzeciego, w tym firmy M., do reprezentowania jej spraw przed organami, w tym przed Prezydentem Miasta Łodzi. Z uwagi na fakt, że decyzja nie została wcześniej skutecznie doręczona nie można mówić o prawomocnym zakończeniu postępowania, gdyż jako strona W. nie miała terminu na złożenie odwołania od ww. decyzji. Dopiero z dniem doręczenia decyzji pismem z 14 lipca 2022 r. otworzył się termin 14 dniowy na złożenie odwołania, z czego skorzystano. W dalszej części pisma, W. odnosi się do kwestii merytorycznych decyzji Prezydenta Miasta Łodzi, wskazując, że uchwałą nr 5/2020 z 5 stycznia 2021 r., W., wyraziła zgodę na wykonanie nadbudowy ostatniej kondygnacji budynku (strychu) i na wykonanie płyty dociskowej, w związku z planowaną nadbudową oraz wyraziła zgodę na udzielenie przez Zarząd W. prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na potrzeby realizacji wyżej wymienionych prac. W., nie wyraziła zgody na zaanektowanie w projekcie części wspólnych nieruchomości, a jedynie na nadbudowę ostatniej kondygnacji budynku (strychu), w ramach posiadanego prawa własności lokalu. Ponadto, W. w Ł., w piśmie z dnia 14 lipca 2022 r., które jak wskazano powyżej, należy zakwalifikować jako odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 3 listopada 2021 r., wskazuje, że ww. decyzja jest wadliwa, bowiem projekt w swym zakresie narusza części klatki schodowej budynku lewej i prawej oficyny oraz klatki głównej, która stanowi część wspólną nieruchomości. Inwestor nie rozmawiał w tej kwestii z Zarządem W., jak i nie uzyskał zgody na zaanektowanie tych części od W. - nie została podjęta w tym przedmiocie żadna uchwała, Inwestor nie nabył zaanektowanych części, aktem notarialnym. W ocenie organu ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, jednoznacznie wynika, że od dnia powołania uchwałą nr 3/2021 z 31 marca 2021 r J. G. do nowego Zarządu W., do czasu złożenia przez niego rezygnacji z pełnionej funkcji zatwierdzonej uchwałą nr 7/2021 z 27 lipca 2021 r., miał on wyłączne prawo do reprezentowania jako zarząd interesów W., w tym do zawarcia umowy z firmą Zarządzanie Nieruchomościami M., która na podstawie zawartej umowy miała prawo do reprezentowania W. przed wszystkimi Departamentami w Urzędzie Miasta Łodzi, a zatem również w Departamencie Planowania i Rozwoju Gospodarczego Wydziału Urbanistyki i Architektury, gdzie 10 czerwca 2021 r., został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, a następnie 14 grudnia 2021 r. odwołanie od ww. decyzji Prezydenta Miasta Łodzi. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, w ocenie organu odwoławczego, bezzasadne jest twierdzenie W. o nieupoważnianiu firmy M. do reprezentowania jej spraw przed organami, w tym przed Prezydentem Miasta Łodzi, bowiem taką umowę zwarł w jej imieniu ówczesny członek Zarządu W. – J. G. Zatem nie jest trafnym obecnie podnoszony zarzut błędnego kierowania korespondencji na adres firmy M., a nie adres Zarządu W. Wobec powyższego pismo z 14 lipca 2022 r., W., które zgodnie z wskazaniem podmiotu, zostało zakwalifikowane jako odwołanie, zostało złożone z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 3 listopada 2021 r. Jak wynika z załączonego do akt sprawy pocztowego zwrotnego potwierdzenia odbioru (zpo), zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta Łodzi została doręczona spółce M. 22 listopada 2021 r., a zatem ostatnim dniem 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania był dzień 6 grudnia 2021 r. Obecnie wniesione odwołanie przez Zarząd W., zostało złożone 14 lipca 2022r., a zatem z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W. nie złożyła również w określonym terminie, wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W skardze W. w Ł. zarzuciła naruszenie: - 129 § 2 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca uchybiła terminowi podczas gdy skarżąca po doręczeniu jej decyzji w przepisanym terminie złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji; - art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w postaci umowy o administrowanie nieruchomością zawartej 24 czerwca 2021 r. w Łodzi, pomiędzy skarżącą a firmą Zarządzanie Nieruchomościami M. s.c. i przyjęcie przez organ, że firma M. była w oparciu o tę umowę upoważniona do składania odwołania w niniejszej sprawie podczas gdy z treści umowy wynika, że umowa o administrowanie obejmowała wyłącznie czynności zwykłego zarządu a przedmiot niniejszego postępowania nie należy do czynności zwykłego zarządu. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu W. zaznaczyła, że istotą sprawy jest ocena czy w niniejszej sprawie administrator spółka M. miała umocowanie do składania odwołania w niniejszej sprawie od decyzji organu pierwszej instancji. Wojewoda Łódzki w oparciu o umowę o administrowanie, która obowiązywała w dacie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji, przyjął że M. była uprawniona do odbioru decyzji i do złożenia od niej odwołania. Skoro nie zrobiła tego w terminie to decyzja organu pierwszej instancji stała się prawomocna. Skarżąca z powyższą argumentacją się nie zgadza. Po pierwsze czynność obejmująca złożenie odwołania w sprawie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz w sprawie przebudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego należącego do skarżącej, jest czynnością przekraczającą zwykły zakres zarządu nieruchomością. Tymczasem w oparciu o umowę administrowania tą nieruchomością M. jest upoważniona wyłącznie do czynności zwykłego zarządu, które to czynności wynikają z codziennego funkcjonowania tej W.. W oparciu o paragraf 4 tej umowy M. ma "zapewnić prawidłowe i zgodne z prawem funkcjonowanie nieruchomości przy pełnej optymalizacji kosztów". Nie jest takim działaniem uczestniczenie w postępowaniu, którego przedmiotem jest przebudowa i nadbudowa budynku, którym ma administrator zarządzać. Sam Wojewoda Łódzki w swoim postanowieniu wskazał na stronie 5, że M. mogła wykonywać samodzielnie jedynie czynności zwykłego zarządu. Jeśli tak to nie można przyjąć, iż firma ta była upoważniona do składania w imieniu skarżącej odwołania w sprawach przekraczających zakres umowy i zakres zwykłego zarządu. Wobec powziętych informacji, co do wydania decyzji przez organ pierwszej instancji skarżąca złożyła stosowny wniosek o doręczenie jej decyzji w celu jej zaskarżenia. Odwołanie zostało przez skarżącą złożone w terminie 14 dni od dnia odebrania decyzji przez skarżącą. W świetle powyższego winno ono zostać rozpoznane merytorycznie. Nie może uciec uwadze fakt, że organ pierwszej instancji na etapie postępowania nie otrzymał od skarżącej deklaracji, co do adresu doręczenia decyzji do firmy M.. Organ wysłał decyzję na adres firmy M., gdyż taki adres wskazał inwestor. Wobec powyższego wskazać zaskarżone postanowienie winno zostać uchylone, a odwołanie skarżącej od organu pierwszej instancji winno zostać rozpoznane merytorycznie jako wniesione w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - p.p.s.a.). Zgodnie z treścią powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych względów niż w niej podniesione. Zaskarżone postanowienie naruszyło bowiem zakaz powtórnego rozstrzygania tej samej sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. Stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. zachodzi wówczas gdy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami lub postanowieniami, z których pierwsze rozstrzygnięcie jest ostateczne. Istotnym jest, że aby zaistniała tożsamość sprawy konieczne jest aby oba rozstrzygnięcia dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2010 r., II OSK 931/09 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto jak wskazał NSA w wyroku z 2 grudnia 2014 r., II OSK 1196/13 z mocy art. 126 k.p.a. do oznaczonej grupy postanowień stosuje się odpowiednio m.in. przepis art. 156 k.p.a. Do tej grupy postanowień należą postanowienia organu odwoławczego wydawane na podstawie art. 134 k.p.a., tj. postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania i postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Jak wynika z akt sprawy, ostatecznym postanowieniem nr 21/2022 z 11 marca 2022 r, Wojewoda Łódzki stwierdził, że odwołanie W. w Ł., reprezentowanej przez Zarządzanie Nieruchomościami M. s.c. A. M. & I. I. (od dnia 2 stycznia 2022 r. zmiana na Zarządzanie Nieruchomościami M. s.c. A. M. & A. B.), w imieniu której działa A. M. od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-I.2805.2021 z 3 listopada 2021 r., zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej Z6 spółce z o.o. w Warszawie pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na nieruchomości położonej w Łodzi przy al. [...], działka nr [...] w obrębie [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. Wobec powyższego w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka nieważnościowa postępowania, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., ponieważ postanowienie objęte skargą dotyczy sprawy, którą już poprzednio rozstrzygnięto innym postanowieniem ostatecznym. Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność, że W. w Ł., w postępowaniu zakończonym postanowieniem Wojewody Łódzkiego nr 21/2022 z 11 marca 2022 r. reprezentowana była przez spółkę M. zaś w postępowaniu zakończonym postanowieniem będącym przedmiotem rozpatrywanej skargi przez Zarząd w osobach K. T. i A. J. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też w niniejszej sprawie, wobec stwierdzenia przez sąd, że zaskarżone postanowienie obarczone jest wadą z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., należało stwierdzić jego nieważność, o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku. W tej sytuacji, w ocenie sądu nie było potrzeby szczegółowego odnoszenia się do zarzutów skargi co do naruszenia art. 129 § 2 k.p.a. Sąd nie odniósł się także do zarzutów skargi dotyczących umocowania spółki M., do reprezentowania strony skarżącej w postepowaniu zakończonym ostatecznym postanowieniem Wojewody Łódzkiego z 11 marca 2022 r., bowiem wykraczają one poza granice rozpoznawanej sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a., w związku, w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz.1800) w sprawie opłat za czynności adwokackie. ABO