II OSK 1699/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Olga Jasionek po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Go 184/21 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Poznaniu na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia 31 grudnia 2020 r. nr IB-V.7721.1.2020.KZaj w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek uczestnika S. spółka z o.o. spółka k. z siedzibą we Wrocławiu o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z 14 kwietnia 2021 r., II SA/Go 184/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę P. sp. z o.o. s.k. z siedzibą w Poznaniu (Spółka lub skarżąca) na decyzję Wojewody Lubuskiego z 31 grudnia 2020 r., nr IB-V.7721.1.2020.KZaj, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, 28 czerwca 2019 r. S. sp. z o.o. [...] sp.k. z siedzibą we Wrocławiu (inwestor) złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków handlowych nr [...] i [...] wraz z zagospodarowaniem terenu oraz infrastrukturą techniczną przy ul. [...] w [...] na działkach: nr [...], [...], [...], [...], [...], i [...], obręb [...], jedn. ewid. [...] miasto [...]. Do wniosku zostały dołączone dokumenty wymienione w art. 33 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019, poz. 1186 ze zm., uPb). W toku postępowania pełnomocnik Spółki zwrócił się do Starosty Ż. o jego zawieszenie do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej Spółki od wyroku WSA dotyczącego decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wniosek ten nie został uwzględniony. 2.2. Sąd pierwszej instancji ustalił, że następnie Starosta Ż. decyzją z 6 grudnia 2019 r., nr 1006/2019, powołując się na art. 35 ust. 3, art. 82 ust. 1 i 2 uPb odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W ocenie tego organu przeprowadzona analiza przedłożonych przez inwestora dokumentów wskazuje, iż projekt zagospodarowania działki został sporządzony niezgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz. 1065, rozp. MI 2002). W tym kontekście organ powiatowy wskazał, że budynek handlowy nr [...] zaprojektowano na działkach nr [...], [...], [...] i [...], posiadających różne księgi wieczyste, których właścicielami są W. i H. D. Natomiast budynek handlowy nr [...] zaprojektowano na działkach nr [...], [...] i [...]. Właścicielami działki nr [...] są W. i H. D., a właścicielami działek o nr [...] i [...] jest G.A. Ponadto działki nr [...] i [...] posiadają różne księgi wieczyste. W związku z tym, zdaniem Starosty działki inwestycyjne nie mogą stanowić jednej działki budowlanej, gdyż posiadają różnych właścicieli, odrębne są dla każdej działki księgi wieczyste oraz odrębny byt prawny. W przekonaniu Starosty samo dysponowane nieruchomościami na cele budowlane nie jest warunkiem wystarczającym do uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż planowane usytuowanie budynków sprzeczne jest z konstrukcją przewidzianą w § 12 ust. 1 rozp. MI 2002. 2.3. Dalej w wyroku II SA/Go 184/21 przywołano, że na skutek odwołania inwestora od w/w decyzji Starosty, Wojewoda Lubuski decyzją z 9 marca 2020 r., nr IB-V.7721.1.2020.KZaj, powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.), uchylił w całości w/w decyzję Starosty z 6 grudnia 2019 r. i jednocześnie, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 uPb i art. 104 K.p.a., orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę we wnioskowanym zakresie. 2.4. Sąd wojewódzki zrekapitulował stanowisko organu II instancji w w/w decyzji, wedle którego Starosta niezasadnie utożsamiał pojęcia nieruchomości gruntowej z działką budowlaną i działką ewidencyjną oraz przyjął generalne założenie, że w przypadku różnych właścicieli nieruchomości objętych jedną inwestycją budowlaną, konieczne jest bezwzględne (nie doznające wyjątku) przestrzeganie wymogów określonych w § 12 ust. 1 rozp. MI 2002. W ocenie organu odwoławczego z treści art. 2 pkt 12 ustawy z 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018, poz. 1945 ze zm., Upzp) oraz § 3 pkt 1 rozp. MI 2002 wynika zaś, że istotne znaczenie dla uznania, co jest działką budowlaną, mają okoliczności obiektywne spełniające wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z przepisów odrębnych i aktów prawa miejscowego. Wojewoda Lubuski wskazał dalej, że przepisy o ewidencji gruntów i przepisy wieczystoksięgowe nie mogą mieć przesądzającego znaczenia dla odczytania treści pojęcia działki budowlanej. Kilka działek ewidencyjnych może bowiem stanowić działkę budowlaną, jak również część działki ewidencyjnej może być w określonych uwarunkowaniach, uznana za działkę budowlaną. Działką budowlaną jest bowiem każda nieruchomość, na której można prowadzić "roboty budowlane" w rozumieniu art. 3 pkt 7 uPb. Zatem działka budowlana może stanowić kilka działek gruntu (nieruchomości), jeśli ubiegający się o pozwolenie na budowę inwestor wykaże się prawem do dysponowania tymi nieruchomościami (działkami ewidencyjnymi) na cele budowlane. W przypadku, gdy inwestor legitymuje się takim prawem w odniesieniu do wszystkich nieruchomości, których dotyczy inwestycja nie uwzględnia się granic pomiędzy działkami. Oznacza to, że do projektowanych na takich działkach budynków nie mają zastosowania ograniczenia przewidziane § 12 ust. 1 rozp. MI 2002. 2.5. Sąd przywołał dalsze motywy w/w decyzji Wojewody, wedle którego prawo do dysponowania nieruchomościami może wynikać także z innego tytułu niż własność. Nawiązując do art. 3 pkt 11 uPb organ ten stwierdził, że w złożonym przez siebie oświadczeniu inwestor wskazał, że nieruchomościami objętymi wnioskiem dysponuje na podstawie stosunku zobowiązaniowego, tj. zgody właścicieli nieruchomości. W aktach sprawy znajduje się pisemna zgoda właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Wobec tego zgoda upoważniająca inwestora do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane sformułowana jest w sposób jednoznaczny, nie pozostawiający żadnych wątpliwości. Wynika z niej bowiem, że wyrażają oni zgodę na wybudowanie na gruncie będącym ich własnością przez inwestora obiektów budowlanych wskazanych we wniosku o pozwolenie na budowę. Wojewoda wskazał, że inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a wszystkie działki gruntu wymienione we wniosku stanowią jedną działkę budowlaną. Tym samym projektowana inwestycja winna spełniać wymagania § 12 ust. 1 rozp. MI 2002 jedynie w zakresie odległości budynków od zewnętrznych granic działki budowlanej. Badając zgodność zamierzenia inwestycyjnego - na podstawie art. 35 ust. 1 uPb - uznał zarazem, iż wniosek w całości spełnia wymogi tej ustawy. 3.1. W wyroku wskazano następnie, że Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody do WSA w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z 12 sierpnia 2020 r., II SA/Go 199/20, uchylił tę decyzję oraz zasądził na rzecz skarżącej od organu zwrot kosztów postępowania sądowego. W motywach tego wyroku sąd wojewódzki zaakceptował stanowisko organu odwoławczego co do interpretacji pojęcia działki budowlanej, braku podstaw do utożsamienia, tak jak to uczynił organ I instancji, pojęcia nieruchomości gruntowej z pojęciami działki budowlanej i działki ewidencyjnej oraz przyjmowanie założenia, że w przypadku różnych właścicieli nieruchomości objętych jedną inwestycją budowlaną konieczne jest bezwzględne (nie doznające wyjątku) przestrzeganie wymogów określonych w § 12 ust. 1 rozp. MI 2002. Podkreślono także, że zaskarżona wówczas decyzja Wojewody Lubuskiego pozostawała w zgodzie z decyzją Burmistrza L. z 19 czerwca 2018 r. ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Niemniej jednak sąd wojewódzki uznał, że organ odwoławczy nie dokonał wystarczających ustaleń, jeśli chodzi o legitymowanie się przez wnioskodawcę prawem do dysponowania nieruchomością objętą wnioskiem na cele budowlane. Oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które winno być przedmiotem badania przez organ jest skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie, nie wynika wniosek przeciwny. 3.2. Zdaniem sądu wojewódzkiego orzekającego wyrokiem II SA/Go 199/20, organ odwoławczy nie poczynił również wystarczających ustaleń, jeśli chodzi o dostęp działki budowlanej do drogi publicznej. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 1 rozp. MI 2002, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Z projektu budowlanego wynika, iż dostęp projektowanych obiektów do drogi publicznej, tj. drogi wojewódzkiej nr [...], będzie następował za pośrednictwem drogi wewnętrznej - ul. [...] (działka nr [...] - należąca od Gminy [...]). Nie wyjaśniono w postępowaniu, czy powyższa droga spełnia wymagania zawarte w tym przepisie oraz w przepisach przeciwpożarowych. W projekcie mowa jest jedynie o objęciu nowego układu drogowego oddzielnymi opracowaniami oraz postępowaniami administracyjnymi, nie sprawdzono jednak, czy takie postępowania się równolegle toczą oraz czy projekty odnoszące się do nich zapewnią dostęp drogi publicznej w rozumieniu § 14 ust. 1 rozp. MI 2002, adekwatny do inwestycji objętej niniejszym postępowaniem. Podkreślił sąd wojewódzki, iż to, że na etapie ustalenia warunków zabudowy uznano, że działka budowlana ma dostęp do drogi publicznej nie oznacza, że kwestia ta nie jest już badana na etapie postępowania o pozwolenia na budowę. 4.1. W dalszej kolejności w sprawie II SA/Go 184/21 sąd pierwszej instancji wskazał, że Wojewoda Lubuski wezwał inwestora do wykazania prawa do zabudowy nieruchomości objętych wnioskiem o pozwoleniu na budowę oraz przedstawienia dokumentów, z których wynikać będzie spełnienie wymagań dotyczących układu drogowego, w tym potwierdzających, że toczy się lub zostało zakończone postępowanie w tych sprawach. W następstwie inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z oświadczeniami właścicieli działek nr [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] miasto [...] (działka nr [...] stanowi własność inwestora), o udzieleniu mu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przedłożonych oświadczeniach stwierdzono, że aktualnym właścicielem w/w działek jest firma S. sp. z o.o. [...] sp. k. z/s we Wrocławiu, która zawarła umowę dzierżawy nieruchomości na cele realizacji inwestycji pn. "Budowa dwóch jednostojących budynków handlowych wraz z zagospodarowaniem terenu oraz infrastrukturą techniczną w [...] przy ulicy [...]" i w związku z powyższym udziela spółce S. sp. z o.o. [...] sp. k. prawa do dysponowania tymi działkami na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 uPb. Inwestor złożył również do akt decyzję Starosty Ż. z 21 października 2020 r., nr 871/2020, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla S. sp. z o.o. [...] sp. k. z/s we Wrocławiu obejmującej budowę drogi wewnętrznej (ul. Szymborska) wraz z siecią kanalizacji deszczowej i oświetlenia drogowego na potrzeby obsługi komunikacyjnej projektowanych budynków handlowych w [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], jedn. ewid. [...] miasto [...]. Nadto dołączono do akt zaświadczenie wystawione przez Wojewodę Lubuskiego z 27 kwietnia 2020 r., w którym na podstawie art. 30 ust. 5a uPb stwierdzono, że zgłoszenie S. sp. z o.o. [...] sp. k. z/s we Wrocławiu dotyczące zamiaru wykonania rozbudowy zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] (ul. [...]) na drogę wewnętrzną (ul. [...]) wraz z przebudową drogi wojewódzkiej nr [...] na działkach ewidencyjnych nr [...], [...] obręb [...] zostało przyjęte przez organ (brak podstawy do wniesienia sprzeciwu). Jednocześnie w piśmie z 6 listopada 2020 r. inwestor powołując się na powyższe dokumenty stwierdził, że zostały spełnione wytyczne zawarte w wyroku z 12 sierpnia 2020 r., co uzasadnia zatwierdzenie przedłożonego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. 4.2. Sąd pierwszej instancji ustalił następnie, że wskazaną na wstępie decyzją z 31 grudnia 2020 r. Wojewoda Lubuski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił w całości decyzję Starosty z 6 grudnia 2019 r. i w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 uPb orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę, z zachowaniem określonych w tej decyzji warunków. W motywach tego rozstrzygnięcia Wojewoda w szczególności zwrócił uwagę na złożone przez inwestora oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uznając iż jednoznacznie wynikać ma z akt sprawy uprawnienie inwestora do wykonania robot budowlanych. Wojewoda argumentował, że z przedłożonych dokumentów wynika również, że ul. W. [...] spełnia wymagania zawarte w § 14 rozp. MI 2002 oraz w przepisach przeciwpożarowych. Inwestor przedstawił wydaną na jego rzecz ostateczną decyzję Starosty Ż. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę drogi wewnętrznej (ul. [...]) wraz z budową sieci kanalizacji deszczowej i oświetlenia drogowego na potrzeby obsługi komunikacyjnej projektowanych budynków handlowych w [...]. Zgodnie z zatwierdzonym przez Starostę Ż. projektem budowlanym szerokość jezdni ul. W. [...] wynosi 6 m. Projekt obejmuje budowę tej drogi na odcinku długości 120,54 m. Po stronie zachodniej jezdni został przewidziany chodnik o szerokości 2.00 m łączący chodnik wzdłuż ul. [...] ze zjazdem na teren inwestycji - zapewniając dojazd i dojście zgodnie z przepisami. Ponadto Wojewoda Lubuski przyjął bez sprzeciwu zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie wraz z rozbudową zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] (ul. [...]) na drogę wewnętrzną (ul. [...]) na potrzeby obsługi komunikacyjnej projektowanych budynków handlowych. Uznając, że inwestor spełnił wszystkie warunki określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 uPb, organ II instancji stwierdził, że nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Został złożony komplet dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami. 4.3. Wskazując na dalsze motywy decyzji sąd wojewódzki podał, że wszystkie działki gruntu wymienione we wniosku stanowią jedną działkę budowlaną. Tym samym projektowana inwestycja winna spełniać wymagania § 12 ust. 1 rozp. MI 2002 jedynie w zakresie odległości budynków od zewnętrznych granic działki budowlanej, co w niniejszej sprawie zostało spełnione. Projekt budowlany jest zgodny z załączoną do wniosku ostateczną decyzją Burmistrza L. z 19 czerwca 2018 r., nr 46/2018 o warunkach zabudowy. Budynki zostały usytuowane od zewnętrznych granic działki budowlanej w odległości większej niż minimalna określona w § 12 ust. 1 rozp. MI 2002. Najmniejsza projektowana odległość ściany bez otworów okiennych i drzwiowych od granicy z działką nr [...] wynosi 3,20 m. Projektowana inwestycja nie niesie również ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem budynku handlowego na działce nr [...], które wynikają z przepisu § 13 ust. 1 rozp. MI 2002. Organ w dalszej części uzasadnienia przedstawił dane wynikające z przedłożonego projektu budowlanego dotyczące wysokości planowanych budynków handlowych i ich odległości od istniejących na sąsiednich działkach nr [...] i [...] budynków. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie narusza również zdaniem organu warunków określonych w § 57 rozp. MI 2002 obejmujących nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i § 60, z którego wynika m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych. Według organu spełnione zostały również wymagania wynikające z § 19 rozp. MI 2002 albowiem zaprojektowane miejsca postojowe usytuowane zostały w części nieruchomości graniczącej z drogami. Z dokumentacji projektowej wynika również, że nie zostanie naruszony § 29 rozp. MI 2002 i nie nastąpi spływ wód opadowych na nieruchomości sąsiednie. Wody opadowe odprowadzane będą bowiem do kanalizacji deszczowej. Zachowane zostały również przepisy § 271 rozp. MI 2002 określające odległości pomiędzy zewnętrznymi ścianami projektowanych budynków, a ścianami budynków istniejących na działkach sąsiednich oraz odległości projektowanych budynków od granic nieruchomości niezabudowanych w związku z bezpieczeństwem pożarowym. Fakt spełnienia wymagań bezpieczeństwa pożarowego potwierdza również rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, który pozytywnie uzgodnił przedmiotowy projekt budowlany. Jak zauważył Wojewoda, projektowana inwestycja nie powoduje również żadnych uciążliwości i utrudnień w możliwości korzystania z nieruchomości sąsiednich i nie ogranicza ich właścicielom dostępu do drogi publicznej oraz do mediów takich jak woda, kanalizacja, energia elektryczna, cieplna i środki łączności. Projektowana inwestycja nie będzie niekorzystnie oddziaływać na otoczenie i środowisko przyrodnicze. Nie zachodzi również konieczność wyznaczenia obszaru ograniczonego użytkowania. Nie wystąpią bowiem przy realizacji planowanej inwestycji znaczące negatywne oddziaływania na ludzi. 5.1. W skardze na opisaną wyżej decyzję Spółka wniosła o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie od Wojewody Lubuskiego na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła organowi naruszenie: 1) § 14 ust. 1 i 4 rozp. MI 2002, 2) art. 33 ust. 1 zdanie 2 uPb, 3) art. 135 Ppsa. 5.2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubuski wniósł o jej oddalenie. 5.3. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gorzowie Wielkopolskim skargę oddalił. 5.4. W uzasadnieniu swego orzeczenia sąd pierwszej instancji uznał, że organ odwoławczy podjął rozstrzygnięcie zgodne z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku z 12 sierpnia 2020 r., II SA/Go 199/20. Jak bowiem jednoznacznie stwierdził sąd wojewódzki w w/w wyroku, ponownego zweryfikowania wymagała kwestia legitymowania się przez inwestora odnośnie działek objętych wnioskiem, prawem do ich dysponowaniem na cele budowlane oraz dostępu działki budowlanej do drogi publicznej. 5.5. Sąd pierwszej instancji w powyższym wyroku zaaprobował ocenę, że przedłożone przez inwestora dokumenty stanowią wystarczającą podstawę do uznania, że na chwilę wydawania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę legitymuje się prawem do dysponowania działką budowlaną, na której ma być realizowana inwestycja, na cele budowlane. Powyższe ustalenie, zdaniem sądu a quo, znajduje potwierdzenie nie tylko w złożonym przez inwestora oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie sądu pierwszej instancji organ odwoławczy zasadnie przyjął, że inwestor legitymuje się prawem do dysponowania działką budowlaną na cele budowlane wynikającym czy to z prawa własności, czy też z stosunku zobowiązaniowego. 5.5. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił nadto pojęcie "dostęp do drogi publicznej" i w tym zakresie wskazał, że nieruchomości, której dotyczy wniosek o pozwolenie na budowę, do drogi publicznej dostęp ma zapewnić mająca powstać droga wewnętrzna. Inwestor decyzją ostateczną wydaną przez Starostę Ż. uzyskał zatwierdzenie projektu budowlanego drogi i pozwolenie na jej budowę. Z dołączonych do akt dokumentacji geodezyjnej, jak i przedłożonego przez inwestora odpisu powyższej decyzji wynika, że droga ta zapewni dostęp terenu, na którym ma być realizowana inwestycja związana z budową dwóch budynków handlowych wraz z przewidzianą infrastrukturą techniczną, do drogi wojewódzkiej nr [...]. Z treści decyzji wynika również, że S. sp. z o.o. [...] sp.k. z/s we Wrocławiu legitymowała się prawem do dysponowania na cele budowlane działkami, na których ma być realizowany projekt wykonania drogi wewnętrznej. Inwestor przedłożył obok wspominanej decyzji także zaświadczenie wydane przez Wojewodę Lubuskiego potwierdzające przyjęcie zgłoszenia wykonania zjazdu z drogi wojewódzkiej na wspomnianą wyżej drogę wewnętrzną. Sąd ten wyjaśnił także, że przez dostęp do drogi publicznej nie należy rozumieć istniejącego już w chwili składania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę ciągu komunikacyjnego zapewniającego taki dostęp. Wystarczającym jest na etapie ubiegania się o udzielenia pozwolenia na budowę wykazanie, że planowana inwestycja mająca powstać w przyszłości taki dostęp ma zapewniony. Przedkładając ostateczną decyzję zatwierdzająca projekt budowlany na wykonanie drogi wewnętrznej oraz dokument potwierdzający przyjęcia zgłoszenia na wykonanie zjazdu z drogi wojewódzkiej na planowaną drogę wewnętrzną wnioskodawca wykazał istnienie niezbędnej przesłanki do uzyskania pozwolenia na budowę jaką jest dostęp do drogi publicznej. 5.6. Sąd pierwszej instancji, mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności przedłożenie przez inwestora ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany obejmujący drogę wewnętrzną i udzielającej pozwolenia na jej budowę, nie uwzględnił zarzutu, iż został naruszony § 14 ust. 1 i 4 rozp. MI 2002. Jak zauważył, projekt ten przewiduje zarówno dojścia i dojazdy. Przewidziano wykonanie nie tylko sieci kanalizacji deszczowej, ale także wykonanie oświetlenia drogowego. Zachowano wymogi nie tylko co do minimalnej szerokości jezdni, ale także dotyczące minimalnej szerokości drogi pożarowej, jej nachylenia najmniejszego zewnętrznego łuku drogi, wymogi co do nawierzchni. Z tych wszystkich względów skargę Spółki oddalono. 6.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła P. sp. z o.o. s.k. z siedzibą w Poznaniu, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości. 6.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), tj.: 1) art. 33 ust. 1 zdanie 2 i 3 uPb; 2) § 14 ust. 1 i 4 rozp. MI 2002; 3) "art. 9 ust. 1" i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepisy te stoją na straży życia ludzkiego, mienia oraz środowiska - przez błędną ich interpretację, a w konsekwencji tego - niewłaściwe ich zastosowanie. 6.3. Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa wyrokowi zarzuca się, iż został on wydany z naruszeniem: 1) art. 135 Ppsa, 2) art. 141 § 4 Ppsa, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 6.4. Mając na uwadze powyższe, skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zaskarżonej decyzji. 6.5. Skarżąca kasacyjnie Spółka w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla, że Wojewoda Lubuski jedynie pozornie wywiązał się z wytycznych wyroku II SA/Go 199/20. Poprzestał organ jedynie na ustaleniu, że inwestor uzyskał odrębną decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz o udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie drogi wewnętrznej, której nadano nazwę [...] w [...]. W istocie więc Wojewoda Lubuski wydając w dniu 31 grudnia 2020 r. zaskarżoną decyzję nie wykonał wytycznych zawartych w wyroku II SA/Go 199/20. Tym samym Wojewoda Lubuski dopuścił się naruszenia normy z art. 135 Ppsa. Wskazuje się także, że WSA w Gorzowie Wlkp. przyjął założenie, że samo ustalenie wydania przez Starostę Ż. decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz pozwolenia na budowę drogi wewnętrznej stanowi spełnienie wiążących wytycznych, zawartych w wyroku II SA/Go 199/20, i to w sytuacji, gdy w wyroku tym sformułowano nakaz ustalenia, czy planowana inwestycja ma zapewniony odpowiedni dostęp do drogi publicznej, w tym spełniający wymogi przeciwpożarowe, a więc czy dojazd ten istnieje, oraz czy spełnia wymogi określone w odrębnych przepisach. 6.6. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 zdanie 2 uPb stwierdzono, że w świetle zdania pierwszego art. 33 ust. 1 uPb zasadą jest, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Wydawanie pozwoleń na budowę dla zamierzeń budowlanych stanowiących etapy większych inwestycji jest wprawdzie możliwe, jednakże przy zachowaniu warunków określonych w art. 33 ust. 1 zdanie 2 i 3 uPb. Zgodnie z treścią zdania 2 art. 33 ust. 1 uPb pozwolenie na budowę może dotyczyć wybranych obiektów, albo ich zespołów, pod warunkiem, że mogą one samodzielnie funkcjonować zgodnie z ich przeznaczeniem. Wymóg ten - jako, że dotyczy wyjątku od reguły - powinien być stosowany i egzekwowany zgodnie z jego ścisłym (ale nie koniecznie zawężającym) rozumieniem, natomiast niewątpliwie bez jego nazbyt liberalnej interpretacji, niedającej pogodzić się z jego literalnym brzmieniem oraz z wymogami sformułowanymi w przepisach odrębnych. 6.7. Nadto w skardze kasacyjnej wskazano, że przepis § 14 ust. 1 rozp. MI 2002 może pozostawiać wątpliwości co do tego, czy użyty w nim zwrot "należy" oznacza wymóg realnego (faktycznego) istnienie dojścia i dojazdu odpowiedniego do projektowanej inwestycji, czy jedynie wymóg zaprojektowania takiego odpowiedniego dojścia i dojazdu - jak to przyjął w skarżonym kasacyjnie wyroku II SA/Go 184/21. O tym, że spełnienie ustawowego wymogu zdolności do samodzielnego funkcjonowania części inwestycji poddanej etapowaniu, w przypadku inwestycji obejmującej budowę budynków handlowych, wymaga objęcia nią budowy drogi, jeśli droga ta ma nie tylko zapewnić połączenie zaprojektowanej inwestycji z drogą publiczną, ale równocześnie zapewnić ma przeprowadzenie ewentualnej akcji ratowniczej na wypadek pożaru, katastrofy, czy jakiejś klęski naturalnej (w sytuacji, gdy taka droga realnie (faktycznie) nie istnieje) przekonuje normatywna treść § 14 ust. 4 rozp. MI 2002. Przepis ten wskazuje jednoznacznie na to, że dojścia i dojazdy, o których mowa w § 14 ust. 1 rozp. MI 2002 muszą realnie (fizycznie) istnieć, skoro powinny mieć zainstalowane, a nie jedynie zaprojektowane "...oświetlenie elektryczne...". Nie wystarczy więc, że na ich budowę inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, względnie, że dokonał zgłoszenia, w stosunku do którego nie wniesiono sprzeciwu. Tymczasem WSA w Gorzowie Wlkp. oparł skarżony kasacyjnie wyrok na założeniu, że przesłanka zapewnienia wybudowania tej drogi została spełniona przez samo udzielenie inwestorowi pozwolenia na jej budowę. 6.8. Argumentowano dalej w skardze kasacyjnej, że przepis art. 33 ust. 1 zdanie 3 uPb stanowi: jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Z akt sprawy nie wynika, by inwestor dochował tego warunku. A tymczasem oczywiste jest, że przedmiotowe dwa budynki handlowe wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą techniczną nie mogą samodzielnie funkcjonować bez adekwatnego do przeznaczenia tych budynków połączenia z drogą publiczną oraz bez odpowiedniej, spełniającej warunki określone w odrębnych przepisach drogi przeciwpożarowej. Wobec tego oczywiste jest, że Wojewoda Lubuski nie powinien był udzielić przedmiotowego pozwolenia na budowę bez spełnienia przez inwestora warunków określonych w art. 33 ust. 1 zdanie 3 uPb oraz w § 14 ust. 1 i 4 rozp. MI 2002, zaś sąd pierwszej instancji nie powinien był potraktować takiej decyzji jako odpowiadającej wymogom obowiązującego prawa. 6.9. W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych w zakresie sformułowania podstaw kasacyjnych, względnie oddalenie w całości wywiedzionej skargi kasacyjnej jako niezasadnej oraz zasądzenie na rzecz inwestora zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi tej wpierw wywodzono, że skarga kasacyjna nie spełniać ma wymogów formalnych, na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku odniesiono się do tej zarzutów, uznając je za nieusprawiedliwione. 6.10. Podczas rozprawy pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie wnosił i wywodził, jak w skardze kasacyjnej. Dodatkowo wyjaśniał, że wskazanie w skardze kasacyjnej na przepis art. 135 Ppsa było omyłkowe, w istocie chodziło o art. 153 Ppsa. 6.11. Pełnomocnik inwestora wnosił i wywodził, jak w odpowiedzi na skargę kasacyjną, dodatkowo wyjaśnił, że droga wewnętrzna określona jako ul. [...], a ujęta w odrębnym pozwoleniu na budowę, została zrealizowana i przyjęta do użytkowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1364 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. 7.2. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. 7.3. Nie jest usprawiedliwiony wniosek zawarty w odpowiedzi inwestora na skargę kasacyjną, aby ją odrzucić, jako nie spełniającą wymogów formalnych. Ocena inwestora sposobu sformułowania podstaw kasacyjnych jako lakonicznych, jak również nie zawierających wskazania formy naruszenia prawa materialnego, ma charakter subiektywny. W ocenie Sądu skarga kasacyjna spełnia zasadnicze wymogi konstrukcyjne środka odwoławczego, pozwalające w sposób dostatecznie jednoznaczny ustalić stanowisko skarżącej kasacyjnie Spółki oraz odnieść się do jej zarzutów. 7.4. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa poprzez zarzucanie sądowi pierwszej instancji naruszenia przepisów postępowania polegającego na nieprawidłowej rekonstrukcji stanu faktycznego sprawy poprzez pominięcie zarzutów skargi. Stosownie do cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej w zaskarżonym wyroku nie pominął zarzutów skargi, przywołał je wszystkie w treści uzasadnienia wyroku, nadto zrekapitulował ich zasadniczy sens. Tym samym nie jest uprawnione stwierdzenie, aby doszło do naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. 7.5. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 153 Ppsa. W skardze kasacyjnej wprawdzie jako naruszony powołano art. 135 Ppsa, ale takie określenie podstawy kasacyjnej uznać należy za oczywistą omyłkę strony skarżącej. W treści skargi kasacyjnej bowiem zaprezentowano argumentację jednoznacznie wskazującą, że sądowi pierwszej instancji zarzuca się brak uwzględnienia związaniem uprzednio wydanym w granicach sprawy wyrokiem II SA/Go 199/20. Ponadto w samej skardze Spółka podnosząc wobec organu II instancji zarzut naruszenia art. 135 Ppsa, przywoływała w jej treści brzmienie art. 153 Ppsa. Tym samym w rzeczywistości stronie skarżącej chodziło i w skardze kasacyjnej nadal chodzi o kwestię naruszenia przepisu art. 153 Ppsa, wedle którego "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Tak też istotę zarzutu Spółki zrozumiał inwestor, skoro w odpowiedzi na skargę kasacyjną wywodzi się, że nie został ten przepis naruszony (s. 5 odpowiedzi na skargę kasacyjną). W ocenie Sądu Naczelnego w tym składzie zarzut naruszenia art. 153 Ppsa nie jest usprawiedliwiony. W judykaturze słusznie wskazuje się, że przepis art. 153 Ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego właściwy organ administracji publicznej, jak i sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu sądu, ponieważ ocena ta wiąże w sprawie. Norma z art. 153 Ppsa oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 Ppsa oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się w pełnym wymiarze oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organów administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Związanie oceną prawną nie oznacza jednak, że kontrola sądu administracyjnego ponownie rozpoznającego sprawę ogranicza się wyłącznie do kontroli zastosowania się organu do oceny prawnej sformułowanej w uprzednio wydanym wyroku. Jest to szczególnie istotne, gdy ocena prawna dotyczyła stanu faktycznego i jego braków (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2023 r., III OSK 3067/21, LEX nr 3653110). Judykatura wskazuje ponadto, że związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną (por. wyrok NSA z 10 lutego 2023 r., I OSK 643/22, LEX nr 3505185). Sąd podziela także i to stanowisko judykatywy, w którym stwierdza się, że ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2023 r., II OSK 1222/20, LEX nr 3559810). 7.6. Niesporne jest, co w skardze kasacyjnej eksponowano, że w wyroku II SA/Go 199/20 nakazano Wojewodzie uzupełnić postępowanie wyjaśniające w zakresie okoliczności dotyczących tego, czy istotnie inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz czy dostęp do drogi publicznej spełnia wymogi określone w rozdziale 2 działu II rozp. MI 2002. Wyrokujący w sprawie II SA/Go 199/20 WSA w Gorzowie Wlkp. uwypuklił, że zgodnie z § 14 ust.1 rozp. MI 2002, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Sąd wojewódzki ocenił wówczas, że z projektu budowlanego wynika, iż dostęp projektowanych obiektów do drogi publicznej, tj. drogi wojewódzkiej, będzie następował za pośrednictwem drogi wewnętrznej, nie wyjaśniono jednak na poprzednim etapie postępowania, czy powyższa droga spełnia wymagania zawarte w tym przepisie oraz w przepisach przeciwpożarowych. W projekcie mowa jedynie o objęciu nowego układu drogowego, w tym dwóch projektowanych zjazdów z przebudowywanej i rozbudowywanej drogi wewnętrznej, oddzielnymi opracowaniami oraz postępowaniami administracyjnymi, nie sprawdzając, czy takie postępowania się równolegle toczą oraz czy projekty odnoszące się do nich zapewnią dostęp drogi publicznej w rozumieniu § 14 ust. 1 rozp. MI 2002, adekwatny do inwestycji objętej niniejszym postępowaniem. Eksponować zatem należy, że kwestie te dostatecznie wyjaśnił Wojewoda Lubuski ponownie rozpoznając sprawę, a sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że nie naruszono reguł związania prawomocnym wyrokiem. Sąd wojewódzki orzekający w sprawie II SA/Go 199/20 nie wykluczył wszak, że w ramach toczącego się odrębnie postępowania, zrealizowany ma być nowy układ drogowy, zapewniający dostęp przedmiotowej inwestycji do drogi publicznej w sposób uwzględniający przepisy rozdziału 2 Działu II rozp. MI 2002, nakazując jedynie wyjaśnienie tej kwestii. Skoro zatem na dzień wydania zaskarżonej decyzji w stanie faktycznym ustalonym niewadliwie przez Wojewodę Lubuskiego, inwestor dysponował ostateczną decyzją udzielającą pozwolenia na budowę drogi wewnętrznej – ul. [...] w [...] – oraz przyjęciem bez sprzeciwu zgłoszenia zamiaru wykonania zjazdu z drogi wojewódzkiej na tę drogę wewnętrzną, to – wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej – spełnione zostały wytyczne wyroku II SA/Go 199/20. 7.7. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 zd. 2 i 3 uPb. Z zatwierdzonego projektu budowlanego przez Wojewodę wynika wszak, że projektowane w ramach przedmiotowej inwestycji obiekty handlowe będą miały dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną, na której budowę udzielono odrębnego pozwolenia przez Starostę Ż. Nie ulega wątpliwości Sądu, że parametry tej projektowanej inwestycji drogowej (jej szerokość, planowane wyposażenie w kanalizację deszczową, oświetlenie, chodnik) wskazują, że spełniać ona będzie wymogi zawarte w § 14 ust. 1 i 4 rozp. MI 2002. W skardze kasacyjnej zresztą nie wskazano konkretnie, jakiego parametru projektowana droga, w aspekcie obsługi komunikacyjnej obiektów handlowych, miałaby nie spełniać. Skoro na dzień orzekania przez organ odwoławczy inwestor posiadał odrębne pozwolenie na budowę, to słusznie sąd pierwszej instancji – eksponując zasadę wolności budowlanej z art. 4 uPb – przyjął, że projektowane obiekty handlowe będą mieć zapewniony zgodny z przepisami dostęp do drogi publicznej. Przekonująca w realiach kontrolowanej sprawy dla Sądu Naczelnego jest ta argumentacja w zaskarżonym wyroku, w ramach której nie podzielono z kolei wywodów skargi, jakoby objęte zaskarżoną decyzją budynki handlowe wraz z infrastrukturą nie mogłyby samodzielnie funkcjonować, skoro w odrębnym postępowaniu wydano decyzję zapewniającą dostęp tej inwestycji jako całości do drogi publicznej. Nie można było zatem uznać za skutecznej argumentacji zawartej w środku zaskarżenia wyroku sądu wojewódzkiego, eksponującej brak prawnej możliwości wymuszenia na inwestorze tej części przedsięwzięcia, które dotyczy połączenia komunikacyjnego kontestowanej inwestycji z drogą publiczną. Trafnie także sąd a quo uwypuklił, że w ramach pozwolenia na użytkowanie, w ramach którego na organie nadzoru budowlanego spoczywa obowiązek sprawdzenia prawidłowości zrealizowania inwestycji, wyjaśnione będzie czy zrealizowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. 7.8. W skardze kasacyjnej w jej petitum sformułowano m. in. zarzut naruszenia "art. 9 ust. 1" Konstytucji RP, w ocenie Sądu Naczelnego jest to kolejna oczywista omyłka w formułowaniu podstaw kasacyjnych. Konstytucja RP w art. 9 stanowi, że "Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego", brak jest podziału tego przepisu na ustępy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano natomiast na zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 uPb (s. 9 skargi kasacyjnej). Ta okoliczność, jak i powiązanie podstawy kasacyjnej z wywodem odnośnie zakresu, w jakim przepisy prawa materialnego stoją na straży życia ludzkiego, mienia oraz środowiska przekonując, że w istocie Spółka zarzuca naruszenie art. 9 ust. 1 uPb, nie zaś "art. 9 ust. 1" Konstytucji RP. 7.9. Skarga kasacyjna formułując zarzut błędnej wykładni przepisu art. 9 ust. 1 uPb, normującego kwestię odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, nie zawiera wskazania jaką wykładnię tego przepisu Spółka uznaje za prawidłową. Wywód strony skarżącej kasacyjnie w tym zakresie ogranicza się wyłącznie do stwierdzenie, że wyrok i poprzedzająca go zaskarżona decyzja sankcjonować mają powstanie stanu zagrożenia dla ludzi, mienia i środowiska. Argumentacja ta opiera się li tylko na stwierdzeniu, że droga wewnętrzna – ul. [...] – w stanie faktycznym aktualnym w dacie sporządzenia skargi kasacyjnej (przyjąć należy, że i w dacie wydania zaskarżonej decyzji), nie spełniać ma wymogów drogi pożarowej. Rzecz w tym, że Sąd Naczelny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, afirmowane także w odpowiedzi inwestora na skargę kasacyjną, że kwestia drogi dojazdowej do planowanych obiektów handlowych, spełniającej wymogi przepisów rozp. MI 2002 pod względem wymogów przeciwpożarowych, będzie oceniana na etapie pozwolenia na użytkowanie projektowanych obiektów handlowych. 7.10. W konsekwencji nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w skardze kasacyjnej nie wskazuje się, jakie to ograniczenia konstytucyjnych wolności i praw przynależne Spółce miałyby doznać uszczerbku, a to w aspekcie zaskarżonej decyzji i oddalenia skargi. 8.1. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa. 8.2. Wniosek pełnomocnika uczestnika postępowania, zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego podlegał oddaleniu, skoro brak podstaw prawnych do zasądzenia takich kosztów na rzecz uczestnika. Obowiązuje w tym zakresie uniwersalna reguła z art. 199 Ppsa.