II SA/Kr 197/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. B.-S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 listopada 2023 r., znak: WI-I.7840.13.6.2022.BG/MS w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Starosta Olkuski decyzją nr 137/2022 z 2 marca 2022 r., znak: SAB.6740.6.238.2021 zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił A. B. pozwolenia na budowę: dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z wewnętrznymi instalacjami: wodociągową, kanalizacyjną, elektryczną, gazową, c.o., z zewnętrznymi instalacjami: wodociągową, kanalizacyjną, elektryczną, gazową, oraz budowę dwóch bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe na działce nr [...] w miejscowości G., gm. W., na działce o nr ew. gr.: /ar.2/ [...]. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 P.b. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej "K.p.a.". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że inwestorka złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę 30 listopada 2021 r., który po uzupełnieniu braków wyszczególnionych w postanowieniu z 17 stycznia 2022 r., spełniał wymogi określone w art. 33 ust. 2 P.b. Pismem z 17 lutego 2022 r. organ I instancji zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w powyższej sprawie. W dniu 28 lutego 2022 r. do organu wpłynęło pismo jednej ze stron postępowania (M. B.-S.), współwłaścicielki działki nr ew. gr. [...], w którym podniesiono zastrzeżenia i wyrażono brak zgody na wydanie o decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarzucono naruszenie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.), dalej "w.t.", poprzez usytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy działki, pomimo tego, że nie przewiduje tego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta W. (uchwała nr XXI/209/2020 Rady Miejskiej w W. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W. z dnia 28 maja 2020 r. (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2020 r., poz. 3769), dalej "m.p.z.p.", jak również nie zachodzi żaden z wyjątków, jaki przewidział prawodawca. Po drugie zarzucono brak rzetelności i fachowości ekspertyzy zacieniania budynku na działce sąsiedniej, sporządzonej przez projektanta opłacanego przez inwestora, a zatem nie bezstronnego. Odpowiadając na ww. zastrzeżenia organ I instancji przywołał i wyjaśnił treść mających zastosowanie przepisów m.p.z.p. (§ 6 pkt 6), stwierdzając, że plan dopuszcza lokalizowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy działki budowlanej. Odnośnie natomiast ekspertyzy dotyczącej zacieniania, PINB stwierdził, że inwestor na wezwanie organu uzupełnił dokumentację projektową w zakresie zacieniania, przesłaniania i nasłoneczniania dla budynku istniejącego w budowie na działce nr [...] i budynków projektowanych na działce nr [...]. Organ I instancji podkreślił też ograniczony zakres sprawdzenia projektu przez organ wynikający z art. 35 P.b. M. B. i P. S. wnieśli od opisanej na wstępie decyzji z 2 marca 2022 r. odwołanie, zarzucając naruszenie: - art. 36 ust. 1 P.b. w zw. z art. 104 § 1 K.p.a. - poprzez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestora, podczas gdy przedłożony przez wnioskodawczynię projekt narusza szereg przepisów prawa, skutkiem czego organ administracji był zobowiązany wydać decyzję o treści przeciwnej; - § 12 ust. 1 w.t. - poprzez zaaprobowanie przez organ administracji projektu architektoniczno-budowlanego naruszającego ten przepis w ten sposób, że zakłada on wybudowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy działki, pomimo że nie przewiduje tego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak również nie zachodzi żaden z wyjątków, jakie prawodawca przewidział w zakresie odległości budynku od granicy działki; - § 6 pkt 6 m.p.z.p. – poprzez zaaprobowanie przez organ administracji projektu architektoniczno-budowlanego naruszającego ten przepis w ten sposób, że zakłada on wybudowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy działki, pomimo, że nie przewiduje tego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym jednoznacznie odwołano się do przepisów odrębnych, przy czym planowana przez wnioskodawczynię nieruchomość warunków określonych w tych odrębnych przepisach nie spełnia; - art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2023 r., poz. 1610), poprzez udzielenie pozwolenia na budowę naruszającą prawo własności właścicieli nieruchomości sąsiadującej, w szczególności poprzez znaczne ograniczenie dostępu do światła słonecznego, co nie tylko istotnie zmniejsza wartość nieruchomości sąsiadującej, ale też czyni uciążliwym zamieszkiwanie na niej i w znaczący sposób ogranicza możliwość korzystania z prawa własności; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 80 K.p.a. - poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i ograniczenie się w tym zakresie do aprobaty twierdzeń wnioskodawczyni, co pozostaje w oczywistej kolizji ze słusznym interesem stron postępowania, a to właścicieli nieruchomości sąsiednich, albowiem narusza w stopniu istotnym ich prawo własności i co spowodowało, że materiał dowodowy został przez organ administracji oceniony w sposób dowolny a nie swobodny; - art. 8 § 1 K.p.a. - poprzez uchybienie zasadzie budzenia zaufania uczestników postępowania administracyjnego do organów władzy publicznej, co przejawiało się w jednostronnym rozpatrzeniu sprawy, w z góry ustalonym kierunku (nakreślonym przez wnioskodawczynię), bez uwzględnienia słusznych interesów stron o odmiennych od wnioskującej interesach oraz podnoszonej przez nie argumentacji; - art. 10 § 1 K.p.a. - poprzez zaledwie pozorne zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, albowiem organ administracji wprawdzie zapewnił stronom możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, jednak stanowiska zajętego przez stronę nie wziął pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji administracyjnej, ograniczając się w uzasadnieniu decyzji do prostej negacji stanowiska strony; - art. 11 w zw. z art 107 § 3 K.p.a. - poprzez powierzchowne i zdawkowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji administracyjnej, ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa, wskazania (bez uzasadniania tego stanowiska), że przedłożona przez wnioskodawcę dokumentacja spełnia ustawowe wymogi i negacji stanowiska strony postępowania kwestionującej stanowisko wnioskodawcy, przy czym organ nie wskazał w istocie motywów, jakimi kierował się przy wydaniu decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia; - art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a. - poprzez wskazanie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji w sposób wadliwy, przejawiający się w tym, że organ wskazał jako podstawę prawną decyzji m.in. art. 28, art. 36 P.b. i art. 104 K.p.a., a tymczasem każdy z tych przepisów został przez ustawodawcę podzielony na mniejsze jednostki redakcyjne, wobec czego obowiązkiem organu było wskazanie konkretnego przepisu prawa, który stał się podstawą wydania decyzji administracyjnej, przy czym uchybienie to ma istotny wpływ na możliwość skutecznego zaskarżenia decyzji Starosty Olkuskiego, albowiem strona odwołująca się jest zmuszona domyślać się, który rzeczywiście przepis został zastosowany przez organ administracji, co w znacznym stopniu utrudnia sformułowanie zarzutów odwoławczych. Na podstawie ww. zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Staroście Olkuskiemu do ponownego rozpoznania. Wojewoda Małopolski decyzją z 16 listopada 2023 r. znak: WI-I.7840.13.6.2022.BG/MS, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał decyzję I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w ramach wyjaśnień, na etapie postępowania odwoławczego, pismem z 18 lipca 2023 r. na podstawie art. 50 i art. 136 § 1 K.p.a. wezwano inwestora do usunięcia nieprawidłowości zawartych w projekcie budowlanym i doprowadzenie inwestycji do zgodności z przepisami. Inwestor został wezwany do przedłożenia następujących uzupełnień i wyjaśnień poprzez: 1. Wykonanie dokładnej i czytelnej analizy zacienia i przesłaniania dla pokoi mieszkalnych realizowanego budynku na działce nr [...] w m. G. , gm. W.. Wykazać spełnienie § 13 oraz § 60 w.t. 2. Doprowadzić do zgodności projekt architektoniczno-budowlany w części dotyczący elewacji północnej budynku "A", gdyż na str. 7 wpisano, iż została zaprojektowana jako ściana oddzielenia pożarowego, ocieplona wełna mineralną. Natomiast na rysunkach i warstwach budowlanych dotyczących ścian zewnętrznych nie ma informacji, iż jest to ściana p.poż. W przypadku budynku posiadającego ścianę oddzielania przeciwpożarowego należy dokonać stosownego oznaczenia jej parametrów na rysunkach. 3. Określić, czy budynek na działce nr [...], który oznaczono na mapie jako "w budowie" jest nierozprzestrzeniającym ogień (NRO). Z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, że budynek "A" objęty niniejszym pozwoleniem, został zaprojektowany w odległości 6 m od budynku zlokalizowanego w odległości 4,5 m od granicy, ścianą z otworami na działce nr [...], co nie spełnia zapisów § 271 w.t. 4. Przedstawić rozwiązania projektowe dotyczące odprowadzenia wód opadowych z połaci dachowych dwóch budynków mieszkalnych, w związku z odprowadzenie wód opadowych i roztopowych z tychże dachów na niezabudowany teren inwestora. Wykazać, czy ww. inwestycja nie zakłóca gospodarki wodnej sąsiednich działek. Powyższe musi być zgodne z § 29 w.t. Organ II instancji stwierdził, że wszystkie zmiany zgodnie z ww. wezwaniem zostały wykonane przez pełnomocnika inwestora i autora projektu architektoniczno-budowlanego oraz wprowadzone do niniejszego opracowania. Wskazał, że na podstawie art. 10 K.p.a. poinformowano strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, z czego strony, w szczególności skarżący, nie skorzystały. Dalej Wojewoda stwierdził, że ocenił zgromadzony w sprawie w postępowaniu odwoławczym materiał dowodowy za wystarczający do udzielenia pozwolenia na wykonanie przedmiotowej inwestycji. Przywołał treść art. 6 K.p.a. i art. 35 ust. 1 P.b., podkreślając, że tylko w zakresie określonym w tym ostatnim przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Kolejno organ odwoławczy wskazał, że projekt został opracowany zgodnie z art. 35 P.b. Inwestorka złożyła prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [...] (str. 2 akt adm. I instancji). Projekt zagospodarowania terenu (dalej: "p.z.t.") i projekt architektoniczno-budowlany (dalej: "p.a.-b.") jako załączniki do decyzji opatrzone zostały klauzulą stanowiącą o zatwierdzeniu projektu. Opracowanie zostało oprawione w okładki przystosowane do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopią decyzji o ich nadaniu. Projektanci do opracowania załączyli kopie zaświadczeń o wpisie do izb branżowych oraz wspólne oświadczenie o sporządzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Załączono informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wykonano charakterystykę energetyczną i ekologiczną obiektu. Obiekt został zaliczony do I kategorii geotechnicznej w prostych warunkach gruntowych. Projektant przedłożył oświadczenie o braku możliwości przyłączenia inwestycji do sieci ciepłowniczej. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonano na kopii aktualnej mapy do celów projektowych a główny projektant potwierdził zgodność treści mapy z oryginałem. W projekcie architektoniczno-budowlanym projektant w obszarze oddziaływania inwestycji umieścił działkę inwestorki nr [...] (KW nr [...]) oraz: - dz. nr [...] (będąca własnością skarżących - KW nr [...]), - dz. nr [...] (KW nr [...] - współwłasność udziałowa 5 osób) - dz. nr [...] (KW nr [...] – współwłasność udziałowa 6 osób). Powyższe działki organ I instancji objął obszarem odziaływania projektowanej inwestycji, a organ odwoławczy uznał, iż obszar ten został wyznaczony prawidłowo. Projekt budowlany organ II instancji uznał za zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Stwierdził, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagane. Teren inwestycji znajduje się poza obszarem Natura 2000. Ze względu na znaczną odległość oraz niewielką skalę i rodzaj planowanego przedsięwzięcia nie ma możliwości wystąpienia oddziaływania inwestycji na środowisko naturalne oraz obszary Natura 2000 pod względem zanieczyszczeń wody, gleby, powietrza oraz hałasu. Ze względu na wielkości inwestycji i przeznaczenie nie przewiduje się wystąpienia zagrożenia dla higieny i zdrowia użytkowników projektowanego obiektu. Teren opracowania nie wchodzi w skład strefy objętej ochroną konserwatorską lub archeologiczną. Na terenie inwestycji brak obiektów zabytkowych podlegających ochronie prawnej. Teren inwestycji jest zlokalizowany poza granicami terenów górniczych, szczególnego zagrożenia powodzią czy zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Przechodząc do analizy zgodności inwestycji z ustaleniami m.p.z.p. organ II instancji wskazał, że teren inwestycji znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 3.18.MN/U – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z zabudową usługową. Zgodnie z zapisami m.p.z.p.: § 6. W zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustala się: 1) lokalizację nowych budynków przy zachowaniu określonych na rysunku planu nieprzekraczalnych i obowiązujących linii zabudowy; 2) w przypadku lokalizacji zabudowy na terenach położonych w bezpośrednim sąsiedztwie lasu lokalizację zabudowy w odległości nie mniejszej niż 20 m od granicy lasu, chyba że ze względu na wielkość działki, ukształtowanie terenu nie jest możliwe spełnienie tego warunku, dopuszcza się lokalizowanie zabudowy w odległości nie mniejszej niż 12 m od granicy lasu; 3) dopuszczenie zachowania istniejącej zabudowy zlokalizowanej częściowo lub w całości poza liniami zabudowy z prawem do remontu, przebudowy, nadbudowy, termomodernizacji i rozbudowy, z zastrzeżeniem, że rozbudowa nie może powodować zbliżenia się budynku do linii rozgraniczającej z drogą; 4) na terenach, na których dopuszcza się zabudowę możliwość zachowania, rozbudowy oraz utrzymania dotychczasowego użytkowania budynków przy zachowaniu parametrów ustalonych w przepisach szczegółowych; 5) linie zabudowy, o których mowa w pkt 1, nie obowiązują dla budowli infrastruktury technicznej; 6) dopuszczenie lokalizowania budynków przy granicy działki budowlanej przy spełnieniu warunków wymienionych w przepisach odrębnych; 7) dla budynków istniejących: przebudowę, rozbudowę oraz nadbudowę w rozumieniu przepisów odrębnych, z zachowaniem parametrów zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dla poszczególnych terenów; 8) stosowanie na elewacji budynków kolorów stonowanych lub pastelowych; 9) dla dachów stromych obowiązek stosowania stonowanej kolorystyki: odcienie brązu, czerwieni, grafitu, szarości lub czerni; 10) stosowanie pokryć dachowych z materiałów: dachówka, blacha dachowa lub materiałów bitumicznych; 11) dopuszczenie paneli fotowoltaicznych i słonecznych o mocy nieprzekraczającej 100 kW za wyjątkiem terenów rolnych i leśnych nie przeznaczonych pod zabudowę, a wymagających zgody na wyłączenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; 12) wielkości nowo wydzielonych działek ustalone w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów nie dotyczą wydzieleń pod garaże; 13) obowiązek uwzględnienia wymagań dla zapewnienia dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami. § 18.1. Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: (...) 3.18MN/U, ustala się przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z zabudową usługową. 2. W zakresie zagospodarowania terenu ustala się: 1) wielkość dopuszczalnej powierzchni zabudowy - nie większa niż 90%; 2) powierzchnia terenu biologicznie czynnego - nie mniejsza niż 10%; 3) wskaźnik intensywności zabudowy - nie mniejszy niż 0,03 i nie większy niż 2,7; 4) liczba miejsc postojowych zgodnie z § 11, przy czym dopuszcza się ich realizację w formie placów postojowych, garaży wbudowanych w bryły budynków lub garaży wolnostojących. 3. W zakresie kształtowania zabudowy ustala się: 1) kształtowanie zabudowy mieszkaniowej jako wolnostojącej lub bliźniaczej; 2) kształtowanie zabudowy usługowej w samodzielnych budynkach lub jako wbudowanej w budynki mieszkalne; 3) nie więcej niż: a) 2 kondygnacje nadziemne, z zastrzeżeniem lit. b, b) 3 kondygnacje nadziemne dla zabudowy usługowej; 4) wysokość zabudowy nie większą niż: a) 9 m, z zastrzeżeniem lit. b, b) 12 m dla zabudowy usługowej; 5) dachy o kącie nachylenia głównych połaci od 37° do 45°, z zastrzeżeniem pkt 6; 6) w przypadku dachów wielospadowych długość kalenicy nie powinna być mniejsza niż 1/3 długości całego dachu. 4. Dopuszcza się lokalizację placów postojowych, dojazdów wewnętrznych, ciągów pieszych, zieleni wraz z obiektami małej architektury, infrastruktury technicznej i zabudowy towarzyszącej: garaży, zabudowy gospodarczej i wiat. 5. Ustala się powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych nie mniejszą niż 350 m2. 6. W zakresie komunikacji ustala się obsługę komunikacyjną z przyległych dróg publicznych oraz poprzez dojazdy wewnętrzne. § 11 ust. 14. Ustala się obowiązek zapewnienia miejsc postojowych w liczbie: pkt. 2) nie mniejszej niż 2 miejsca postojowe dla samochodów osobowych na jedno mieszkanie w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. Zatem zdaniem organu II instancji przedmiotowe zamierzenie nie narusza ustaleń m.p.z.p. w zakresie przeznaczenia terenu inwestycji. Zgodnie z przedłożonym projektem architektoniczno-budowlanym powierzchnia terenu inwestycji działki nr [...] wynosi 941 m2 (100%). Powierzchnia zabudowy każdego budynku wynosi 89,85 m2, co razem daje 179,7 m2 - zgodnie z § 18 ust. 2 pkt. 1 m.p.z.p. – nie większa niż 90% - warunek spełniony. Natomiast wskaźnik intensywności zabudowy wynosi: 0,38 - zgodnie z § 18 ust. 2 pkt. 3 m.p.z.p. – nie mniej niż 0,03 i nie więcej niż 2,7 - warunek spełniony. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi: 491,3 m2, co stanowi 52,0% - zgodnie z § 18 ust. 2 pkt. 2 m.p.z.p. – nie mniejsza niż 10% - warunek spełniony. Wysokość projektowanych budynków A i B wynosi 8,47 m – zgodne z § 18 ust. 2 pkt. 3) m.p.z.p. – wysokość zabudowy nie większa niż 9 m – warunek spełniony. Z kolei dachy na dwóch budynkach zaprojektowano, jako dwuspadowe symetryczne o kącie nachylenia 40ş - tym samym spełniono zapisy § 18 ust. 3 pkt. 5) m.p.z.p. Zaprojektowano po dwa miejsca postojowe dla samochodów osobowych na utwardzonym terenie działki, w sumie cztery dla dwóch projektowanych budynków – spełniono zapisy § 6 ust. 2 pkt. 6 lit. a) m.p.z.p. Wojewoda podsumował, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania wynikające z ustaleń m.p.z.p. Przechodząc do analizy zgodności inwestycji z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, organ II instancji wskazał, że z dokumentacji projektowej wynika, iż projektowane budynki należy traktować jako nierozprzestrzeniające ognia (NRO). Projektant wykonał analizę dotyczącą warunków ochrony przeciwpożarowej (str. 7 p. a-b). Elewacja północna budynku "A" zlokalizowanego 1,5 m od granicy działki została zaprojektowana jako ściana oddzielania pożarowego, która zostanie ocieplona wełnę elewacyjną o gr. 20 cm. Natomiast na dachu budynku "A" zaprojektowano połać dachową oraz okapy na łączną długość 2,4 m – wykonane z materiałów niepalnych EI60, jak również konstrukcję dachu zabezpieczono środkami p.poż. i odbudową wewnątrz płytą g-k EI60, co jest zgodne z przepisami § 235 w.t. Z rysunku p.z.t. (karta nr 13 p.a.-b.) zdaniem organu odwoławczego wynika, iż działki sąsiadujące z terenem inwestycji są nieruchomościami zarówno zabudowanymi, jak i niezabudowanymi. Wojewoda dodał, że najbliżej usytuowany budynek mieszkalny, określony przez projektanta jako nierozprzestrzeniający ognia (NRO), należy do skarżących i jest w trakcie budowy, znajduje się na działce nr [...] w odległości 4,5 m od granicy z działką inwestorki a 6,0 m od projektowanego budynku "A" i 8,0 m od projektowanego budynku "B". Budynki "A" i "B" usytuowano w odległości od granic działek sąsiednich: - 1,5 m od strony północnej, działka nr [...]; - od strony południowej (działka nr [...] - stanowiąca użytek jako LsV - las), odległość budynku A wynosi 12,05 m, a budynku B wynosi 15,7 m, - 4,10 m od strony zachodniej budynek B, działka nr [...], - 4,10 m od strony wschodniej budynek A, działka nr [...]. Z powyższego według organu II instancji jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania w zakresie warunków dotyczących odległości (§ 12 oraz § 271 ust. 8 w zw. z § 271 ust. 1 i 2 w.t.), nie narusza zapisów dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, tzw. przesłaniania (§ 13 w.t.) oraz nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, tzw. zacieniania (§ 60 w.t.). Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, wojewódzkiej tj. działki nr [...] poprzez wydzielone działki prywatne nr [...] i [...], stanowiące drogę wewnętrzną. Ścieki z przedmiotowych budynków zostaną odprowadzane do dwóch projektowanych bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe. Woda do projektowanych budynków dostarczona zostanie z sieci wodociągowej poprzez istniejące przyłącze wodociągowe w40, które zostanie rozbudowane i jako zewnętrzne instalacje wodociągowe wprowadzone do projektowanych budynków. Zaopatrzenie w energię elektryczną nastąpi z istniejącej skrzynki elektroenergetycznej znajdującej się na terenie inwestycji, w granicy z działką nr [...], które nie zostało objęte niniejszym opracowaniem a następnie poprzez zewnętrzne instalacje elektryczne do budynków. Każdy projektowany budynek będzie ogrzewany gazem i zostanie podłączony do istniejącej sieci gazowej, poprzez przyłącze i istniejąca skrzynkę gazową zlokalizowaną w ogrodzeniu posesji od strony dz. nr [...]. Wody opadowe z budynków zostaną odprowadzone powierzchniowo na niezabudowany teren inwestora oraz do bezodpływowych zbiorników. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że ocenie zgodności z przepisami podlegają wyłącznie obiekty oraz elementy budowlane objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę, inicjującym to postępowanie. Dalej organ II instancji stwierdził, że projektant na rysunku p.z.t. wskazał miejsce do gromadzenia odpadów stałych, sposób odprowadzania ścieków oraz sposób zaopatrzenia budynki w wodę oraz energię elektryczną. Zatem przedmiotowe zamierzenie spełnia wymagania wynikające z § 23 ust. 4 oraz § 26 w.t. w zakresie technicznego uzbrojenia nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że głównym punktem odwołania jest kwestia odległości projektowanego budynków od granicy z działką skarżących. Dlatego celem prawidłowego wykonania analizy Wojewoda zacytował pełne brzmienie § 12 w.t., podkreślając: - ust. 2 tego przepisu, zgodnie z którym sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (ściana bez okien i drzwi), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość, - ust. 5, w myśl którego usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2–4, powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 katalog pojęć ustawowych pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. ust. 7, stosownie do którego w przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 4, dopuszcza się zmniejszenie odległości okapu zwróconego w stronę granicy działki budowlanej do 1 m. Następnie organ II instancji wskazał, że na podstawie § 6 pkt. 6 m.p.z.p. - dopuszczenie lokalizowania budynków przy granicy działki budowlanej przy spełnieniu warunków wymienionych w przepisach odrębnych - zapis ten odsyła do w.t., a dokładnie do przepisu § 12 ust. 2 w.t. Przepis ten dopuszcza sytuowanie budynków w odległości 1,5 m ścianą pełną bez otworów, po spełnieniu innych przepisów, m.in. § 13 (zacienianie), § 60 (przesłanianie) i § 271–273 w.t. (warunki przeciwpożarowe). Po przenalizowaniu p.a.-b. pod kątem zgodności z ww. paragrafami organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja jest z nimi zgodna. Dalej Wojewoda podkreślił, że plan miejscowy musi być bezwzględnie respektowany, a jego ustalenia kształtują, łącznie z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności w odniesieniu do konkretnych nieruchomości położonych na jego obszarze. Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany ustaleniami planu miejscowego (nie może ich podważać). Właściciele działek objętych m.p.z.p. winni się do jego ustaleń dostosować, bądź ewentualnie mogą wystąpić o jego zmianę lub zaskarżyć plan miejscowy do sądu administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie jego nieważności. Nakazy oraz zakazy wynikające z treści aktów prawa miejscowego mogą być uwarunkowane wieloma czynnikami, np. z regulacji prawa dotyczącego ochrony środowiska, wód podziemnych, czy też zdrowia (bezpieczeństwa) ludzi. Prawo własności nie jest jedynym elementem uwzględnianym w planowaniu przestrzennym. Przechodząc do kolejnego zarzutu skarżących w zakresie zgodności inwestycji z § 60 w.t., organ II instancji przywołał treść ww. przepisu i wskazał, że jednoznacznie wynika z niego, iż pomieszczenia winny mieć zapewnione nasłonecznienie wynoszące co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (tj. 21 marca i 21 września) w godzinach od 7:00 do 17:00. Organ odwoławczy zauważył, że w przypadku mieszkań wielopokojowych powyższe wymaganie należy spełnić dla co najmniej jednego pokoju. Dlatego przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym taki warunek jest dość prosty do spełnienia, gdyż pokoje zlokalizowane są na wszystkie strony świata i słońce krążąc wokół domu zapewnia jego wystarczającą ilość. Kolejno organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie projektant, posiadający stosowne uprawnienia, wykonał analizę nasłonecznienia, z której jednoznacznie wynika, iż przez minimum 3 h (w dniu równonocy) elewacje z oknami od strony terenu inwestycji nie będą zacieniane. Według przedłożonej analizy projektanta (karta nr 15, 16, 17 p.a.-b.) około godziny 11:10 nastąpi minimalne zacienienie dolnej krawędzi okien balkonowych zlokalizowanych na elewacji południowej budynku znajdującego się na działce nr [...]. Natomiast w dniach równonocy, niemal w całej naszej strefie geograficznej, Słońce dwukrotnie góruje w zenicie i kąt padania promieni słonecznych w południe wynosi 90 stopni, dlatego w rozpatrywanym przypadku pomiędzy godziną 11:30 a 14:30 nie wystąpi zacienianie budynku sąsiedniego, co oznacza że nie wystąpi ograniczenie nasłonecznienia pomieszczeń w tym budynku. Niewątpliwie planowana inwestycja wpłynie na nasłonecznienie pokoi mieszkalny w budynku skarżących, niemniej jednak zakres tego wpływu nie będzie większy od dopuszczalnego, wynikającego z przepisów w.t. Planowana inwestycja ograniczy również nasłonecznienie ogrodu/działki skarżącej, niemniej jednak stopień tego ograniczenia nie jest regulowany przepisami. Organ odwoławczy podkreślił, że zazwyczaj nowobudowane inwestycje ograniczają zabudowę terenów sąsiednich i pogarszają komfort mieszkających w nim osób, niemniej jednak ten właśnie aspekt stanowi przesłankę do uznania za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Oznacza to, że prawidłowo uznano ich za strony postępowania i na każdym etapie postępowania mieli możliwość czynnego w nim udziału. Skarżący uczestnicząc w postępowaniu na prawach strony mogli poznać wpływ nowoprojektowanej inwestycji na swoją posiadłość oraz przedstawiać własne dowody dotyczące niniejszej sprawy. Mając na uwadze zarzuty proceduralne odwołania organ II instancji stwierdził, że Starosta zgromadził materiał dowodowy w sprawie w sposób umożliwiający prawidłową ocenę kluczowych w sprawie zagadnień. Decyzja I instancji zawiera uzasadnienie prawne, które jest wyczerpujące i zgodne z przepisami prawa, a organ odwoławczy uzasadnienie to uznał za prawidłowe, jako zawierające w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że zarzuty nie są zasadne i zobowiązany był utrzymać w mocy decyzję I instancji. Ponadto wyjaśnił, że sposób zagospodarowania działki przez inwestora podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej tylko w granicach zgodności z konkretnymi obowiązującymi w dniu wydania decyzji przepisami prawa powszechnie obowiązującego bądź prawa miejscowego. Stwierdził, że nie znajduje przepisu, który zostałby naruszony poprzez zaprojektowanie przedmiotowej inwestycji. Jako oczywiste wskazał, że realizowanie obiektów budowlanych musi wiązać się z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki. W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Takiej sprzeczności z prawem organ odwoławczy nie dopatrzył się. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Przepis ten nie może być samodzielną podstawą do negowania poprawności zamierzenia inwestycyjnego na działce sąsiedniej. Organ administracji architektoniczno-budowlanej w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b. musi wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Końcowo organ II instancji zacytował art. 4 i art. 35 ust. 4 P.b., wskazując, że w niniejszej sprawie inwestor jest uprawniony do skorzystania z prawa wolności zabudowy. M. B.-S. wniosła na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z 16 listopada 2023 r. znak: WI-I.7840.13.6.2022.BG/MS, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Powtórzyła zarzuty i wnioski zawarte w odwołaniu, dodając do przepisów, których naruszenie zarzuca, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 15 K.p.a., poprzez ograniczenie kontroli instancyjnej zaskarżonej decyzji do zaaprobowania i powielenia argumentacji organu I instancji, skutkiem czego w sprawie miał miejsce jedynie pozór kontroli instancyjnej, gdyż organ II instancji nie przeprowadził postępowania w swoim całokształcie i nie poczynił własnych ustaleń faktycznych i oceny prawnej. Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Olkuskiego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji I instancji, ewentualnie w razie stwierdzenia, że doszło do rażącego naruszenia prawa, o stwierdzenie nieważności decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji I instancji. Skarżąca wniosła też o zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego wg norm prawem przepisanych. Większą część obszernego (18 stron) uzasadnienia skargi poświęcono na pogłębioną analizę zasad postępowania administracyjnego wraz z przywołaniem licznych tez z orzecznictwa i literatury. Skarżąca mocno zaakcentowała też aspekt chronionego konstytucyjnie prawa własności. Ponownie zakwestionowała również rzetelność i fachowość analizy zacieniania, jako nie zawierającej żadnych wyliczeń, pomiarów, czy jakichkolwiek innych danych, które pozwoliłyby na weryfikację rzetelności wyprowadzonych z niej wniosków. Skarżąca zarzuciła także, że sposób procedowania w tej sprawie może u skarżącej wywołać wrażenie, że w tym konkretnym postępowaniu administracyjnym występuje sui generis domniemanie prawdziwości twierdzeń wnioskodawczym, zaś strona wchodząca w spór z wnioskodawcą musi dowodzić swoich racji, czego już nie musi czynić wnioskodawca. Powyższe jest nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego. Podniosła, że ustalenia w zakresie nasłonecznienia nieruchomości skarżącej poczyniono wyłącznie w oparciu o gołosłowne twierdzenia inwestora (a ściślej: analizę przygotowaną na zlecenie i za pieniądze inwestora), bez zasięgania w tym zakresie opinii niezależnego biegłego. Skarżąca zarzuciła, że w odwołaniu precyzyjnie wskazywała na wadliwości i nieścisłości opracowania inwestora w tym zakresie. Argumentacja ta jednak w ogóle nie była badana przez Wojewodę Małopolskiego w toku postępowania odwoławczego, o czym świadczy, zdaniem skarżącej, treść uzasadnienia decyzji. Co więcej, organy administracji obu instancji w ogóle nie weryfikowały prawdziwości danych wskazanych przez inwestora. Wymiary działki wskazane przez inwestora są mniejsze o kilka metrów, niż ma to miejsce w rzeczywistości. Nie można bezkrytycznie przyjmować za pewnik dowolnych danych wskazywanych przez inwestora, zwłaszcza w sytuacji, w której strony postępowania konsekwentnie negują ich prawdziwość. Organ administracji dysponuje szerokim wachlarzem środków dowodowych pozwalających na weryfikację danych przedłożonych przez inwestora. Żadnego z tych środków w postępowaniu administracyjnym nie wykorzystano. Takie podejście może, zdaniem skarżącej, skutkować legalizacją dowolnie nielegalnych budów, o ile tylko inwestor odpowiednio "skoryguje" w przedłożonym projekcie dane, tak by "dopasować" je do obowiązującego prawa. Organ powinien orzekać jednak na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, a nie stanu podanego przez jedną ze stron postępowania w sposób dla tej strony korzystny. Szeroko opisując wymogi stawiane w K.p.a. uzasadnieniu decyzji skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji lakoniczność uzasadnienia, o charakterze szablonu, które pasowałoby do dowolnej innej decyzji o wydaniu pozwolenia na budowę. Końcowo skarżąca zarzuciła, że w postępowaniu odwoławczym istotnie uzupełniono materiał dowodowy, wzywając inwestora do przedłożenia dodatkowych dokumentów, które następnie włączono w poczet materiału dowodowego i uczyniono je podstawą rozstrzygnięcia. Strona skarżąca dowiedziała się jednak o tym dopiero z treści zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom organu II instancji, strony ani nie informowano o tak istotnych uzupełnieniach materiału dowodowego, ani nie skierowano do strony zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 K.p.a. umożliwiającego końcowe zaznajomienie się z materiałem dowodowym i wypowiedzenie się co do niego. Jedynym skierowanym do strony pismem było zawiadomienie o wyznaczeniu późniejszego terminu na załatwienie sprawy. Czynny udział strony skarżącej w postępowaniu administracyjnym, o ile w postępowaniu przed Starostą Olkuskim był znacząco ograniczony i iluzoryczny, o tyle w postępowaniu odwoławczym w ogóle nie miał miejsca. Strona została zatem zaskoczona decyzją administracyjną opartą na dowodach, o których w znacznej mierze nie miała pojęcia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że stanowi ona ponowienie zarzutów podnoszonych przed organem odwoławczym, do których odniesiono się szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczyła decyzji Wojewody Małopolskiego z 16 listopada 2023 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego dwa budynki mieszkalne jednorodzinne z wewnętrznymi instalacjami (...) na działce nr [...] w miejscowości G.. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a zarzuty skarżącej są bezzasadne. Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną co do istotnych jej elementów wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że stan faktyczny przedstawia się tak, jak to wskazał organ II instancji. Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one zastrzeżeń co do ich prawidłowości. Przede wszystkim należy zauważyć, odnośnie sformułowanego w skardze najdalej idącego wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na rażące naruszenie prawa, Sąd wskazuje, że wniosek ten nie został poparty żadną konkretną argumentacją. Sąd nie znalazł również z urzędu podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Zatem wniosek ten okazał się bezzasadny i jako taki nie mógł być uwzględniony. Bezsporna w sprawie była większość istotnych okoliczności sprawy, opisanych w pierwszej części niniejszego uzasadnienia. Kluczowym natomiast powodem sporu w niniejszej sprawie było usytuowanie zaplanowanych budynków w odległości 1,5 m od północnej granicy działki inwestycyjnej, w zbliżeniu do działki skarżącej i realizowanego na niej budynku (4,5 m na północ od granicy działek). Elewacja północna budynku "A" (położonego bliżej budynku skarżącej niż budynek "B") zlokalizowana 1,5 m od granicy, została zaprojektowana jako ściana oddzielania pożarowego (karta nr 16 p.a.-b.). Połać dachową oraz okapy budynku "A" zaprojektowano z materiałów niepalnych EI60. Konstrukcję dachu zaplanowano jako zabezpieczoną środkami p.poż. i obudowaną wewnątrz płytą g-k EI60 (karta nr 13 i 16 p.a.-b.), zgodnie z przepisami § 235 w.t. W szczególności bezsporne było w sprawie wykazanie spełnienia przez planowane zamierzenie warunków określonych w § 11 i § 18 m.p.z.p., a także § 6 m.p.z.p., poza jego pkt 6. Stwierdzenie powyższej zgodności i jej uzasadnienie przez organ odwoławczy nie budzi wątpliwości Sądu i zasługuje na aprobatę. Podobnie ma się rzecz z tymi przepisami w.t., które nie były kwestionowane przez skarżącą. Sporna natomiast była w zasadzie przede wszystkim kwestia prawna, to jest czy § 12 ust. 1 w.t. w zw. z § 6 pkt 6 m.p.z.p. pozwala w obszarze planu - 3.18.MN/U – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z zabudową usługową, na lokalizowanie budynków przy granicy działki budowlanej, to jest w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, pod warunkiem zwrócenia ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy oraz spełnienia odrębnych przepisów, m.in. § 13, § 60 i § 271–273 w.t. Skarżąca konsekwentnie podnosiła po pierwsze, że jej zdaniem ww. przepisy nie dopuszczają możliwości lokalizacji inwestycji w odległości 1,5 m od jej działki. Po drugie zarzucała jednak, że inwestor i tak nie wykazał, a organ prawidłowo nie ustalił, że zamierzenie nie narusza w kontekście jej nieruchomości przepisów dotyczących zacieniania i przesłaniania (§ 13 i § 60 w.t.). Po trzecie wreszcie skarżąca zarzucała nieścisłości w dokumentacji projektowej, jej niespójność z rzeczywistością, a także szereg naruszeń przepisów procesowych, w tym zasady dwuinstancyjności, zasad gromadzenia i oceny dowodów, stronniczość postępowania oraz brak powołania biegłego. Sąd w powyżej zarysowanym sporze przyznaje rację organowi II instancji. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowią art. 32-36 P.b. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, zgodnie z art. 35 P.b., w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia wniosku przez inwestora (do 30 listopada 2021 r.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych (...) 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. 3a. Do postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzedzonej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, stosuje się przepis art. 86f ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że - zgadzając się z tezami wyroków sądów administracyjnych przywołanych przez skarżącą, co do obowiązku oceny przez organy zgodności projektu z prawem - nie sposób podzielić jednak forsowanego przez nią stanowiska. Zdaniem skarżącej bowiem, mimo braku przeszkód formalnych wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę i stwierdzenia przez organ prawidłowości przedłożonej dokumentacji projektowej, organ miałby kompetencję, czy obowiązek, merytorycznej kontroli projektu budowlanego (np. dodatkowej weryfikacji analizy przesłaniania i zacieniania budynku skarżącej). W judykaturze jednoznacznie przyjmuje się, że art. 35 P.b. wyznacza zakres możliwego badania przez organ dokumentacji projektowej. W konsekwencji organy nie badają np. zastosowania konkretnych rozwiązań techniczno-budowlanych. Kryterium zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi organ stosuje jedynie wobec projektu zagospodarowania działki lub terenu, a nie projektu architektoniczno-budowlanego. Odnośnie natomiast projektu architektoniczno-budowlanego sprawdzana jest wyłącznie zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego i wymaganiami ochrony środowiska, a także jego kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2010 r., sygn. II OSK 1517/09). Dodatkowo, jak trafnie stwierdził organ II instancji, podstawową zasadą w prawie budowlanym jest zasada wolności zabudowy, bowiem zgodnie z art. 4 P.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Wszelkie ograniczenia ww. wolności muszą być ustanowione wyraźnie - istnieje bowiem domniemanie na rzecz wolności przysługującej inwestorowi chronionej zasadami wyrażonymi w Konstytucji RP. Jak słusznie stwierdził Wojewoda, organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą odmówić wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę wyłącznie wtedy, gdy wynika to z ograniczonej zakresowo kontroli wynikającej z treści art. 35 P.b. Podkreślić przy tym trzeba, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w powoływanym przez skarżących art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (por. wyrok WSA w Łodzi z 10 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Łd 767/21, LEX nr 3286694). W niniejszej sprawie zasadnie udzielono pozwolenia na budowę, bowiem spełnione były ku temu wszystkie przesłanki wynikające z przepisów obowiązującego prawa, w szczególności prawa budowlanego. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że wbrew zarzutom skarżącej, zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wystarczająco dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd podzielił argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia, przede wszystkim w zakresie oceny zgodności p.z.t. oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymogami określonymi m.p.z.p. i w.t. Powyższa rzetelna, skrupulatna i trafna ocena dokonana przez organ odwoławczy zasadnie skutkowała utrzymaniem w mocy decyzji I instancji. Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, wystarczająco dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w tym w zakresie zgodności projektu budowlanego i p.z.t. z ustaleniami m.p.z.p. oraz wymaganiami ochrony środowiska, zgodności p.z.t. z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Organ II instancji umotywował zasadność podstawowych przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu decyzji, a także wbrew zarzutom skargi, odniósł się do wszystkich istotnych okoliczności podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu. Rozpatrzył materiał dowodowy sprawy i dokonał oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji nie naruszył też wymienionych w skardze przepisów K.p.a., P.b., w.t. i m.p.z.p. w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji należało uznać, że zasadnie organ II instancji stwierdził brak przesłanek, które mogłyby pozwolić na odmowę wydania pozwolenia na budowę, co musiało skutkować zatwierdzeniem projektu budowlanego i pozytywną decyzją w zakresie przedmiotowej inwestycji. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony w niniejszej sprawie, sprawdzony stosownie do treści art. 35 P.b. i w.t., ma wszystkie strony i arkusze zgodnie ze spisem jego zawartości. Projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej i oprawiono w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający jego dekompletację. Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Projektanci do opracowania załączyli kopie zaświadczeń o wpisie do izb branżowych (str. 8-11 p.a.-b.). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. do wniosku zostały dołączone oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania działką, na której realizowana ma być inwestycja, na cele budowlane, a w projekcie zawarto oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b. podpisane przez projektantów (str. 3 p.a.-b.). Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str. 2-5 załączników do p.z.t i p.a.-b.). Obiekt został zaliczony do I kategorii geotechnicznej w prostych warunkach gruntowych. Projektant przedłożył oświadczenie o braku możliwości przyłączenia inwestycji do sieci ciepłowniczej (str. 4 akt adm. I instancji). Wykonano charakterystykę energetyczną i ekologiczną obiektu (str. 5-6 p.a.-b.). Zważywszy na powyższą prawidłową dokumentację projektową, odpowiadając na zarzuty skarżącej należy wskazać, że wbrew jej argumentacji, zakwestionowana przez nią analiza zacieniania spełnia wymogi rzetelności i fachowości. Wobec zarzutu braku wyliczeń, pomiarów, czy jakichkolwiek innych danych, które pozwoliłyby na weryfikację rzetelności wyprowadzonych z analizy wniosków, Sąd wskazuje, że po uzupełnieniach projektu na żądanie organów, obecnie p.z.t. zawiera wystarczającą analizę zacieniania i przesłaniania (k. 6-18). W analizie tej zawarto zarówno słowne uzasadnienie opisywanych zjawisk, jak i stosowne mapy i rysunki (wizualizacje). W szczególności, wbrew zarzutom skarżącej, wskazano precyzyjnie wysokość przesłaniania – 805 cm i odległość budynku przesłaniającego – 1185 cm. Powyższe wartości zwymiarowano jednoznacznie na rysunkach i mapie na k. 18 p.z.t. Zatem spełnienie w sprawie wymogów § 13 w.t. nie powinno budzić wątpliwości. Z kolei wnioski wysnute prze organ II instancji dotyczące zachowania nasłonecznienia w wymiarze określonym w § 60 w.t., znajdują pełne potwierdzenie w analizie zacieniania (nasłonecznienia) na k. 17 p.z.t. wykonanej przez projektanta posiadającego stosowne uprawnienia. Z zamieszczonych rysunków obrazujących cienie rzucane przez budynki 21 marca o godzinie 11.30 i 14.30 wraz z towarzyszącym im opisem, wynika jednoznacznie, że przez minimum 3 h (a w rzeczywistości dłużej) w dniu równonocy elewacje z oknami od strony terenu inwestycji nie będą zacieniane. Według przedłożonej analizy projektanta około godziny 11:10 nastąpi minimalne zacienienie dolnej krawędzi okien balkonowych zlokalizowanych na elewacji południowej budynku znajdującego się na działce nr [...] (niezakazane przez przepisy). Fakt znanego z oczywistych względów w dniach równonocy kąta padania promieni słonecznych w południe (90 stopni), uprawnia stwierdzenie, że w rozpatrywanym przypadku pomiędzy godziną 11:30 a 14:30 nie wystąpi zacienianie budynku sąsiedniego (skarżącej), co oznacza że nie wystąpi ograniczenie nasłonecznienia pomieszczeń w tym budynku. Jak słusznie zauważył zresztą organ odwoławczy, w przypadku mieszkań wielopokojowych powyższe wymaganie należy spełnić dla co najmniej jednego pokoju, co przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym (jak budynek skarżącej) jest dość łatwe do spełnienia, gdy pokoje zlokalizowane są na wszystkie strony świata. Odnosząc się natomiast do pogłębionych wywodów skarżącej odnośnie zasad prowadzenia postępowania administracyjnego (głównie gromadzenia i oceny dowodów), Sąd wskazuje, że zgadza się w zasadzie w całej rozciągłości z przywołanymi w skardze tezami z judykatury i piśmiennictwa. Jednocześnie należy zauważyć, że zdecydowana większość ww. rozważań w uzasadnieniu skargi ma charakter ogólny, nie wykazujący żadnego konkretnego związku z realiami niniejszej sprawy. Można by rzec, że uzasadnienie to ma w sporej części charakter szablonu, który pasowałby do skargi na dowolną inną decyzję, nie tylko dotyczącej wydania pozwolenia na budowę, ale dowolną decyzję wydaną w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, a w szczególności dotyczącym nieruchomości. Innymi słowy, uzasadnienia przytoczonych przez skarżącą wyroków i publikacji nie zawierają stwierdzeń, które mogłyby mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Trzeba też zauważyć, że rzeczywiście projekt zawierał pierwotnie błędy i uchybienia, które jednak zostały skorygowane przez inwestora w wykonaniu postanowienia organu I instancji z 17 stycznia 2022 r. oraz wezwania organu odwoławczego z 18 lipca 2023 r. W poprawionym projekcie poprawiono i wyjaśniono wszystkie uchybienia i wątpliwości, w tym w szczególności dotyczące zacieniania, przesłaniania i warunków przeciwpożarowych. Poprawiona dokumentacja nie daje obecnie żadnych podstaw do kwestionowania usytuowania planowanej inwestycji w odległości 1,5 m od północnej granicy działki inwestycyjnej, co zostało ewidentnie dopuszczone na podstawie § 6 ust. 6 m.p.z.p. w zw. z § 12 ust. 2 w.t. Kolejno, odpowiadając na argumentację zarzucającą brak wystarczającego działania organu celem ochrony w sprawie prawa własności skarżącej, Sąd zauważa, że organy miały w sprawie obowiązek zastosować ww. przepisy w zw. z art. 32-38 P.b., których treść stanowi wszak próbę wyważenia przez ustawodawcę interesów sąsiadów i inwestora. Pamiętać trzeba, że również i inwestor swoje uprawnienia wywodzi z prawa własności, uszczegółowionego w postaci zasady wolności zabudowy. Warto tu zwrócić uwagę na dość oczywistą konstatację słusznie sformułowaną przez organ odwoławczy. Choć bowiem niewątpliwie planowana inwestycja wpłynie na nasłonecznienie pokoi mieszkalny w budynku skarżących, niemniej jednak zakres tego wpływu nie będzie większy od dopuszczalnego, wynikającego z przepisów w.t. Zazwyczaj nowobudowane inwestycje ograniczają zabudowę terenów sąsiednich i pogarszają komfort mieszkających w nim osób, co jest jednak nieuniknioną konsekwencją zamieszkiwania w obszarze zabudowanym. Organy uznając zgromadzoną dokumentację za wiarygodną, nie miały podstaw do powoływania w sprawie biegłego, w szczególności wobec argumentacji skarżącej, która sama zarzucając lakoniczność uzasadnieniom decyzji, nie złożyła w sprawie żadnych konkretnych wniosków dowodowych mogących poprzeć swoje stanowisko. Takich okoliczności nie powołała także w odwołaniu i skardze do Sądu, ograniczając się w zasadzie do negowania wniosków płynących z dokumentacji projektu i argumentacji organów. Dlatego też nie mógł przynieść skutku uchylenia zaskarżonej decyzji zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., mimo że Sąd nie znalazł w aktach sprawy dowodu pouczenia, na które powołał się organ II instancji. To niewątpliwe uchybienie należy ocenić jako nie mające żadnego wpływu na wynik sprawy. Wyjaśnić przy tym trzeba, że podniesiona przez skarżącą kwestia, że działki wskazane przez inwestora są mniejsze o kilka metrów, niż ma to miejsce w rzeczywistości, nie została poparta żadnym wnioskiem ani materiałem dowodowym. Skądinąd nawet rzeczywiste spory, np. o granicę, nie stanowią przyczyny do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Ze względu na spójną i logiczną dokumentację projektową brak było podstaw do korzystania przez organy z postulowanego przez skarżącą szerokiego wachlarza środków dowodowych celem weryfikacji danych przedłożonych przez inwestora, gołosłownie negowanych w skardze. Podobnie ocenić trzeba zasadny zarzut odwołania dotyczący wadliwego (niepełnego) wskazania podstawy prawnej w decyzji I instancji (art. 28, art. 36 P.b. i art. 104 K.p.a.). Chociaż jest to bowiem niewątpliwy błąd Starosty, to w okolicznościach sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, że: - w sprawie zastosowanie miał art. 28 ust. 1-3 P.b., - art. 36 P.b. ma jeden ustęp wyliczający elementy decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 2 jest uchylony), - art. 104 K.p.a. stanowi o domniemaniu załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej (§ 1) i możliwości rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończący sprawę w danej instancji (§ 2), w całości zatem stanowi podstawę wydania decyzji I instancji. W związku z powyższym, niedokładne wskazanie podstawy prawnej decyzji I instancji słusznie doczekało się sanowania przez organ odwoławczy, który prawidłowo i dokładnie wskazał podstawę prawną swojej decyzji ze wszystkimi jednostkami redakcyjnymi przepisów. Zdaniem Sądu nie sposób dociec, w jaki sposób powyższe niedokładności organu I instancji miałyby rzeczywiście utrudnić sformułowanie zarzutów odwoławczych. Działaniu organów nie można zarzucić również, wbrew argumentacji skarżącej, bezpodstawnego promowania interesu inwestora kosztem skarżącej. Przedmiotowe postępowanie z całą pewnością nie cechowało się jednostronnym rozpatrzeniem sprawy, w z góry ustalonym kierunku nakreślonym przez wnioskodawczynię, o czym dobitnie świadczy chociażby wielokrotne wzywanie inwestorki przez organy do uzupełnienia/skorygowania projektu. Z kolei takie kwestie jak ograniczenie dostępu do światła słonecznego na działce/ogrodzie skarżącej, obniżenie jej wartości, czy zwiększenie uciążliwości zamieszkania, są typowym przykładem interesów faktycznych, które jednak nie mogą doprowadzić do zablokowania kwestionowanej inwestycji ze względu na brak oparcia w przepisach materialnoprawnych. Dlatego też i zarzut naruszenia art. 140 Kodeksu cywilnego nie mógł przynieść zamierzonego skutku. Z kolei o należytym wywiązaniu się przez organ II instancji z obowiązków nałożonych art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., świadczy ewidentnie treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przywołana celowo w pierwszej części niniejszego uzasadnienia. Końcowo Sąd odniesie się do zarzutu skarżącej, że podejście organu może skutkować legalizacją dowolnie nielegalnych budów, o ile tylko inwestor odpowiednio "skoryguje" w przedłożonym projekcie dane, tak by "dopasować" je do obowiązującego prawa. Mianowicie krytykowane przez skarżącą dążenie organu do finalizacji postępowania w sposób umożliwiający wszystkim stronom poprawienie stanowisk i przedłożenie dodatkowej dokumentacji celem spełnienia wymagań narzuconych przepisami prawa budowlanego, stanowi prawidłowe i konieczne działanie organu. Powyższe nie tylko nie może być postrzegane jako uchybienie, ale przeciwnie, w ten właśnie sposób, na podstawie m.in. art. 35 ust. 3 P.b., czy też art. 50 i art. 136 § 1 K.p.a., organy realizowały w sprawie m.in. zasady sformułowane w art. 6-10 K.p.a., których przestrzegania tak domagała się skarżąca. Odnosząc się do całokształtu argumentacji skarżącej trzeba jeszcze dostrzec, że z jednej strony zarzuca ona, iż organ II instancji, naruszając art. 15 K.p.a. ograniczył kontrolę instancyjną decyzji I instancji do zaaprobowania i powielenia argumentacji organu I instancji, skutkiem czego w sprawie miał miejsce jedynie pozór kontroli instancyjnej, gdyż organ II instancji nie przeprowadził postępowania w swoim całokształcie i nie poczynił własnych ustaleń faktycznych i oceny prawnej. Z drugiej zaś strony podnosi, że w postępowaniu odwoławczym istotnie uzupełniono materiał dowodowy i uczyniono go podstawą rozstrzygnięcia. Takie stanowisko jest wewnętrznie sprzeczne logicznie, a sformułowane w ten sposób zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Podsumowując Sąd stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z przepisami prawa. Argumenty i dowody w sprawie zostały przez organ II instancji ocenione w adekwatny sposób, a skarga okazała się niezasadna. Sąd nie stwierdził naruszenia żadnego ze wskazanych w odwołaniu i skardze przepisów, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.