I FZ 442/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 września 2009 r., o sygn. akt I SA/Wr 1163/09 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 20 kwietnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1163/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił P. Z. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 czerwca 2009 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 321 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, a odpis tego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 13 lipca 2009 r. W piśmie nadanym 23 lipca 2009 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu dokonując spóźnionej czynności. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu został doręczony do jego domu 20 lipca 2009 r. gdy skarżący przebywał za granicą, a z treścią wezwania zapoznał się dopiero 20 lipca 2009 r. Z kolei 22 lipca 2009 r. przeprowadził w tej kwestii rozmowę z sekretarzem sądowym w Wydziale I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w trakcie której został poproszony o dokonanie zapłaty wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu od skargi było przez niego niezawinione w rozumieniu art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd zwrócił uwagę, że wezwanie zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 13 lipca 2009 r. w trybie art. 72 p.p.s.a., a ponadto skarżący zapoznał się z treścią wezwania w dniu 20 lipca 2009 r., a więc w terminie otwartym do uiszczenia wpisu nie uzasadniając jednocześnie czy i ewentualnie jakie nadzwyczajne przeszkody uniemożliwiły mu uiszczenie opłaty w tym dniu. W ocenie Sądu I instancji sam, pobyt za granicą nie mógł stanowić usprawiedliwienia dla przekroczenia terminu, co spowodowało oddalenie wniosku na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł ponownie, że uchybienie było spowodowane pobytem za granicą w związku z wykonaniem zleconej pracy. Ponadto wnioskodawca dodał, że zapoznał się z treścią "postanowienia" dopiero w dniu 20 lipca 2009 r. (ostatnim dniu), osobiście przedzwonił do pani sekretarz w Wydziale I WSA z zapytaniem, czy "najpierw uiścić wymaganą kwotę wpisu, czy najpierw złożyć stosowny wniosek", na co został poinformowany, że należy w pierwszej kolejności złożyć wniosek na piśmie. Skarżący nadmienił również, że świadczona przez niego dla niemieckiego podmiotu praca ma charakter zlecenia i przedstawienie dokumentu umowy w ciągu 7 dni nie jest możliwe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści zażalenia, w dniu 20 lipca 2009 r., a więc w dniu kiedy terminowe uiszczenie wpisu było jeszcze możliwe, skarżący zapoznał się z treścią wezwania, a co więcej, jak sam wskazuje, wykonywał tego dnia rozmowy telefoniczne z pracownikiem Sądu. Nic zatem nie stało na przeszkodzie, aby tego dnia skarżący, prawidłowo pouczony o terminie do uiszczenia opłaty sądowej oraz skutkach uchybienia tego terminu, dokonał wpłaty należnego wpisu. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, skarżący nie wskazał na żadne konkretne powody, dla których nie zastosował się do wezwania. Braku winy w uchybieniu terminu nie można w żadnym wypadku wiązać z informacjami udzielanymi stronom przez pracowników Sądu, chociażby były one błędne. Jak już wskazano powyżej, strona winna zastosować się do wezwania Sądu, a w niniejszej sprawie wezwanie to (k. 19) zostało sformułowane w sposób prawidłowy, zawierało stosowne pouczenie, a zatem sposób i termin jego wykonania nie mógł budzić żadnych wątpliwości. Ponieważ skarżący nie wypełnił wezwania Sądu w terminie, a następnie nie uprawdopodobnił, by uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, Sąd I instancji prawidłowo wniosek skarżącego oddalił. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.