II FSK 501/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o sprostowanie wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej C. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Gd 1250/02 oddalającego skargę C. Z. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 17 maja 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. postanawia: odmówić sprostowania wyroku. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt II FSK 501/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną C. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Gd 1250/02, zasądzając od skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W pismach z dnia 2 października 2007 r. oraz z dnia 10 listopada 2007 r. C. Z. zażądała sprostowania sentencji wskazanego wyżej wyroku, kwestionując wysokość zasądzonych na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżąca argumentowała, że zwrot kosztów należnych organowi podatkowemu powinien objąć wynagrodzenie radcy prawnego za udział w sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w wysokości 600 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Podkreślenia wymaga, że zmiana orzeczenia w przewidzianym powyżej trybie - jako odstępstwo od zasady związania sądu jego wyrokiem - może nastąpić wyjątkowo, wyłącznie w przypadkach ściśle określonych przez ustawodawcę. Zauważyć zatem należy, że z treści komentowanego przepisu jednoznacznie wynika, iż sprostowaniu podlegają jedynie nieprawidłowości o charakterze oczywistym, nie budzącym wątpliwości. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że skorzystanie z art. 156 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 358 i powołane tam orzecznictwo). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Na gruncie rozpoznawanej sprawy strona w istocie zarzuca Sądowi błąd w orzekaniu, który nie może być utożsamiany z oczywistym błędem rachunkowym podlegającym sprostowaniu. Nie ulega wątpliwości, że C. Z., wykorzystując jedną z instytucji rektyfikacji orzeczeń, stara się doprowadzić do weryfikacji rozstrzygnięcia w zakresie wysokości kosztów zasądzonych na rzecz organu podatkowego, zmierzając tym samym do - niedopuszczalnej w świetle art. 156 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - merytorycznej zmiany wyroku. Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.