III SAB/Wr 136/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Q. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE Pismem z dnia 31 stycznia 2023 r. (nadanym za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 1 lutego 2023 r.) J. Q. (dalej: strona skarżąca) wniósł za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w dniu 14 października 2022 r. Wojewoda Dolnośląski wydał decyzję udzielającą skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi. Stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po wydaniu przez organ administracji publicznej decyzji ostatecznej i tym samym zakończeniu prowadzonego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny, w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a."). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w celu odszkodowawczym, a zatem za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego. Sąd uznał, że ze względu na procesowe powiązanie w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu przed sądem administracyjnym stanu bezczynności z przewlekłym prowadzeniem postępowania uzasadnione jest zastosowanie zawartego we wskazanej uchwale poglądu również do oceny skargi na przewlekłość postępowania, wniesionej już po wydaniu decyzji ostatecznej, a więc po zakończeniu postępowania, którego skarga dotyczyła (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 1843/21). Ponadto, zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne są związane uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego. W takiej sytuacji wniesienie niniejszej skargi uznać należało za niedopuszczalne. Z uwagi na powyższe Sąd odstąpił od oceny zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania, ponieważ skarga została wniesiona już po zakończeniu administracyjnego postępowania odwoławczego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt II OSK 3732/18). Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniu 7 października 2021 r. organ wydał decyzję objętą wnioskiem skarżącego, doręczając ją w dniu 24 października 2022 r. ówczesnemu pełnomocnikowi występującemu w sprawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia (pkt 1). O zwrocie uiszczonej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2).