II OZ 1266/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 252/18 o odrzuceniu skargi C. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki tablicy reklamowej postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 252/18 poprzez zastąpienie słów "C.R." słowami "C. R.", 2. oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 252/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę C. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki tablicy reklamowej. Sąd wskazał, iż zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 marca 2018 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W przewidzianym do uiszczenia wpisu terminie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Po przeprowadzonym postępowaniu referendarz sądowy pozostawił ten wniosek bez rozpoznania z uwagi na niewykonanie przez skarżącego wezwania do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 lipca 2018 r. skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi. Jednak pomimo upływu wyznaczonego terminu, wpis nie został uiszczony. Sąd wskazał, iż w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) dalej jako: "p.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W świetle § 3 cytowanego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Skarżący odebrał osobiście korespondencję zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w dniu 23 lipca 2018 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu w dniu 30 lipca 2018 r., skarżący nie uiścił wpisu, nie złożył także wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący był prawidłowo pouczony o skutkach zaniechania czynności uiszczenia wpisu. W tym stanie rzeczy, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. Zażalenie na to postanowienie wniósł C. R., żądając jego uchylenia. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, iż z uwagi na stan zdrowia nie mógł na bieżąco odpowiadać na pisma i być może przeoczył jakieś pismo. Skarżący zaznaczył, że nie stać go na opłacenie kosztów sądowych, a dokumenty potrzebne do rozpoznania wniosku o prawo pomocy znajdują się w innych sprawach sądowych, w których występował z takimi wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W tej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 1 marca 2018 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 29 maja 2018 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Skarżący nie wniósł sprzeciwu od tego postanowienia. W związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy, Przewodniczący Wydziału - zarządzeniem z dnia 5 lipca 2018 r. - ponownie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi. W związku z tym, że skarżący nie usunął braków fiskalnych skargi, Sąd I instancji prawidłowo orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. W zażaleniu skarżący podniósł argumenty dotyczące jego wniosku o przyznanie prawa pomocy, lecz postępowanie w tym przedmiocie zostało już zakończone postanowieniem referendarza sądowego z dnia 29 maja 2018 r., a skarżący nie wniósł sprzeciwu od tego postanowienia. W tym postępowaniu Sąd ocenia jedynie czy skarżący uzupełnił braki fiskalne skargi w terminie i czy wezwanie do uzupełnienia tych braków zostało skarżącemu skutecznie doręczone. Odnośnie zaś sprostowania wskazania wymaga, że zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl art. 156 § 3 p.p.s.a. jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji. Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące w sentencji orzeczenia, jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt. Nie ulega wątpliwości, że skarżącym w tej sprawie jest C. R., a nie jak omyłkowo wskazał Sąd I instancji - C. R.. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.