II OSK 645/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędzia WSA (del.) Marta Laskowska – Pietrzak (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 253/20 w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 grudnia 2019 r. nr DON.7101.489.2019.KKL w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2020 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 253/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę A. K. na postanowienie znak DON.7101.489.2019.KKL Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 grudnia 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, który na podstawie art. 173 § 1 i 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), w całości zaskarżył wyrok sądu I instancji i zarzucił naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że organ wydający rozstrzygnięcie o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej nie bierze pod uwagę braku winy strony w zaniechaniu zgłoszenia robót budowlanych niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę polegającego na błędnym pouczeniu przez organ administracyjny; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że udzielenie wadliwych pouczeń przez organ administracji publicznej nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w wyniku zastosowania się przez stronę do wadliwego pouczenia. W oparciu o wyżej wskazane podstawy skargi kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie podkreślić należy, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Stosowanie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Z tego względu w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, elementy te zawiera uzasadnienie Sądu I instancji. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się wykazania, że skarżący nie został pouczony przez organ administracji, że konsekwencją prowadzonego postępowania legalizacyjnego będzie ustalenie opłaty legalizacyjnej i dlatego w postępowaniu nieważnościom kwestionuje ustalenie tej opłaty. Wyjaśnić należy, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Garwolinie nr 40/2018 z dnia 30 lipca 2018 r. nakładające na skarżącego obowiązek przedłożenia określonych dokumentów zawiera pouczenie, z którego jasno wynika, że "(...) po wykonaniu nałożonych postanowieniem obowiązków organ nadzoru budowlanego – w drodze postanowienia – ustala wysokość opłaty legalizacyjnej, która wynosi 5000 zł". Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 6 sierpnia 2018 r., a skarżący odebrał je osobiście. W ocenie Sądu postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Garwolinie nr 47/2018 z dnia 26 września 2018 r. w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie jest dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa, w konsekwencji nie został naruszony art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.