I SA/Ol 282/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło sędzia WSA Andrzej Brzuzy (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 8 lutego 2023r., nr Rep. 2994/IN/21 w przedmiocie zwrotu dotacji za 2019 i 2020 r. wraz z odsetkami, wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 18 listopada 2021 r. Prezydent Miasta E. (dalej jako: "organ I instancji", też: "organ prowadzący") na podstawie art. 104 §1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.), dalej jako: "k.p.a.", w związku z art. 60 pkt 1, art. 67, art. 251 ust. 4-5, art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 305, ze zm.), dalej jako: "u.f.p.", oraz art. 29, art. 30, art. 35 ustawy z 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1930, ze zm.), dalej jako: "u.f.z.o.", określił K. C. (dalej jako: "strona", "skarżąca") do zwrotu wraz z odsetkami dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości 13.667,99 zł w 2019 r. oraz 65.800,13 zł w 2020 r., a otrzymaną jako organ prowadzący Punkt Przedszkolny "M." w E. (dalej jako: "Punkt przedszkolny"). Jak wynika z przekazanych sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji, postępowanie w sprawie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wszczęte zostało przez organ I instancji z urzędu w związku z wynikiem kontroli dotyczącej lat 2019-2020 przeprowadzonej pod kątem prawidłowości pobrania i wykorzystania w punkcie przedszkolnym dotacji oświatowej udzielonej z budżetu Gminy Miasta E. Wskutek przeprowadzonej kontroli ustalono, że kwota dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz nieudokumentowanej wynosi łącznie 79.468,12 zł. Otrzymana przez organ prowadzący dotacja w 2019 r. wynosiła 331.696,09 zł, zaś w 2020 r. – 431.681,92 zł. W pierwszej kolejności organ I instancji podniósł kwestię nieprawidłowości polegającej na przekazywaniu kwoty dotacji oświatowych na rachunek, który w jego ocenie jest rachunkiem prywatnym strony, zamiast na ten wskazany we wniosku o udzielenie dotacji. Następnie organ I instancji wymienił wydatki, które złożyły się na kwotę dotacji określonej do zwrotu za 2019 r. (s. 6-7 decyzji) oraz za 2020 r. (s. 8-11), w tym wydatek w wysokości 350,00 zł dotyczący ubezpieczenia dzieci, uznając za dokonany niezgodnie z przeznaczeniem. Za wydatek tego rodzaju organ I instancji uznał również wydatek dotyczący wynagrodzenia strony w 2020 r. w wysokości 36.823,43 zł. Po rozpoznaniu odwołania, w którym strona decyzję organu I instancji zaskarżyła w części dotyczącej kwoty 37.173,43 zł, tj. w zakresie uznania za niezgodne z przeznaczeniem wydatków na wynagrodzenie strony i ubezpieczenie dzieci Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej jako: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z 8 lutego 2023 r. zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie SKO w pierwszej kolejności przytoczyło między innymi treść art. 35 ust. 1 u.f.z.o., a także art. 60 pkt 1, art. 252 ust. 1, ust. 5 i 6 pkt 1 u.f.p. Następnie w oparciu o orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy wyjaśnił pojęcie "wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem". Wskazał, że należy je rozumieć wąsko, a polega w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielona. Niewątpliwie beneficjent zobligowany jest do spożytkowania dotacji oświatowej wyłącznie na realizację zadań określonych w art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Zatem każdy wydatek, który został pokryty z dotacji winien być poddany weryfikacji pod kątem zgodności z tym przepisem. Regulacja art. 35 ust. 1 u.f.z.o. wyznacza bowiem granice wykorzystania środków z dotacji, wskazując na celowość (przeznaczenie) tego wykorzystania, a także na samo ich wydatkowanie w rozumieniu poniesienia wydatku jako formy rozdysponowania dotacji. W dalszej części uzasadnienia SKO odniosło się do kwestii związanej z rachunkiem bankowym, na który według ustaleń organu I instancji przekazywana była dotacja oświatowa za lata 2019-2020. Wskazał, że forma przekazywania dotacji oświatowej uregulowana została w art. 34 ust. 1 u.f.z.o. Powołując się na pogląd dostrzegalny w orzecznictwie sądów administracyjnych, SKO podniosło, że jakkolwiek treść tego przepisu może wskazywać na konieczność przekazywania dotacji na "rachunek bankowy innej formy wychowania przedszkolnego", co powodowałoby konieczność wskazywania tego samego numeru konta zarówno we wniosku o dotację, jak też w comiesięcznych informacjach o liczbie wychowanków, to jednak dozwolone jest również rozliczenie dotacji z wykorzystaniem rachunku bankowego nie tyle samej placówki oświatowej, lecz podmiotu prowadzącego szkołę. Zatem biorąc pod uwagę przejrzystość i transparentność dokumentacji związanej z rozliczaniem dotacji organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie strony w omawianym zakresie nie budzi zastrzeżeń. Przy czym organ ten poza rozważaniami pozostawił przyczyny, dla których skarżąca wskazywała inny niż we wnioskach dotacyjnych numer rachunku bankowego, w sytuacji gdy Punkt przedszkolny posiadał własne konto bankowe. Jeżeli zaś chodzi o kwestię dotyczącą pobrania przez stronę wynagrodzenia z dotacji oświatowej skutkującego uznaniem, że wydatek w kwocie 36.823,43 zł został dokonany niezgodnie z przeznaczeniem, to organ odwoławczy uznał słuszność stanowiska przyjętego przez organ I instancji w tym zakresie. Przypominał, że art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. aa u.f.z.o. przewiduje możliwość wykorzystania otrzymanej dotacji oświatowej na pokrycie wydatków związanych z wynagrodzeniem osoby fizycznej prowadzącej inną formę wychowania przedszkolnego. Jednakże w przypadku owej "innej formy wychowania przedszkolnego" (jaką bezspornie jest Punkt przedszkolny) omawiany przepis wprowadza wymóg związany z prowadzeniem zajęć w tego rodzaju placówce wychowania przedszkolnego. W ocenie SKO zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, aby skarżąca prowadziła zajęcia z wychowankami punktu przedszkolnego. Z dostępnej w aktach sprawy "Organizacji innej formy wychowania przedszkolnego [...]" nie wynika, aby zakres zadań skarżącej, która w Rozdziale III została wskazana zarówno jako Dyrektor finansowy jak też jako Dyrektor oświatowy obejmował prowadzenie zajęć z wychowankami tejże placówki wychowania przedszkolnego. Zajęcia takie faktycznie prowadziła M. Z., określona w powyższym dokumencie jako Wicedyrektor oświatowy. Zdaniem organu odwoławczego analiza materiału dowodowego uprawnia dodatkowo do stwierdzenia, że to właśnie M. Z. (będąca nauczycielem wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego, oligofrenopedagogiem, a także terapeutą i diagnostą integracji sensorycznej) oprócz prowadzenia zajęć z wychowankami i realizowania procesu dydaktycznego, zajmowała się także reprezentowaniem placówki przedszkolnej na zewnątrz (na podstawne udzielonego jej upoważnienia), tworzyła dokumentację pedagogiczną. Ponadto składała też comiesięczne i roczne rozliczenia dotacyjne. SKO uważa za zasadne stwierdzenie organu I instancji, że to właśnie M. Z. (jako Wicedyrektor oświatowy, którego (sformalizowanym) zadaniem było wykonywanie obowiązków Dyrektora oświatowego i finansowego, podczas ich nieobecności) w latach 2019 - 2020 w większości kierowała bieżącą działalnością punktu przedszkolnego. Organ odwoławczy dodatkowo zwrócił uwagę, że skarżąca prowadzi także inne placówki na terenie kraju - tj. w G., K. oraz T. (co zostało przez nią wskazane w trakcie kontroli). Stąd w jego ocenie zajmowała się ona zarządzaniem czterema placówkami nie uczestnicząc aktywnie w codziennym funkcjonowaniu placówki przedszkolnej, które wyrażałoby się w prowadzeniu zajęć z jej wychowankami. Jednocześnie skarżąca nie przedłożyła organowi I instancji żadnych dowodów, które potwierdzałyby aktywne prowadzenie przez nią zajęć. W konstatacji SKO wywiodło, że nie można przyjąć, aby wypłacone skarżącej wynagrodzenie w spornej kwocie 36.823,43 zł wiązało się bezpośrednio z procesem kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Następnie organ odwoławczy odniósł się do kwestii związanej z zasadnością uznania przez organ I instancji za dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem kwoty 350,00 zł z tytułu wydatku na ubezpieczenie wychowanków Punktu przedszkolnego. Podniósł, że zarówno w świetle brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b u.f.z.o., jak też art. art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2023 r., poz. 900), dalej jako: "u.p.o", jak i wniosków wynikających z orzecznictwa sądów administracyjnych nie sposób przyjąć, aby opłacanie tego rodzaju dobrowolnego ubezpieczenia powodowało możliwość uznania takiego wydatku za zgodny z przeznaczeniem (a tym samym niepodlegający zwrotowi). Aktualne regulacje prawne, nie tylko ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, ale także ustawy Prawo oświatowe, nie przewidują konieczności zawierania przez organy prowadzące placówki oświatowe (w tym również inne formy wychowania przedszkolnego) umów ubezpieczenia uczniów. W związku z tym obowiązujące przepisy nie przewidują kompetencji żadnego z organów w tym zakresie. SKO podkreśliło przy tym, że jakkolwiek wskazywana przez stronę konieczność zapewnienia dzieciom uczęszczającym do punktu przedszkolnego bezpieczeństwa nauki pozostaje oczywistością, to jednak konieczności tej nie można "legitymizować" w postaci wykorzystywania środków z dotacji oświatowej na zawieranie umów ubezpieczeniowych, które nie są obowiązkowe a dobrowolne. Końcowo SKO wywiodło, że podzieliło stanowisko organu I instancji również w zakresie prawidłowości uznania pozostałych wydatków za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, tj. w kwocie 42.294,69 zł, które nie były kwestionowane w złożonym przez stronę odwołaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona zaskarżyła decyzję SKO w części, tj. co do kwoty 37.173,43 zł, wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w zaskarżonej części jako bezprzedmiotowego, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 21 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. aa u.f.z.o. poprzez uznanie, że wykorzystanie dotacji oświatowej na wynagrodzenie dla dyrektora (w tym m.in. dyrektora oświatowego, jakim w czasie kontrolowanym była skarżąca) jest uzależnione od prowadzenia przez dyrektora zajęć w tego rodzaju placówce wychowania przedszkolnego, podczas gdy brak jest aksjologicznych, funkcjonalnych oraz systemowych przesłanek dla dokonania takiej wykładni ww. norm prawnych, - art. 21 ust. 3 u.f.z.o. poprzez uznanie, że wykorzystanie dotacji oświatowej na koszt ubezpieczenia uczniów punktu przedszkolnego nie mógł być rozliczony z dotacji oświatowej, podczas gdy kwalifikacją rozliczenia z dotacji oświatowej tego kosztu jest art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b u.f.z.o. w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.o.; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: - art. 7, art. 77 oraz 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyrażającego się w szczególności w uznaniu, że wynagrodzenie dla dyrektora (w tym dyrektora oświatowego) jest uzależnione od prowadzenia przez dyrektora zajęć w placówce wychowania przedszkolnego, - art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy dotychczasową decyzję organu I instancji, ustalającej kwotę 37.173,43 zł jako pobraną w nadmiernej wysokości oraz utrzymanie w mocy decyzji w pozostałej części, podczas gdy z niekwestionowanych (acz błędnie ocenionych) ustaleń stanu faktycznego wynika, że istniały podstawy do zastosowania art. 138 §1 pkt 2 in fine k.p.a., tj. podstawy do uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania. Skarżąca zwróciła uwagę na prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym należy opowiedzieć się za możliwością rozliczenia z dotacji wynagrodzenia dyrektora innej formy wychowania przedszkolnego, gdyż: - wydatek ten należy zakwalifikować jako wydatek bieżący poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki (por. art. 35 ust. 1 pkt 1 in principio u.f.z.o.), - wydatek związany z wynagrodzeniem dla dyrektora jest możliwy do rozliczenia w ramach dotacji oświatowej, bowiem nie jest uzależniony od łącznego spełnienia przesłanek wskazanych w art. 35 ust. pkt 1 lit. aa u.f.z.o., przepis ten zawiera w sobie alternatywę rozłączną, a zatem dyrektor przedszkola nie musi prowadzić zajęć w tego rodzaju placówce wychowania przedszkolnego. Natomiast kwalifikacją rozliczenia z dotacji oświatowej kosztu ubezpieczenia dzieci w ocenie skarżącej jest art. 35 ust 1 pkt 1 lit. b u.f.z.o. w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.o. Jak wskazuje art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.o., do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoją dotychczasową argumentację, wniósł o oddalenie skargi oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W zakreślonym terminie strona nie ustosunkowała się do wniosku SKO o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.) stanowiąc w art. 1 §1 i §2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej jako: p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie. W przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.). Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oś sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy skarżąca jako organ prowadzący Punkt przedszkolny wydatkowała prawidłowo otrzymane środki z dotacji oświatowej, z zachowaniem regulacji art. 35 ust. 1 u.f.z.o., w zakresie odnoszącym się do wydatków poniesionych w 2020 r. na wynagrodzenie dla dyrektora oświatowego (jakim w okresie objętym kontrolą była strona) oraz na ubezpieczenie wychowanków Punktu przedszkolnego. Przed przystąpieniem do badania sprawy zauważyć należy, że dotacje oświatowe są środkami publicznymi, do których zastosowanie mają przepisy ustawy o finansach publicznych, co wynika z art. 60 pkt 1. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. aa u.f.z.o. dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32 są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie: (pkt 1) na pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, w tym na: (lit. aa) roczne wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej na podstawie umowy cywilnoprawnej w publicznym lub niepublicznym przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce oraz osoby fizycznej prowadzącej publiczne lub niepubliczne przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora przedszkola, szkoły lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego - w wysokości nieprzekraczającej (-) 250% 12-krotnego średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2018 r. poz. 967 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 730 i 1287) - w przypadku publicznych przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oraz niepublicznych przedszkoli, o których mowa w art. 17 ust. 1, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych, o których mowa w art. 19 ust. 1, i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego, o których mowa w art. 21 ust. 1, (-) 150% 12-krotnego średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - w przypadku niepublicznych przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego niewymienionych w tiret pierwszym, oraz niepublicznych szkół i placówek. Według art. 10 ust. 1 u.p.o. organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności: (1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki; (2) zapewnienie warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym; (3) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie; (4) zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351), i obsługi organizacyjnej szkoły lub placówki; (5) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczo-profilaktycznych, przeprowadzania egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych; (6) wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora szkoły lub placówki. W myśl ponadto art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Stosownie zaś do art. 252 ust. 5 i ust. 6 pkt 1 ww. ustawy zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego naliczane są począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem. Na wstępie należy zauważyć, że brak jest definicji legalnej "dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem". W doktrynie przyjmuje się, że jest to wydatkowanie przez beneficjenta przekazanych mu środków finansowych w całości bądź w części na realizację innych zadań lub celów niż określone dla danego rodzaju dotacji w umowie dotacyjnej lub w przepisach powszechnie obowiązującego prawa (zob. M. Stawiński, Komentarz do art. 252. w: Ustawa o finansach publicznych. Komentarz. Wolters Kluwer Polska, 2019 r.). Także w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem to taka, która została wydatkowana na inne cele aniżeli te, na które została udzielona bądź nie służyła pokryciu wydatków, na które miała być wykorzystana. Jeżeli okaże się, że wydatki, na pokrycie których dotacja została przeznaczona nie wystąpiły, to także i taka dotacja nosi znamiona dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem (zob. wyrok WSA w Szczecinie z 21 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 235/18). Sprawa niniejsza dotyczy tzw. dotacji oświatowej, której środki beneficjent zobligowany jest spożytkować na realizację zadań określonych we wskazany już art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Zatem każdy wydatek, który pokryty został z dotacji, winien być poddany weryfikacji pod kątem jego zgodności ze wspomnianym przepisem. Brak owej zgodności uzasadnia twierdzenie o jego wydatkowaniu niezgodnie z przeznaczeniem, a w dalszej kolejności o potrzebie jego zwrotu. Z brzmienia art. 35 ust. 1 u.f.z.o wywieźć można zasadę, według której środki otrzymane od gminy mogą być przeznaczone wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki. Skoro więc wydatkowane środki nie służyły działalności innej formy wychowania przedszkolnego (Punktu przedszkolnego), tj. kształceniu, wychowaniu i opiece, w tym kształceniu specjalnemu i profilaktyce społecznej, nie sposób uznać ich za możliwe do pokrywania z dotacji oświatowej otrzymanej od gminy (por. wyrok WSA w Gliwicach z 11 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1063/20). W orzecznictwie sformułowano także pogląd, zgodnie z którym dotacje przeznaczane na realizację zadań ww. innej formy wychowania przedszkolnego ograniczone są do zakresu ich celowości oraz do bieżących jej wydatków. Są one zatem przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej, przy czym mogą być wyłącznie (ściśle) wydatkowane na pokrycie bieżących wydatków związanych z ww. zakresem. Rola dotacji oświatowej nie polega bowiem na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez inną formą wychowania przedszkolnego (jak w tej sprawie) bądź jednostkę ją prowadzącą, czy też pokrywaniu wszelkich jej wydatków (por. wyroki NSA z: 25 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1769/14; z 8 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 229/13; z 19 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1858/12; z 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1002/13). Znaczenie dla rozpoznania sprawy ma także to, że to podmiot dotowany ma obowiązek wykazania związku między wydatkami a zadaniami Punktu przedszkolnego (mieszczącymi się w katalogu zawartym w art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o.), a także udowodnienia, kiedy i w jakich kwotach konkretne wydatki zostały poniesione. Bowiem w sprawach dotyczących rozliczenia dotacji oświatowych, niezależnie od wykładni prawa materialnego istotne jest czy prawidłowo został ustalony stan faktyczny sprawy, co łączy się z regułami dowodzenia w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok WSA w Gliwicach z 28 czerwca 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 32/23). Uwzględniając powyższe uzasadnionym będzie twierdzenie, że wydanie decyzji o zwrocie dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem zależy od wykazania przez organ dotujący wykorzystania dotacji na sfinansowanie zadań innych niż te, na które przyznano dotację (nie służyła pokryciu wydatków, na które miała być przeznaczona). Mieści się w tym także przypadek, gdy podmiot dotowany nie wykazał, kiedy i w jakich kwotach dokonał określonych wydatków finansowanych z dotacji. Zatem zdaniem sądu dotacja oświatowa wydatkowana zgodnie z przeznaczeniem to taka dotacja, która, została przeznaczona na cele określone w art. 35 ust. 1 u.f.z.o. i jej wydatkowanie zostało udokumentowane w sposób pozwalający na weryfikację przez organ. W przedstawionym kontekście, dokonując interpretacji pojęcia "wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem", uznać należy, że polega ono w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji oświatowej za inne zadania niż te, na które została ona udzielona. Dotacja oświatowa może bowiem zostać wykorzystana wyłącznie na te wydatki bieżące danej szkoły lub placówki (czy też jak w tej sprawie Punktu przedszkolnego), które realizować będą zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Wobec tego, zapłata ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja została udzielona, czyli na realizację innych celów niż cele wskazane w przepisach ustawy o finansowaniu zadań oświatowych - niezwiązanych z procesem kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej, oraz zarazem nie stanowiących wydatków bieżących szkoły (przedszkola) lub placówki (czy też jak w tej sprawie innej formie wychowania przedszkolnego) - winna być kwalifikowana jako wydatkowanie tej części dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Nie bez znaczenia dla oceny prawidłowego wydatkowanie dotacji ma stosowanie art. 44 ust. 3 u.f.p. stanowiącego, że wydatki publiczne powinny być dokonywane: (1) w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad: (a) uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, b) optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów; (2) w sposób umożliwiający terminową realizację zadań; (3) w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2722/15 wskazał, że skoro dotacje pochodzą ze środków publicznych, to sposób ich wykorzystania jest pod szczególną kontrolą. Dotujący jest zobowiązany do kontrolowania wydatkowania dotacji, a dotowany - do przeznaczania otrzymanych dotacji tylko na zadania określone w umowie o dotację w terminie w niej określonym i w sposób tam opisany. Prawidłowość gospodarowania środkami dotacji z budżetów jednostek samorządu terytorialnego podlega ochronie określonej m.in. przepisami odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Przytoczone wcześniej przepisy ustawy o finansach publicznych zobowiązują dotowanego do starannego dokumentowania poniesionych wydatków w celu rozliczenia dotacji. Staranność w rozliczeniu dotacji obejmuje także takie dokumentowanie wydatków, jakie przewidują obowiązujące przepisy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: (-) art. 21 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. aa u.f.z.o. poprzez uznanie, że wykorzystanie dotacji oświatowej na wynagrodzenie dla dyrektora (w tym m. in. dyrektora oświatowego, jakim w czasie kontrolowanym była K. C.) jest uzależnione od prowadzenia przez dyrektora zajęć w tego rodzaju placówce wychowania przedszkolnego, podczas gdy brak jest aksjologicznych, funkcjonalnych oraz systemowych przesłanek dla dokonania takiej wykładni ww. norm prawnych; (-) art. 21 ust. 3 u.f.z.o. poprzez uznanie, że wykorzystanie dotacji oświatowej na koszt ubezpieczenia uczniów punktu przedszkolnego nie mógł być rozliczony z dotacji oświatowej, podczas gdy kwalifikacją rozliczenia z dotacji oświatowej tego kosztu jest art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.o., w ocenie sądu nie zasługiwały one na akceptację. Trudno bowiem uznać za uzasadniony wydatek poniesiony na wynagrodzenie dla dyrektora oświatowego poniesiony w 2020 r., jakim w okresie objętym kontrolą była strona, jeśli nie prowadziła ona zajęć w innej formie wychowania przedszkolnego, o której wspomina art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. aa u.f.z.o. W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie ma sporu, że Punkt przedszkolny jest inną formą wychowania przedszkolnego. Zgodnie z art. 2 pkt 20 u.f.z.o. ilekroć w ustawie jest mowa o placówce wychowania przedszkolnego - należy przez to rozumieć przedszkole, oddział przedszkolny w szkole podstawowej oraz inną formę wychowania przedszkolnego. W myśl zaś z §1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 28 sierpnia 2017 r. w sprawie rodzajów innych form wychowania przedszkolnego, warunków tworzenia i organizowania tych form oraz sposobu ich działania - Dz. U. z 2020 r. poz. 1520) wychowanie przedszkolne może być prowadzone w następujących, innych niż przedszkola i oddziały przedszkolne w szkołach podstawowych, formach punktach przedszkolnych, zwanych dalej "punktami", w których zajęcia są prowadzone przez cały rok szkolny, z wyjątkiem przerw ustalonych przez organ prowadzący. Jednocześnie ustawa o finansowaniu zadań oświatowych (w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. aa) przewiduje możliwość pokrycie z dotacji rocznego wynagrodzenia (dla osoby fizycznej prowadzącej publiczne lub niepubliczne przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę lub placówkę), jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora przedszkola, szkoły lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego - w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kwot określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a tego przepisu. Dekodując niniejszy przepis należy wskazać jednakże, że możliwość pokrycia z dotacji oświatowej rocznego wynagrodzenia dotyczy po pierwsze osoby fizycznej prowadzącej publiczne lub niepubliczne przedszkole, szkołę lub placówkę - jeżeli osoba ta pełni w nich funkcję dyrektora, a po drugie osoby fizycznej prowadzącej inną formę wychowania przedszkolnego – jeżeli osoba ta prowadzi w niej zajęcia. Mając na względzie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który nie jest przez stronę kwestionowany w skardze organy obu instancji wykazały, że strona nie prowadziła żadnych zajęć z wychowankami w Punkcie przedszkolnym (a to był warunek przewidujący możliwość pokrycie z dotacji oświatowej jej rocznego wynagrodzenia). W aktach sprawy znajduje się bowiem dokument zat. "Organizacja innej formy wychowania przedszkolnego [...]", z którego nie wynika, aby zakres zadań skarżącej (wskazanej w Rozdziale III Organa Placówki jako Dyrektor finansowy oraz Dyrektor oświatowy) - obejmował prowadzenie zajęć z wychowankami tejże placówki wychowania przedszkolnego. Jak bowiem ustaliły organy, zajęcia takie faktycznie prowadziła M. Z. (wskazana w tym dokumencie jako Wicedyrektor oświatowy). Z ustaleń tych wynik również, że wyżej wskazana: (-) jest nauczycielem wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego, oligofrenopedagogiem, a także terapeutą i diagnostą integracji sensorycznej, (-) oprócz prowadzenia zajęć z wychowankami i realizowania procesu dydaktycznego w Punkcie przedszkolnym, zajmowała się również reprezentowaniem ww. Punktu na zewnątrz (na podstawie udzielonego upoważnienia przez stronę), (-) tworzyła dokumentację pedagogiczną; (-) składała do Prezydenta Miasta E. comiesięczne i roczne rozliczenia dotacyjne, (-) podpisała wnioski o udzielenie dotacji na 2019 r. i na 2020 r. Jak zauważyło też SKO, to właśnie M. Z. (jako Wicedyrektor oświatowy, którego sformalizowanym w Rozdziale III pkt 4 wspomnianego dokumentu - zadaniem było wykonywanie obowiązków Dyrektora oświatowego i finansowego, podczas nieobecności strony) faktycznie (w większości) kierowała w latach 2019 - 2020 bieżącą działalnością Punktu przedszkolnego. Co najważniejsze jednak, z materiału dowodowego nie wynika, aby skarżąca przedłożyła dokument potwierdzający, że prowadziła jakiekolwiek zajęcia ww. Punkcie (co stanowiło możliwość pokrycia z dotacji oświatowej jej rocznego wynagrodzenia za 2020 r. na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit aa u.f.z.o.). W aktach znajdują się jedynie zaświadczenia o ukończeniu przez skarżącą kursów: art terapii i dogoterapii stopień II, ale już nie o ich prowadzeniu. Jej aktywność ograniczyła się wyłącznie do zarządzania niniejszą placówką a nie prowadzeniu zajęć z jej wychowankami. To zaś powoduje, że wypłacone stronie wynagrodzenie nie miało bezpośrednio związku z realizacją procesu kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Słusznie zatem skonstatował organ odwoławczy, że tylko wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej inną formę wychowania przedszkolnego (w tej sprawie Punkt przedszkolny) związane (poprzez prowadzone zajęcia) z wykonywaniem zadań służących realizacji ww. procesu - mogłoby zostać sfinansowane z otrzymanej dotacji oświatowej - jak stanowi art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Jak zauważył WSA w Warszawie w wyroku z 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 2198/19: " Zapłata ze środków pochodzących z dotacji za wynagrodzenie osoby fizycznej będącej organem prowadzącym placówkę oświatową pełniącej funkcję dyrektora, w sytuacji gdy zadania tego dyrektora nie służą realizacji procesu kształcenia, wychowania i opieki, profilaktyki społecznej kwalifikowana jako wydatkowanie tej części dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, a tym samym, podlega zwrotowi na podstawie art. 252 ust. 1 ustawy o finansach publicznych". Pośrednio potwierdza to również NSA w wyroku z 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1002/13, stwierdzając, że: (...) wydatki podmiotu prowadzącego przedszkole, niebędącego jednocześnie kadrą nauczycielską, nie mogą być finansowane z dotacji, gdyż nie mieszczą się one w zadaniach szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej.". Słusznie zatem uznał organ odwoławczy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że strona prowadziła zajęcia z wychowankami w Punkcie przedszkolnym. Wobec powyższego nie ma też racji skarżąca, że brak jest aksjologicznych, funkcjonalnych oraz systemowych przesłanek dla dokonania wykładni art. 21 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. aa u.f.z.o. (jakiej dokonało Kolegium), że wykorzystanie dotacji oświatowej na wynagrodzenie dla dyrektora (w tym m.in. dyrektora oświatowego jakim w czasie kontrolowanym była strona) jest uzależnione od prowadzenia przez dyrektora zajęć w tego rodzaju placówce wychowania przedszkolnego. A samo zaś przypisanie w planie organizacyjnym osobie prowadzającej Punkt przedszkolny tytułu dyrektora (oświatowego) nie oznacza jeszcze, że faktycznie pełnił on tę funkcję (co wykazały w sprawie organy). Wobec powyższego trudno uznać za zasadne twierdzenie strony, że organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. aa u.f.z.o. stojąc na stanowisku, że tylko prowadzenie zajęć przez organ prowadzący (co w tej sprawie nie miało miejsca, jak wykazano wcześniej) inną formę wychowania przedszkolnego (w tej sprawie Punktu przedszkolnego) uprawnia do rozliczania wynagrodzenia z dotacji oświatowej, natomiast samo pozostawanie na stanowisku dyrektora oświatowego (bez faktycznej realizacji przypisanych do tego stanowiska zadań) tej formy wychowania przedszkolnego już nie. Nie może być również uznany za uzasadniony wydatek poniesiony z tytułu ubezpieczenia uczniów Punktu przedszkolnego. Umowa ubezpieczenia ma bowiem charakter dobrowolny, a jej zawarcie nie jest obowiązkowe. Przede wszystkim też ubezpieczenie to nie należy do zadań z zakresu kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej (por. wyrok WSA w Warszawie z 24 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3571/15 czy też wyrok WSA w Rzeszowie 15 października 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 512/19). To zaś powoduje, że nie zachodzi związek z celami wskazanymi w art. 35 ust. 1 u.f.z.o. W ramach dotacji przysługującej placówkom niepublicznym nie mogą być bowiem finansowane wydatki ponoszone na cele pośrednio związane z kształceniem, wychowaniem i opieką, w tym kształceniem specjalnym i profilaktyką społeczną. Wydatki te również nie mogły być zakwalifikowane jako wydatki bieżące w myśl art. 10 ust. 1 u.s.o., ponieważ bez ich poniesienia placówka mogła prowadzić i prowadziła bieżącą działalność dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą, w tym kształcenie specjalne i profilaktykę społeczną. Potwierdza to choćby to, że bez takiego wydatku przedmiotowa działalność była prowadzona w 2019 r. (gdyż wydatek ten został poniesiony dopiero w roku 2020). Nie ulega zatem wątpliwości, że nawet bez poniesienia tego rodzaju wydatku Punkt przedszkolny mógł prowadzić bieżącą działalność dydaktyczną, wychowawczą oraz opiekuńczą, w tym kształcenie specjalne i profilaktykę społeczną. Słusznie wskazało też Kolegium, że aktualne regulacje prawne, nie tylko ustawa o finansowaniu zadań oświaty, ale także ustawa Prawo oświatowe, nie przewidują konieczności (obowiązku) zawierania przez organy prowadzące placówki oświatowe (w tym również inne formy wychowania przedszkolnego z jaką mamy w tej sprawie do czynienia) umów ubezpieczenia uczniów. Trudno wobec tego uznać, że taką możliwość sfinansowania tego wydatku z przyznanej dotacji oświatowej przewidywały wskazane przez stronę w skardze przepisy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b u.f.z.o. w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.o. (Organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki). Należy również wskazać, że uzasadnienie skargi w tym zakresie ma charakter lakoniczny i sprowadza się do niczym niepopartej polemiki z przyjętym przez organy obu instancji stanowiskiem. A nie jest rolą sądu doszukiwanie się motywów stawianych w skardze zarzutów. Odnosząc się na natomiast do zarzutów natury procesowej, tj. naruszenia: (-) art. 7, art. 77 oraz 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyrażającego się w szczególności w uznaniu, że wynagrodzenie dla dyrektora (w tym dyrektora oświatowego) jest uzależnione od prowadzenia przez dyrektora zajęć w placówce wychowania przedszkolnego; (-) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, ustalającej kwotę 37.173,43 zł jako pobraną w nadmiernej wysokości oraz utrzymanie w mocy decyzji w pozostałej części, podczas gdy, z niekwestionowanych (acz błędnie ocenionych) ustaleń stanu faktycznego wynika, że istniały podstawy do zastosowania art. 138 §1 pkt 2 in fine k.p.a., tj. podstawy do uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania – to również i one nie zasługiwały na akceptację. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że strona w ogóle zarzutów tych nie uzasadniła, a nie jest rolą sądu doszukiwanie się motywów stawianych w skardze zarzutów. Niemniej jednak, mając na względzie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i przywołaną wcześniej argumentację, w ocenie sądu organ odwoławczy dokonał prawidłowej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. aa u.f.z.o. Dokonana zaś ocena tego materiału nie miała charakteru dowolnego a wnioski, jakie Kolegium wyprowadziło z treści materiału dowodowego (przy uwzględnieniu tego, że zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych) są zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym, nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów jaką dysponuje organ w postępowaniu administracyjnym (art. 80 k.p.a.). Organ podjął również wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, który co istotne nie był przez skarżącą kwestionowany (art. 7 k.p.a.). Dokonał też wyczerpującego i całościowego (we wzajemnym powiązaniu) rozpatrzenia tego materiału, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zarówno zaskarżonej decyzji, jak i rozstrzygnięcia organu I instancji (art. 77 k.p.a.). Należy jednocześnie podkreślić, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Krakowie z 29 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 50/23). Wobec powyższego również zarzut naruszenia art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. uznać należało za bezpodstawny. Trzeba też pamiętać, że zarzuty dotyczące wadliwej oceny dowodów są tylko wówczas słuszne, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, tj. gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki (co miało miejsce w tej sprawie) z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu czy do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, że materiał dowodowy został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego skarżąca nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania wyrażonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zauważyć trzeba, że w realiach rozpoznawanej sprawy sposób postępowania strony sprowadzał się nie tyle do negowania wymowy i treści dowodów, a w efekcie ustaleń poczynionych przez organy podatkowe, co raczej do kontestowania ostatecznych wniosków wyprowadzonych przez organy z niespornych w rzeczywistości faktów. Zasady logicznego rozumowania, wskazania wiedzy oraz doświadczenia życiowego uprawniają do konstatacji, że wyprowadzone przez organy ze wskazanych faktów i dowodów wnioski, oraz ustalenia były prawidłowe. Określenie wobec skarżącej obowiązku zwrotu dotacji jest bowiem pochodną szeregu prawidłowych ustaleń, czynionych zgodnie z wymogami prawa i odpowiada wysokości kwot, stanowiących dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Ponadto lektura uzasadnień decyzji organów prowadzi do wniosku, że organy w wystarczający sposób ustosunkowały się do zarzutów artykułowanych przez skarżącą i przedstawiły stanowisko w kwestii zasadności podjętych rozstrzygnięć. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, sąd nie stwierdził zatem naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Tym samym, chybione są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia w tej sprawie prawa materialnego i procesowego. Tym bardziej, że skarga ma charakter jedynie polemiczny i nie wskazuje na żadne okoliczności oraz dowody, które podważyłyby ustalenia poczynione w sprawie, w oparciu o które organ odwoławczy dokonał zaskarżonego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.