II SA/Sz 73/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi G. W. na uchwałę Rady Gminy Darłowo z dnia 15 lipca 2022 r. nr LIII.536.2022 w przedmiocie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Darłowo" oddala skargę. UZASADNIENIE G. W., dalej jako "skarżący", reprezentowany przez adwokata, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na uchwałę Rady Gminy z dnia 15 lipca 2022 r., nr [...], w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy D.. Skarżący podniósł, zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 i ust. 2a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wskazując, że w uchwale w sposób nieuprawniony ustalono, iż obszar ewidencyjny J. na którym położona jest stanowiąca jego własność działka nr [...], stanowi obszar ochrony archeologiczno-konserwatorskiej WIII. Wyjaśnił, że na obszarze tym nie występują zabytki ani pomniki przyrody. Działka nr [...] nie była objęta ochroną archeologiczno-konserwatorską w obowiązującym planie miejscowym, nie była również przedmiotem jakichkolwiek badań archeologicznych, podjętych na podstawie art. 31 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W ocenie skarżącego doszło do naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1 i 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ustalenie, że działka nr [...] znajduje się na terenach zalewowych. Skarżący wskazał, że działka sąsiednia oznaczona nr [...] na terenach zalewowych się nie znajduje pomimo tego, że jest zlokalizowana poniżej działki skarżącego. W ocenie skarżącego, okoliczność, iż jego działka nie znajduje się na terenach zalewowych wynika również z decyzji wydanej przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia 30 grudnia 2019 r. Skarżący wskazał ponadto na naruszenie art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, podnosząc, że z ustaleń Studium wynika, że dopuszczono możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości 400 m od terenów objętych zabudową mieszkaniową, m.in. jego działki nr [...], a więc mniejszej aniżeli wynika to z przepisów przywołanej ustawy. Zdaniem skarżącego zaskarżona uchwała narusza także art. 10 ust. 1 pkt 1 i 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a naruszenie to polega na tym, że w części graficznej wskazano, że jego działka, oznaczona nr [...] ma status nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym, co w jego ocenie, narusza obowiązek wskazania w Studium dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu. Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działek nr [...] w obrębie J. wywodząc, że regulacje Studium naruszają jego interes prawny, bowiem w nieuprawiony sposób ingerują w jego prawo własności oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy D., w imieniu Rady Gminy D. , dalej jako "organ", wniósł o jej oddalenie. Organ przedstawił jakimi przesłankami kierowano się przy podjęciu uchwały wskazując, że kluczowe znaczenie odegrał bilans zagospodarowania terenu. Wyjaśnił, że wynikające z bilansu kwestie zostały szczegółowo wyjaśnione wszystkim zainteresowanym na etapie wyłożenia projektu Studium do publicznego wglądu. Dalej organ podniósł, że skarżący nie wskazał konkretnego przepisu prawa, który kształtując jego sytuację prawną zostałby naruszony zaskarżoną uchwałą. Uprawnienie do złożenia wezwania w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie może być wywodzone z zasad ogólnych stanowienia prawa, bez wskazania naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego. W ocenie organu, skarżący wskazał jedynie na okoliczności faktyczne, które wiążą się z realizacją uchwały, nie wskazując w jakim zakresie realizacja uchwały narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów organ wyjaśnił, że działka nr [...], obr. J. , wbrew temu co wskazano w skardze, nie znajduje się w granicach strefy WIll ochrony archeologicznej, zgodnie z uchwalonym studium. Działka nr [...] (obr. J. ) również nie jest zlokalizowana w granicach takiej strefy. Organ wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, uchwalonego uchwałą Rady Gminy D. z dnia 30 czerwca 2005 r., nr [...], przez działkę nr [...] przechodzi strefa ochrony ekspozycji. W związku z tym, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 i art. 10 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 840 – j.t.), do Studium przeniesiono przedmiotowe ustalenie. Organ zaznaczył, że wszelkie działania w granicach strefy wymagają stosowania przepisów odrębnych dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, podkreślając przy tym, że projekt przedmiotowego studium został w tym zakresie pozytywnie zaopiniowany przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie (opinia nr ZN.K.5150.26.2020.MJ.AN z dnia 12.10.2021r.J). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego ustalenia, że działka skarżącego nr [...] znalazła się w Studium na terenach zalewowych organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 11 w studium określa się w szczególności obszary szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszary osuwania się mas ziemnych. Zgodnie z art. 169 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 z późn. zm.) obszary szczególnego zagrożenia powodzią przedstawia się na mapach zagrożenia powodziowego, które zgodnie z art. 171 ust. 1 sporządzają Wody Polskie w uzgodnieniu z właściwymi wojewodami. Sporządzone mapy publikowane są w serwisie internetowym w ramach Informatycznego Systemu Osłony Kraju (https://isok.gov.pl/), a także przekazywane w formie numerycznej do zainteresowanych jednostek samorządu terytorialnego, w tym gminy D.. Zgodnie z tymi danymi, działka nr [...] (J. położona jest w znacznej większości w granicach obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, co należało wskazać w uchwalonym Studium. Organ zaznaczył przy tym, że projekt Studium został w tym zakresie uzgodniony z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie (decyzja nr SZ.RPP.610.1.22.2021.nk z dnia 09.08.2021 r.). Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy i inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych organ wyjaśnił, że wbrew wywodom skarżącego, Studium nie dopuszcza lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości 400 m od budynków mieszkalnych albo budynków o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Ustalenia Studium nie mogły tego dopuścić, gdyż byłoby to sprzeczne z przepisami prawa, obowiązującymi na dzień jego uchwalenia. Dalej organ wywiódł, że zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 724), żaden nowy budynek mieszkalny oraz budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa nie może powstać w odległości mniejszej niż 10-krotność całkowitej wysokości istniejącej i planowanej elektrowni wiatrowej. Od powyższej zasady ustawodawca przewidział wyjątki. W strefie oddziaływania elektrowni wiatrowych jest możliwość wybudowania budynku mieszkalnego i budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa jeżeli dana nieruchomość jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który przeznacza dany teren pod lokalizację zabudowy mieszkaniowej lub na daną nieruchomość została wydana decyzja o warunkach zabudowy na budowę budynku mieszkalnego lub budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. W związku z powyższym znaczna część gminy D. znalazła się w strefie oddziaływania od istniejących i planowanych elektrowni wiatrowych. Zgodnie z przepisami przejściowymi zawartymi w ww. ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, do 15 lipca 2022 r. dopuszczone było uchwalanie planów miejscowych przewidujących lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie z wyrokiem WSA w Poznaniu z 16.05.2019 r. (IV SA/Po 133/19] "skoro ustawodawca w art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. statuuje generalny wymóg zachowania spójności rozwiązań planistycznych z postanowieniami studium, to należy dopuścić zamieszczanie w podejmowanych w ww. okresie przejściowym uchwałach w sprawie studium (odpowiednio: zmiany studium) regulacji służących urzeczywistnieniu normy z art. 15 ust. 8 ustawy o inwestycjach z zakresu elektrowni wiatrowych, z jednoczesnym zachowaniem wymogu spójności z rozwiązaniami zawartymi w studium". Powołując się na przywołany wyrok organ podkreślił, że taką właśnie regulację zawiera przedmiotowe Studium. Na rysunku Studium wskazano tereny dopuszczone do zabudowy na warunkach określonych w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Są to tereny z ograniczonymi możliwościami realizacji zabudowy, uzależnionymi od obowiązujących przepisów z zakresu lokalizacji elektrowni wiatrowych. Aktualnie nie ma możliwości uchwalenia na tych terenach planów miejscowych dopuszczających funkcję mieszkaniową, ale w przypadku zmiany przepisów w tym zakresie, przedmiotowe tereny będą mogły zostać przeznaczone pod taką funkcję. Organ zaznaczył, że odległość 400 m, na którą uwagę zwraca skarżący, oznaczona jest na rysunku Studium jako strefa oddziaływania od istniejących elektrowni wiatrowych i wynika z przepisów dotychczasowych, obowiązujących na dzień uchwalenia Studium. Część obszaru gminy D. zlokalizowana jest w strefie ochronnej w odległości 400 m od istniejących elektrowni wiatrowych, ustalonej na mocy obowiązującego planu miejscowego, uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy D. , z dnia 30 czerwca 2005 r. W obrębie wyżej wskazanej strefy ochronnej, oznaczonej na rysunku Studium, ustala się zakaz lokalizowania miejsc stałego przebywania ludzi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, turystyczną, rekreacyjną oraz zakazuje się lokalizowania budynków mieszkalnych i wymagających szczególnej ochrony, jak szpitale, internaty, żłobki, przedszkola itp. (str. 189 części tekstowej studium). Studium zakazuje więc jednoznacznie lokalizacji zabudowy mieszkaniowej w odległości 400m od istniejących elektrowni wiatrowych. W odniesieniu do zarzutu wadliwego określenia przeznaczenia działki nr [...] w obr.. organ wskazał, że dla przedmiotowej działki w obowiązującym Studium określono rolniczy kierunek rozwoju, z dopuszczeniem lokalizacji urządzeń fotowoltaicznych (na części). Budynek mieszkalny, o którym mowa w skardze, zgodnie z obowiązującym planem miejscowym, uchwalonym uchwałą Rady Gminy D. z dnia 30 czerwca 2005 r., nr [...], zlokalizowany jest w granicach terenu oznaczonego symbolem RO-2, tj. teren produkcji rolnej bez zabudowy, z dopuszczeniem elektrowni wiatrowych. Przedmiotowy budynek zlokalizowany jest na gruncie rolnym klasy III, w znacznym oddaleniu od jakiejkolwiek zabudowy. W związku z powyższym, mając na uwadze ochronę ładu przestrzennego (tworzenie zwartych struktur zabudowy), uznano przedmiotową działkę za niepredysponowaną do rozwoju zabudowy. Organ zauważył jednak, że Studium wskazuje jedynie kierunek rozwoju dla nowej zabudowy, wobec czego jego ustalenia nie przesądzają o możliwości użytkowania przedmiotowej działki w sposób istniejący (np. na podstawie obowiązującego planu miejscowego lub decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile takowa została na przedmiotową inwestycję wydana). Na rozprawie w dniu 16 listopada 2023 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę wskazując, że działka o której mowa miała w planie miejscowym przeznaczenie rolne. Jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, skarżący nie wykazał bowiem, aby doszło do naruszenia jego interesu prawnego zaskarżoną uchwałą. Na wstępie rozważań, jako że przedmiotem skargi jest uchwała Rady Gminy D. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, należy poczynić kilka uwag w przedmiocie dopuszczalności zaskarżania tego typu aktów do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40 – j.t.), dalej jako "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przystępując do rozpoznania skargi na uchwałę organu gminy sąd bada przede wszystkim uprawnienie do wniesienia skargi. Wyjaśnić należy, że legitymacja procesowa strony kwestionującej legalność uchwały, podjętej przez organ gminy z zakresu administracji publicznej, określona została w sposób odmienny niż w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego ("k.p.a."). W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie k.p.a., w którym stroną może być każdy czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28), stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Nie wystarczy zatem wykazanie posiadania interesu prawnego, bowiem dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Podkreślenia przy tym wymaga, że wykazanie istnienia związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a indywidualną sytuacją prawną skarżącego należy przede wszystkim do tego ostatniego podmiotu. Musi on wykazać, że zaskarżona uchwała jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), np. nakłada obowiązki, bądź pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Oceniając, czy interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej zostały naruszone uchwałą w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego należy mieć przede wszystkim na uwadze okoliczność, że ustalenia studium nie są adresowane na zewnątrz i co do zasady nie kształtują bezpośrednio sytuacji podmiotów spoza systemu administracji publicznej. W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy dotyczące uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy utraciły moc z dniem 24 września 2023 r., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688). Stosownie do art. 65 ust. 1 tej ustawy studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2025 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe. Zatem zaskarżony akt obowiązuje, a przyjęte w nim rozwiązania mogą być przedmiotem oceny. Studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały), ale jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p). Ta ostatnia zasada oznacza z jednej strony to, że przy uchwalaniu planu miejscowego organ uchwałodawczy gminy zobowiązany jest uwzględnić lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego i kierunki polityki przestrzennej przyjęte w studium, gdyż plan miejscowy ustaleń studium naruszać nie może (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.), z drugiej zaś strony wskazuje, że postanowienia studium nie oddziałują w sposób bezpośredni na prawa i obowiązki innych podmiotów, będących właścicielami nieruchomości na terenie, którego studium dotyczy. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane było stanowisko, że studium, jako akt kierownictwa wewnętrznego nie może naruszyć interesu prawnego jednostki, a konsekwencją tego poglądu było przyjęcie, że skarga do sądu administracyjnego na uchwałę w sprawie przyjęcia studium jest niedopuszczalna. Obecnie przyjmuje się, że studium, pomimo tego, że nie jest aktem prawa miejscowego, lecz aktem kierownictwa wewnętrznego, może naruszyć interes prawny lub uprawnienie właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy nim objętej. Jakkolwiek bowiem studium nie jest aktem prawa miejscowego, a aktem prawa wewnętrznego, to jako akt planistyczny kształtuje politykę przestrzenną gminy i wiąże organy gminy przy sporządzeniu i uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu miejscowego stanowią konsekwencję ustaleń studium. Dysponując władztwem planistycznym gmina może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów gminy, ale jedynie w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Tym samym, istnieje ścisły związek pomiędzy studium i planem miejscowym, który sprawia, że nie można zasadnie twierdzić, iż studium nie ma żadnego znaczenia dla właściciela nieruchomości. Przy modelu zależności pomiędzy studium i planem miejscowym, przyjętym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie sposób w związku z tym uciec od stwierdzenia, że studium może bezpośrednio i konkretnie naruszać interes prawny lub uprawnienie właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy. Z mocy wiążącej studium oraz relacji systemowej studium i planu oraz następstw naruszenia mocy obowiązującej studium (art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 5, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1 u.p.z.p.) wynika potrzeba dokonania indywidualnej oceny naruszenia interesu prawnego skarżącego podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2014 r., sygn. II OSK 706/13, dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest jednak, jak już wyżej wspomniano, wykazanie naruszenia interesu prawnego, który to obowiązek spoczywa na skarżącym. W tym miejscu należy wyjaśnić, że pod pojęciem interesu prawnego należy rozumieć istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością. O tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego (administracyjnego, cywilnego), jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny powinien być sprawdzalny obiektywnie, indywidualny, konkretny, a także aktualny. Badanie interesu prawnego wnioskodawcy opiera się zatem na sprawdzeniu tych przesłanek w kontekście przytoczonego przepisu prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. oznacza zatem istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na to, że skarżący swój interes prawny wywodzi z tego, że jest właścicielem dwóch działek oznaczonych numerami [...] i [...] w obrębie J., położonych na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. Naruszenia interesu prawnego skarżący upatruje natomiast w tym, że działka nr [...] znalazła się na terenie ochrony konserwatorskiej oraz w strefie ochrony ekspozycji, a ponadto ustalono, że teren na którym się znajduje jest terenem zalewowym, co w znacznym stopniu utrudni jej zagospodarowanie. Ponadto skarżący podniósł, że doszło do naruszenia prawa poprzez dopuszczenie budowy elektrowni wiatrowych w odległości mniejszej aniżeli przewidują to przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, co spowoduje, że mogą się one znaleźć w odległości 400 m od jego działki. W odniesieniu do działki nr [...] skarżący zakwestionował określone w załączniku graficznym do Studium jej przeznaczenie, nieodzwierciedlające stanu rzeczywistego. Analiza przedłożonych Sądowi akt prowadzi do wniosku, że podniesione przez skarżącego zarzuty nie są zasadne. Jak wynika z planu miejscowego przyjętego uchwałą Rady Gminy D. z dnia 30 czerwca 2005 r., nr [...], działka oznaczona nr [...] w obrębie J. znajdowała się w granicach strefy E ochrony ekspozycji. W załączniku graficznym do planu oznaczono ją niebieską strzałką linią przerywaną. Obecnie, w Studium działka nr [...] również znajduje się w strefie E ochrony ekspozycji, co wynika z załącznika graficznego, z oznaczeniem strzałką w kolorze żółtym. W planie miejscowym dla Strefy E - J. i J. – ekspozycja od strony zachodniej, od drogi wiodącej do B. , obejmującej teren doliny G. zabudowy obu wsi wraz z otaczającym je krajobrazem po stronie wschodniej zabudowy, przyjęto następujące ustalenia: 1) na terenie strefy utrzymanie rolnego użytkowania terenów, 2) zakaz nowej zabudowy, 3) ograniczenie rozrostu istniejących zadrzewień, 4) zakaz lokalizacji upraw leśnych, 5) wszelkie inwestycje wymagają sporządzania studium ochrony krajobrazu, wykazującego brak wpływu na chronioną ekspozycję. Jak wynika ze Studium ustalenia dotyczące położenia działki nr [...] w strefie E zostały przeniesione z obowiązującego planu miejscowego. Jednocześnie brak jest podstaw do wywodzenia, że działka znajduje się w strefie WIII – teren, na którym jest położona nie został w taki sposób oznaczony. Oznacza to, w ocenie Sądu, że sytuacja skarżącego w zakresie obostrzeń związanych z zagospodarowaniem tej działki się nie zmieniła w stosunku do uregulowań zawartych w planie miejscowym. Nie nałożono na niego żadnych nowych dodatkowych obostrzeń, czy ograniczeń. Zachowane zostały te ustalenia, które dla tego terenu obowiązywały, trudno zatem mówić o takiej ingerencji w prawo własności skarżącego, która uniemożliwiałaby mu korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób. Podobnie należy ocenić ustalenia dotyczące położenia nieruchomości na terenach zalewowych. Ustalenia te nie mają charakteru dowolnego, ale stanowią uwzględnienie danych wynikających ze sporządzonych przez Wody Polskie, w uzgodnieniu z właściwymi wojewodami, map zagrożenia powodziowego. Nie ma przy tym znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż sąsiednia działka na tych terenach się nie znalazła, skoro analizy przeprowadzają wyspecjalizowane organy i to ich ocena w zakresie określenia obszarów szczególnego zagrożenia powodzią jest wiążąca. Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że położenie działki na terenach zalewowych, w świetle przywołanych ograniczeń wynikających z faktu, iż działka skarżącego znajduje się w strefie E ochrony ekspozycji J. i J. , nie wpływa w żadnej mierze na dopuszczalny sposób jej zagospodarowania. Podobne stanowisko należy zająć w odniesieniu do podnoszonego w skardze zarzutu, dotyczącego naruszenia przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, który mógłby odnieść zamierzony skutek wyłącznie w sytuacji, gdyby skarżący wykazał, że przyjęte rozwiązania wpływają na jego indywidualną sytuację prawną. W sytuacji natomiast, gdy z racji położenia w strefie ochrony ekspozycji, działka nie może zostać zabudowana, ewentualne naruszenie przepisów ww. ustawy, które w świetle wyjaśnień organu nie miało miejsca, nie wpływa na dopuszczalny sposób zagospodarowania działki nr [...]. Na marginesie należy zauważyć, że organ w odniesieniu do tego zarzutu przedstawił obszerne wyjaśnienia, które w zestawieniu z przepisami ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych wskazują, że do naruszenia przepisów tej ustawy nie doszło. Odnosząc się do zarzutu wadliwego określenia przeznaczenia działki nr [...] w obrębie J. należy z kolei wyjaśnić, że Studium jest dokumentem o charakterze ogólnym. Uszczegółowienie jego ustaleń w odniesieniu do poszczególnych terenów elementarnych następuje na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka skarżącego w obowiązującym planie miejscowym ma przeznaczenie rolne (RO-2). Podobne przeznaczenie przewidziano dla niej w zaskarżonym Studium. Oznacza to, że nie zmieniono jej przeznaczenia, a przez to nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego. Trafnie zauważył organ, że w sytuacji, gdy na działce znajdują się zabudowania wzniesione na podstawie pozwolenia na budowę, będą mogły w dalszym ciągu być wykorzystywane w dotychczasowy sposób. W świetle przedstawionych okoliczności nie sposób zatem uznać, że ustalenia zaskarżonej uchwały doprowadziły do naruszenia interesu prawnego skarżącego i z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.