I FZ 346/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. R. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 615/22 w przedmiocie zażalenia na postanowienie z 4 kwietnia 2023 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. R. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 24 lutego 2017 r. nr 1401-PT-6.4213.220.2016.JW w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 4 kwietnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. R. M. (dalej: skarżący) przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z 6 października 2022 r. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 20 kwietnia 2023 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł - w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. Przesyłka z wezwaniem do uiszczenia wpisu została skutecznie doręczona pełnomocnikowi w trybie doręczenia zastępczego 12 maja 2023 r. (k. 269 akt sądowoadministracyjnych). Z informacji z rejestru opłat sądowych z 11 lipca 2023 r. wynika jednak, że wpis nie został uiszczony (k. 270 akt sądowoadministracyjnych). W konsekwencji postanowieniem z 19 września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie Strony stwierdzając, że w rozpoznawanej sprawie, wobec niemożności doręczenia pełnomocnikowi skarżącego wezwania w sposób przewidziany w art. 65-72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") zostało ono pozostawione na okres 14 dni w placówce pocztowej (art. 73 § 1 p.p.s.a.). Jak wynikało ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zawiadomienie o złożeniu korespondencji skierowanej do pełnomocnika skarżącego nastąpiło 28 kwietnia 2023 r. Powtórne awizo zostało dokonane 8 maja 2023 r. Nieodebranie przez pełnomocnika skarżącego przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., doręczeniem zastępczym korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania, pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Na powyższe postanowienie WSA w Warszawie złożył zażalenie Skarżący zarzucając mu, że wbrew zawartym w nim twierdzeniom korespondencja nie została doręczona w prawidłowy sposób, ponieważ nie nastąpiła próba doręczenia listu na adres wskazany do korespondencji. Doręczyciel nie pozostawił awiza o przesyłce w sposób dwukrotny, a w skrzynce pocztowej nie było żadnego powiadomienia o pozostawieniu listu w urzędzie pocztowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie ze znajdującą się w aktach sądowoadministracyjnych sprawy kopertą zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu (k. 269 akt sądowoadministracyjnych) została ona awizowana pierwszy raz 28 kwietnia 2023 r., drugi raz nastąpiło to 8 maja 2023 r. Z uwagi na fakt nie podjęcia przesyłki została ona zwrócona do nadawcy i uznana za skutecznie doręczoną pełnomocnikowi Skarżącego w trybie doręczenia zastępczego 12 maja 2023 r. Z art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Od daty na zawiadomieniu należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma. Fikcja ta polega na przyjęciu za udowodniony fakt prawotwórczy, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe. Zauważyć trzeba, że koperta jak i zwrotne potwierdzenie odbioru stanowią dokument, który może być dowodem w toku postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2022 r., sygn. akt I FSK 208/22). W niniejszej sprawie adnotacje o awizowaniu opatrzone zostały podpisem doręczającego. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, że jeżeli z adnotacji czynionych przez doręczyciela na kopercie zawierającej przesyłkę jednoznacznie wynika, że nie odebrano przesyłki mimo prawidłowego jej awizowania, nie mogą powstać wątpliwości co do prawidłowości doręczenia zastępczego (zob. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt I GSK 1944/15). Skarżący, chcąc udowodnić okoliczność przeciwną od wynikającej z dokumentu, jakim jest potwierdzenie odbioru, powinna przedstawić na to wprost przeciwdowód lub wykazać, że to, co stwierdził doręczyciel, nie mogło mieć miejsca. Jedną z możliwości służących wykazaniu braku skuteczności fikcji prawnej doręczenia, o którym mowa w art. 73 p.p.s.a. jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej (postanowienie NSA z 15 lutego 2016 r., II FSK 1761/15), z której Skarżący nie skorzystał. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę, albowiem mimo wezwania sądu nie uiszczono należnego wpisu ani nie nadesłano żądanych dokumentów. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.