III SA/Wa 1655/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Pismem z 4 czerwca 2013 r. Skarżący J. G. wniósł skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, wskazując, że jej wykonanie spowoduje utratę płynności finansowej, co doprowadzi do zaprzestania spłaty rat kredytu. To z kolei doprowadzi do wypowiedzenia umowy kredytowej przez bank i do wykonania jej zabezpieczenia. Zdaniem Skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli przygotować się finansowo na jej ewentualną realizację. Pozwoli także na minimalizację własnego uszczerbku finansowego, a w efekcie na większe możliwości zaspokojenia ewentualnych zaległości podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro przywołana ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia z takim wnioskiem, to jej obowiązkiem jest takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony, jednakże powinna ona mieć świadomość, iż uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem poparcia wniosku stosownymi twierdzeniami, tezami oraz dokumentami (zob. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; z 19 listopada 2013 r., I FSK 1872/13; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). W niniejszej sprawie uzasadnienie wniosku Skarżącego sprowadza się do ogólnikowych twierdzeń o utracie płynności finansowej i - będącym jej następstwem - zaprzestaniu spłaty rat kredytu i wypowiedzeniu umowy kredytowej oraz wykonaniu jej zabezpieczenia. Gołosłowne i w zasadzie hasłowe powołanie się na konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na ryzyko "niepowetowanej szkody majątkowej" bez podania jakichkolwiek konkretnych wyliczeń, w istocie uniemożliwia stwierdzenie, czy rzeczywiście spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Swoich twierdzeń Skarżący nie zobrazował dokumentami źródłowymi. Takie dokumenty nie zostały dołączone do wniosku. Również akta sprawy, a przede wszystkim dokumenty i informacje przedłożone w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy nie wskazują na nieodzowność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przeciwnie w postępowaniu tym nie znalazły potwierdzenia oświadczenia Skarżącego o trudnej sytuacji finansowej. W wydanym wobec Skarżącego postanowieniu tutejszego Sądu z 28 sierpnia 2013 r. odmawiającym przyznania mu prawa pomocy czytamy, iż zadeklarowane i udokumentowane wydatki przewyższają uzyskiwany dochód, zaś Skarżący nie wykazuje innych – poza wynagrodzeniem za pracę - źródeł ich finansowania. Dochód ten wynosi 2.362,76 zł (dane na podstawie listy płac). Tymczasem z przedstawionych potwierdzeń przelewów wynika, że w lipcu br. sama tylko rata kredytu i opłata za usługi medyczne pochłonęła 2.181,77 zł. Do tego doliczyć jeszcze trzeba opłaty za energię elektryczną (w maju br. opłata ta wyniosła 262,78 zł, zaś w lipcu br. 488,15 zł), czy wywóz nieczystości (w maju br. opłata ta wyniosła 308,88 zł). Dodatkowo Skarżący zadeklarował "koszty utrzymania" na poziomie 1.000 zł. Z powyższego wynika zatem, że Skarżący wydatkuje więcej niż uzyskuje. Tej różnicy w ogóle nie próbował wyjaśnić. W rezultacie Sąd stanął na stanowisku, że braki w dokumentacji uniemożliwiły poznanie pełnej sytuacji majątkowej Skarżącego i skutkowały odmową przyznania prawa pomocy. Stanowisko to podzielił następnie Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z 28 października 2013 r. (I FZ 407/13) oddalił zażalenie Skarżącego. Tym samym ogólne twierdzenia Skarżącego o utracie płynności finansowej i - będącym jej następstwem - zaprzestaniu spłaty rat kredytu czy wypowiedzeniu umowy kredytowej, nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro bowiem nie udało się ustalić wysokości uzyskiwanych przez Skarżącego dochodów, to nie sposób też ocenić wpływu wykonania decyzji na jego płynność finansową, w tym na spłatę kredytu. Poza tym jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wydanym wobec Skarżącego postanowieniu z 12 lutego 2013 r. (III SA/Wa 1780/12) nie może on skutecznie domagać się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej zobowiązania publicznoprawne z tego względu, że ułatwi mu to spłatę kredytów bankowych. Odnosząc się końcowo do stwierdzenia Skarżącego, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli przygotować się finansowo na jej ewentualną realizację czy też pozwoli na minimalizację własnego uszczerbku finansowego, wskazać należy, iż niewątpliwie wykonanie decyzji może mieć wpływ na kondycję finansową Skarżącego. Wywieranie skutków finansowych jest normalną konsekwencją konieczności uregulowania zaległości podatkowych i choć skutki w tym zakresie są oczywiste i ujemne (prowadzą do obniżenia dochodu), instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami finansowymi, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie ze wspomnianej instytucji. Tych zaś przesłanek Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.