II GZ 481/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 4340/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 6 kwietnia 2023 r. nr DPS-DPSZPO.456.25.2022.JP w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 4340/23, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") w sprawie ze skargi A. S.A. w W. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 6 kwietnia 2023 r. w przedmiocie kary pieniężnej, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdziła, że szkoda będzie miała wymiar finansowy w postaci konieczności wydatkowania znaczącej kwoty kary pieniężnej. Jednak podnosząc taką okoliczność nie przedstawiła żadnych dokumentów wykazujących, że uiszczenie orzeczonej kary pieniężnej spowoduje rzeczywiście szkodę w majątku skarżącej spółki. Ponadto Sąd wskazał, że skarżąca nie przedłożyła dokumentów obrazujących aktualną sytuację finansową skarżącej spółki, rachunków oraz danych finansowych czy bilansu. Brak takich dokumentów nie pozwolił na dokonanie przez Sąd oceny aktualnych zdolności płatniczych podmiotu, ani na określenie tego, czy konieczność uiszczenia kary pieniężnej spowoduje konsekwencje w postaci spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Sąd wyjaśnił, że miał na uwadze, iż w aktach administracyjnych znajdują się dokumenty przedstawiające dane finansowe skarżącej spółki (m.in. skonsolidowany raport roczny [...], sprawozdanie Zarządu z działalności Spółki w roku obrotowym kończącym się 31 grudnia [...] r. oraz za I półrocze [...] r., skonsolidowany raport kwartalny [...] [...], śródroczne skrócone skonsolidowane sprawozdanie finansowe B. S.A. za okres od 1 stycznia do 31 marca [...] r., od 1 stycznia do 30 czerwca [...] r., od 1 stycznia do 30 września [...] r.). Jednak nie były to dokumenty aktualne. Brak było zatem w aktach administracyjnych i sądowych dowodów, które obrazowałyby aktualną (na dzień złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji) i pełną sytuację finansową spółki. W ocenie Sądu, wobec tego skarżąca nie uzasadniła, ani nie uprawdopodobniła, że uiszczenie kwoty 600 000 zł spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zwrócił również uwagę, że uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie wyjaśniła na czym konkretnie miałoby polegać powstanie szkody wizerunkowej dla skarżącej spółki. Zabrakło w ocenie Sądu wyczerpującego uzasadnienia tej podstawy wstrzymania, a także poparcia go odpowiednią dokumentacją. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a. poprzez wadliwe uznanie, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 6 kwietnia 2023 r. wpływa na możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej, tj. zmaterializowania się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., i tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 6 kwietnia 2023 r., podczas gdy skarżąca przedstawiła spójną i logiczną argumentację potwierdzającą dotychczasowe twierdzenia, tj. że istnieje wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej i jej akcjonariuszy -tak finansowych (konieczność wydatkowania znaczącej kwoty kary pieniężnej - 600.000 zł), jak też wizerunkowych. Mając na uwadze powyższe, skarżąca na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. żart. 197 § 2 p.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, Wydział Orzeczniczy VI do ponownego rozpoznania. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie przyjął, że wniosek skarżącej nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wskazała konkretnych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na jego pozytywną ocenę, skupiając się na twierdzeniach, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Należy podkreślić, że złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej nie oznacza automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków z niej wynikających. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, której powstania upatruje w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka nie dostarczyła Sądowi żadnych informacji, które pozwoliłby mu na zweryfikowanie czy w istocie takie niebezpieczeństwo występuje. Sąd miał na uwadze, iż w aktach administracyjnych znajdują się dokumenty przedstawiające dane finansowe skarżącej półki, jednak nie były to dokumenty aktualne. Brak było w aktach administracyjnych i sądowych dowodów, które obrazowałyby aktualną (na dzień złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji) i pełną sytuację finansową skarżącej. Brak takich informacji, dokumentacji czyni gołosłownym twierdzenie o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody. Powyższe argumenty uzasadniają zatem stwierdzenie, że skarżąca nie uprawdopodobniła, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wykonanie decyzji. Zauważyć także należy, że argumentacja skarżącej w zakresie powstania szkody niematerialnej – wizerunkowej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji także nie została uwzględniona przez Sąd pierwszej instancji. Sąd prawidłowo stwierdził, że skarżąca nie wyjaśniła na czym konkretnie miałoby polegać powstanie takiej szkody. A zatem w niniejszej sprawie nie wykazano w sposób wystarczający, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia spowodowało niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, ani też, by były to czynności trudne do odwrócenia, a tylko takie mogą stanowić podstawę zastosowania ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji