III SA/Łd 412/23

SENTENCJA Dnia 22 listopada 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Asesor WSA Anna Dębowska, Sekretarz sądowy Marta Duda, Protokolant, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2023 roku sprawy ze skargi B. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 kwietnia 2023 r. znak BP.501.488.2023.2250.LD5.387661 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 5 kwietnia 2023 r., numer BP.501.488.2023.2250.LD5.387661, wydaną na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. b, h, art. 92a ust. 1. ust 3, ust 7, art. 92b, art. 92c ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201; dalej jako: "u.t.d."), Ip. 5.2.3, lp. 5.7.3, lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 8 ust. 1 - 5 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 27 ust. 1-2, art. 34 ust. 1 - 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowy m i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (t. j. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 1, art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów, Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 24 września 2021 r. nr WITD.DI.0152.V0099/97/21 o nałożeniu na B.T. kary pieniężnej w wysokości 5.400 złotych i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 4.600 złotych. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 23 maja 2021 r. Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego na autostradzie A2 PPO Stryków przeprowadzili kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Scania o nr rej. [...] oraz naczepy marki Krone o nr rej. [...]. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierowca R. M. wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Holandii do Polski w imieniu przedsiębiorcy B.T., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: A. B.T. Podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr TU – [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydanej dla ww. przedsiębiorcy. Inspektorzy stwierdzili naruszenie przepisów transportu drogowego określone w lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Przebieg kontroli został opisany w protokole z 23 maja 2021 r. Pismem 24 maja 2021 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił B.T. o wszczęciu z urzędu postępowania w zakresie naruszenia stwierdzonego protokołem kontroli. Następnie pismem z 17 sierpnia 2021 r. organ I instancji zawiadomił stronę o rozszerzeniu zakresu prowadzonego postępowania o naruszenia określone w lp. 5.2 i lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Decyzją z 24 września 2021 r. nr WITD.DI.0152.V0099/97/21 Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5.400 zł za następujące naruszenia przepisów transportu drogowego: - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone; - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej oraz - posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą. Pełnomocnik strony złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w odniesieniu naruszeń, które nie zostały stwierdzone w trakcie kontroli drogowej; art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, której treść narusza zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji; art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie; art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na stronę kary pieniężnej w zawyżonej wysokości. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z 20 maja 2022 r. nr BP.501.2086.2021.0993.LD5.20555 Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania B.T. od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 24 września 2021 r. w przedmiocie nałożenia na kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego w wysokości 5.400 zł, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5.150 zł. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z dnia 27 października 2022 r. o sygn. akt III SA/Łd 541/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Sąd uznał skargę za zasadną, jednak stwierdził, że nie z wszystkimi jej zarzutami należało się zgodzić. Jako niezasadny sąd uznał zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez wyjście przez organy administracji poza granice postępowania, które miałyby wynikać z treści protokołu kontroli drogowej oraz zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Sąd odnosząc się do zarzutów strony stwierdził, że o ile protokół kontroli drogowej przedstawia obraz stanu faktycznego ustalonego podczas czynności kontrolnych podjętych bezpośrednio na drodze, o tyle nie musi stanowić o całokształcie stanu faktycznego sprawy, gdyż ten podlega ustaleniu w toku postępowania administracyjnego zainicjowanego ustaleniami wynikającymi z treści tego dokumentu. Jeśli zatem w toku analizy zgromadzonego podczas kontroli materiału dowodowego ujawnione zostaną inne naruszenia niż tylko wymienione bezpośrednio w protokole kontroli, to nie ma przeszkód prawnych do nałożenia kary za czyn naruszający przepis, którego w protokole nie wymieniono. W świetle prawidłowo, zdaniem sądu, ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego sprawy, zasadniczo zresztą niekwestionowanego przez stronę co do jego istoty, a jedynie co do sposobu ustalenia, nie ulega wątpliwości, że istniały podstawy do wymierzenia stronie skarżącej kary za opisane wcześniej i kwalifikowane odpowiednio pod poz. lp. 5.2 i 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. naruszenia przepisów transportu drogowego związane z czasem pracy kierowcy. Ustalenia z tym związane zawierają się w ramach czasowych wyznaczonych protokołem kontroli drogowej, bowiem dotyczą naruszeń czasu pracy kierowcy mających miejsce w dniach 22-23 maja 2021 r., podczas gdy przyjęty w protokole kontrolowany okres pracy kierowcy obejmował czas pomiędzy 19 a 23 maja 2021 r. Tym bardziej za nieuzasadnione sąd uznał zarzuty skargi naruszenia powołanych w niej przepisów prawa procesowego. W ocenie sądu, w sprawie prawidłowo i w sposób wszechstronny zebrano bowiem materiał dowodowy, który okazał się wystarczający do ujawnienia wspomnianych wcześniej naruszeń. Organy administracji nie naruszyły zatem w tym zakresie przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. regulujących obowiązki organów administracji związane z należytym przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Co więcej, przeprowadzona przez organy ocena zgromadzonego materiału miała charakter swobodny, a nie arbitralny. Oparta była o spójną i logiczną analizę obiektywnych dowodów, a zatem – wbrew twierdzeniom skargi – odpowiadała wymogom art. 80 k.p.a. Sąd nie podzielił także zarzutów naruszenia kwestionowanym rozstrzygnięciem art. 10 k.p.a. i wynikającego z tego przepisu prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Jako nietrafne oceniono również zarzuty skargi związane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 92b i 92c u.t.d. regulujących tzw. okoliczności egzoneracyjne, pozwalające uwolnić się przedsiębiorcy od konsekwencji stwierdzonych naruszeń. Zdaniem sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organy słusznie uznały, iż nie było podstaw do zastosowania tych przepisów. Ponadto, sąd w składzie orzekającym w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 541/22, stanął na stanowisku, że art. 92b ust. 1 u.t.d. nie może mieć zastosowania przy wymierzaniu kary za posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy innej osoby, co w istocie prowadzi do manipulowania zapisem za pomocą stosownego urządzenia rejestrującego wskazania, m.in. w zakresie aktywności kierowcy. Za oba tak stwierdzone naruszenia karę należy wymierzyć odrębnie. W sprawie nie zaszły ponadto okoliczności, o których stanowi art. 92c ust. 1 u.t.d., których wystąpienie skutkowałoby brakiem wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, albo umorzeniem w razie jego uprzedniego wszczęcia. Za zasadne natomiast sąd uznał zarzuty dotyczące sumowania kar. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wprawdzie zmodyfikował metodykę ich obliczania w stosunku do decyzji pierwszoinstancyjnej, powołując się w charakterze wzorca na wyrok NSA z 23 września 2021 r., II GSK 604/21, przy czym uczynił to instrumentalnie, pomijając okoliczność, że wynikający z tego orzeczenia sposób określania wymiaru kary, polegający na zsumowaniu kar cząstkowych za przekroczenie kolejnych progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń, nie zyskał szerszej aprobaty judykatury. Zgodnie z treścią ww. orzeczenia, w każdym przypadku przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, ale nie każde przekroczenie progów powoduje sumowanie kwot kar od najniższej do najwyższej. Na tej podstawie organ odwoławczy doszedł do konstatacji, że w przypadku stwierdzonych w sprawie naruszeń określonych pod lp. 5.2 i 5.7, błędne było wprawdzie zsumowanie przez organ I instancji kar cząstkowych wynikających z punktów 1-3 poszczególnych pozycji załącznika nr 3 do u.t.d., ale za dopuszczalne było takie sumowanie w odniesieniu odpowiednio do punktów 2 i 3 ww. pozycji załącznika. W rezultacie kara za naruszenie wymienione pod lp. 5.2 została zredukowana z 800 do 700 złotych, natomiast w przypadku kary określonej w pozycji lp. 5.7 organ odwoławczy wymierzył ją w kwocie 1450 złotych, tj. o 150 złotych niższej w stosunku do pierwotnie orzeczonej. Zdaniem sądu takie działanie było nieprawidłowe. Skład orzekający w sprawie w pełni podzielił bowiem zapatrywanie wyrażane w przeważającym orzecznictwie sądów administracyjnych, że opisane wyżej sumowanie kar jest prawnie nieuzasadnione. Judykatura wskazuje, m.in. na gruncie sposobu określania wymiaru kary w odniesieniu do naruszenia z lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., że ustawodawca określił wskazane w nim znamiona naruszeń/skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego, posługując się takimi sformułowaniami jak: "o czas do [...]", "o czas powyżej [...] do [...]" i "o każdą rozpoczętą godzinę powyżej [...]". Tak sposób redakcji uzasadnia więc, wbrew twierdzeniom organu, że w skróceniu wymaganego skróconego odpoczynku dziennego określonego w lp. 5.7 pkt 3 mieści się naruszenie z lp. 5.7 pkt 2, zaś w naruszeniu opisanym w lp. 5.7 pkt 2 mieści się czyn z punktu 1. Tym samym, w przypadku nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. w związku ze stwierdzeniem naruszenia opisanego w lp. 5.7 pkt 3 załącznika nr 3 do u.t.d., za "współukaranie" uznać należy naruszenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego określone w punktach poprzedzających. Nie ma więc uzasadnienia nakładanie kar za każdy z czynów określonych w kolejnych punktach pozycji lp. 5.7 z osobna, a zatem omawiane przepisy nie mogą stanowić podstawy prawnej do sumowania kar, szczególnie, że z treści powoływanego załącznika nr 3 do u.t.d. wynika, że wagę trzech naruszeń wskazanych w lp. 5.7 ustawodawca ocenił odmiennie. Przekroczenie progu przewidzianego dla poszczególnego naruszenia powinno zatem powodować uruchomienie kolejnej, wyżej, narastającej sankcji, nie skutkując natomiast sumowaniem sankcji (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2022 r., II GSK 2167/21; wyrok NSA z 21 kwietnia 2022 r., II GSK 2060/21; wyrok NSA z 26 listopada 2021 r., II GSK 1738/21 i powołane tam orzeczenia, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem składu orzekającego, biorąc pod uwagę zbliżoną konstrukcję przyjętą przez ustawodawcę w odniesieniu do naruszenia opisanego pod pozycją lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., powołany wyżej pogląd ma zastosowanie również w tym przypadku. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż tytułu naruszenia, o którym mowa pod poz. lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone – o 3 godziny i 42 minuty, należało wymiar kary określić wyłącznie z uwzględnieniem pkt-u 3 przewidującego karę w wysokości 250 zł "za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin". W tej sytuacji orzeczona kara powinna wynosić 2 x 250 zł, tj. 500 złotych, zamiast określonej zaskarżoną decyzją kwoty 700 złotych. Z tytułu natomiast naruszenia, o którym mowa pod poz. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej - o 3 godziny i 6 minut, należało wymiar kary określić wyłącznie w oparciu o pkt 3 przewidującym karę w wysokości 550 zł "za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin". W tej sytuacji orzeczona kara powinna wynosić 2 x 550 zł, tj. 1100 złotych, zamiast określonej zaskarżoną decyzją kwoty 1450 zł. Na marginesie powyższego sąd rozpoznający sprawę o sygn. akt III SA/Łd 541/22 wskazał, że błędne jest przekonanie strony o naruszeniu przez organy zasady "ne bis in idem", na skutek zsumowania przez organ zapisów z obu kart kierowców, którymi posługiwał się kierowca i zapisów urządzenia rejestrującego. Sąd wyjaśnił, że właśnie tak zsumowane zapisy odzwierciedlały realny czas pracy i odpoczynku kierowcy uczestniczącego w kontroli, który podpisał sporządzony z jej przebiegu protokół. Dodatkowo ustawodawca odrębnie penalizuje zarówno kwestię posługiwania się cudzą kartą kierowcy, jak i naruszenia dotyczące czasu pracy, niezależnie od tego, czy pozostają one ze sobą w związku przyczynowo-skutkowym, czy też nie. Jest to odpowiedzialność administracyjna i obiektywna, tj. za stwierdzone naruszenie, a zatem organy słusznie ukarały stronę zarówno za naruszenie określone w poz. lp. 6.3.3. załącznika, jak i w poz. lp. 5.2 oraz lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Reasumując, sąd w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 541/22 stwierdził, że zaskarżona decyzja dotknięta jest zarówno wadą naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego, co miało wpływ na wynik sprawy, poprzez zawyżenie wymierzonej przez organ administracyjnej kary pieniężnej. Z tych względów zgodnie z art. 145 § 1 pkt lit. a i c p.p.s.a., Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji GITD z 20 maja 2022 r. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy będzie związany oceną prawną i faktyczną przedstawioną przez sąd w niniejszym orzeczeniu, w szczególności co do podstaw i wymiaru kary za stwierdzone w postępowaniu administracyjnym naruszenia przepisów o transporcie drogowym, wydając na tej podstawie adekwatną decyzję zgodną z art. 138 k.p.a. i stosownych przepisów prawa materialnego. Zaskarżoną obecnie do sądu decyzją z 5 kwietnia 2023 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 września 2021 r. nr WITD.DI.0152.V0099/97/21 o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 5.400 złotych i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 4.600 złotych. Organ odwoławczy, wykonując zalecenia Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku III SA/Łd 541/22, uchylił karę pieniężną w wysokości 800 (słownie: osiemset) złotych i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych za naruszenie polegające na przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone. O czas wynoszący 13 godzin i 42 minuty. Odnośnie naruszenia lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ II instancji powołując treść art. 4 lit. f, g, art. 8 ust. 1-5 rozporządzenia 561/2006 oraz treść lp. 5.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej wskazał, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli drogowej, danych cyfrowych pobranych tachografu i kart kierowców, że kierowca R.M.: o godzinie 16:20 dnia 22.05.2021 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 54 minuty nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 10:26 dnia 23.05.2021 r. do godziny 16:20 dnia 23.05.2021 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 6 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 1.450 złotych. Organ odwoławczy zgodnie z wyrokiem WSA w Łodzi, dotyczącym przedmiotowej sprawy, uchylił karę pieniężną w wysokości 1.600 złotych i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.100 złotych za naruszenie polegające na skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas wynoszący o 3 godziny i 6 minut. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy cytując treść art. 2 ust. 2 lit. f, art. 27 ust. 1-2, art. 34 ust. 1-4 rozporządzenia 165/2014 oraz treść lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą karą pieniężną w wysokości 3.000 złotych zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. danych cyfrowych pobranych z tachografu i kart kierowców, dokumentów przewozowych, protokołu kontroli, że w dniach 22 i 23 maja 2021 r., że kierowca R.M. wykonując przewozy drogowe w imieniu strony posługiwał się kartą kierowcy innego kierowcy. Powyższe naruszenie został stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w dniu 23 maja 2021 r. podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Scania o nr rej. [...] oraz naczepy marki Krone o nr rej. [...]. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierowca R.M. wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy B.T. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą: A. B.T. Pojazd marki Scania o nr rej. [...] wyposażony był w tachograf cyfrowy. W trakcie kontroli inspektorzy stwierdzili, że w momencie zatrzymania pojazdu do kontroli w tachografie załogowana była karta kierowcy K.K. pomimo, że tego kierowcy nie było w kabinie pojazdu, pojazdem kierował kierowca R.M. Po pobraniu danych cyfrowych z tacho grafu i kart kierowców kontrolujący stwierdzili, że karta kierowcy K.K. była zalogowana również w dniu 22 maja 2022 r. Ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny polegający na rejestrowaniu aktywności kierowcy na karcie należącej do innego kierowcy kontrolujący zakwalifikowali jako naruszenie określone w lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowy. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli z dnia 23 maja 2021 r. Mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ II instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 zł za posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie była jego własną kartą. Organ wskazał, że łączna wysokość kary pieniężnej nałożonej na stronę wynosi 4.600 złotych. Przy obliczaniu kary za naruszenia czasu pracy został uwzględniony wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 541/22 oraz NSA z dnia 24.11.2021r., sygn. akt II GSK 1753/21. Organ II instancji odnosząc się do zarzutów wskazanych przez stronę w odwołaniu, w których zarzuciła organowi nałożenie kary za naruszenia nie opisane w protokole kontroli, wyjaśnił, że protokół kontroli jest jednym z dokumentów potwierdzających przeprowadzenie kontroli, w którym to utrwalone są naruszenia ujawnione w trakcie kontroli w tym przypadku kontroli drogowej. W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji może rozszerzyć prowadzone postępowanie jeżeli stwierdzi, na podstawie posiadanych dokumentów, że oprócz naruszenia opisanego w protokole kontroli, przedsiębiorca lub kierowca wykonujący przewóz w imieniu przedsiębiorcy dopuścił się innych naruszeń. GITD wskazał również, iż rozpoznając niniejszą sprawę nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu, strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe itp. z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia nr 561/2006. Gdyby przewóz był zorganizowany w sposób prawidłowy, do ujawnionych naruszeń czasu pracy by nie doszło. Odnosząc się do zarzutów strony, że za naruszenie ujawnione w trakcie kontroli wyłączną odpowiedzialność ponosi kierowca R.M., podkreślił, że zgodnie z obowiązującymi przepisami tj. art. 27 rozporządzenia nr 165/2014, kierowca nie może w trakcie przewozu rejestrować swojej aktywności na karcie innego kierowcy. Kierowca R.M. w trakcie przewozu rejestrował swoją aktywność na karcie kierowcy K.K., tym samym dopuścił się naruszenia normy prawnej, za które to naruszenie zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym odpowiedzialność ponosi przewoźnik w imieniu którego kierowca wykonywał przewóz. Organ podkreśla, że okoliczność czy kierowca posługiwał się bez zgody przedsiębiorcy czy też uczynił to na polecenie przedsiębiorcy nie ma wpływu na ponoszenie odpowiedzialności przez przewoźnika za naruszenie kierowcy. Organ odwoławczy wskazał także, iż art. 92c ustawy o transporcie drogowym nie ma zastosowania do błędnych zachowań kierowcy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik B.T. zaskarżył powyższą decyzję organu w całości zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym w żadnym jego stadium, w szczególności niepoinformowanie skarżącej o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pierwotnie wydanej decyzji przez organ II instancji, a także niepoinformowanie skarżącej o zakończeniu postępowania odwoławczego i zamiarze wydania decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy, a przez to uniemożliwienie skarżącej końcowego zapoznania się z aktami sprawy, zgłoszenia dodatkowych wniosków dowodowych oraz ostatecznego wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, - art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która poprzez swoją treść oraz jej uzasadnienie narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, - art. 6, 7, 77 § 1, 80 oraz 81 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i wskazanie, że naruszenia Ip. 5.2.3. oraz 5.7.3. załącznika nr 3 do u.t.d. zostały stwierdzone podczas kontroli drogowej, a w jej trakcie kierowca nie okazał dokumentów, które mogłyby stanowić odstępstwo od ukarania za przedmiotowe naruszenia, podczas gdy do stwierdzenia tych naruszeń nie doszło w trakcie kontroli drogowej, nie zostały one ujęte w protokole kontroli drogowej, a co za tym idzie kierowca nie miał możliwości ustosunkowania się w trakcie przeprowadzonej kontroli drogowej do tych naruszeń, a także poprzez nieprawidłowe i niepełne rozpatrzenie materii dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego istotnego dla wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w postaci wyjaśnień i dokumentów przedstawionych przez skarżącą w piśmie z 21.06.2021 r., - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, w tym brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu, w szczególności co do okoliczności ukarania kierowcy karą porządkową, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, - art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędne oznaczenie strony w treści decyzji polegające na błędnym wskazaniu imienia pełnomocnika strony. 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.; - art. 92b ust. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie na gruncie niniejszej sprawy i niewyjaśnienie w sposób dostateczny z jakich przyczyn organ odmówił jego zastosowania, podczas gdy strona zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców stosownych przepisów, a także prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania owych przepisów, - art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie w sposób dostateczny z jakich przyczyn Organ odmówił jego zastosowania, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. Biorąc pod uwagę powyższe, strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, uchylenie w całości decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 września 2021 r., nr WITD.DI.0152.V0099/97/21, umorzenie postępowania administracyjnego, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej B.T. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Ewentualnie, w razie nieuwzględnienia przez sąd zarzutu nieważności zaskarżonej decyzji oraz w przypadku uznania, że w sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 września 2021 r., umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej B.T. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – dalej: p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem skarga podlega oddaleniu. W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008 r. sygn. akt: II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Na wstępie podkreślenia wymaga, że niniejsza sprawa rozpoznawana jest w warunkach związania organu i sądu prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 541/22, którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 20 maja 2022 r. nr BP.501.2086.2021.0993.LD5.20555 uchylającą decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 24 września 2021 r. nr WITD.DI.0152.V0099/97/21 o nałożeniu na B.T. kary pieniężnej w wysokości 5.400 zł. i nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 5.150 zł. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Natomiast zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie podkreśla się, że ustanowiona w przepisie art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, iż skutki prawomocnego wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu. Zasadniczym kryterium legalności decyzji (postanowienia) wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek uchylającego decyzję wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 353/16, CBOSA). Przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat (w:) B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018, uw. 3 i 5 do art. 153). Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu tego przepisu oznacza zaś, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Uwzględniając konsekwencje wynikające z treści art. 153 p.p.s.a. należy podkreślić, że w sytuacji, gdy organ i sąd działają w warunkach związania oceną prawną wyrażoną w wyroku uprzednio wydanym w sprawie, kontrola zgodności z prawem ponownie podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia powinna być przede wszystkim ukierunkowana na to, czy organ administracji zrealizował adresowane do niego wytyczne co do dalszego postępowania w sprawie, o ile – rzecz jasna – nie ustał walor prawnego związania tymi wytycznymi, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (stan prawny i faktyczny nie uległ bowiem zmianie). Należy w tym miejscu zaakcentować, iż w skardze z 25 maja 2023 r. zawarte zostały w zasadzie te same zarzuty, które podniesiono w sprawie rozpoznawanej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi i zakończonej wyrokiem z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 541/22. Jest to istotne, gdyż we wspomnianym wyroku Sąd ten jednoznacznie przesądził iż: 1/ Stan faktyczny sprawy zakresie opisanego poz. lp. 6.3.3. załącznika nr 3 do u.t.d. naruszenia (posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie była jego własną kartą) uzasadniał nałożenie na stronę skarżącą kary pieniężnej w kwocie określonej dla tego naruszenia, tj. 3000 złotych. Nie było bowiem kwestionowane, że kierowca R.M. wykonując przewozy drogowe w imieniu strony skarżącej w dniach 22-23 maja 2021 r. posługiwał się kartą kierowcy innej osoby, tj. K.K. Protokół kontroli wraz z załącznikiem nr 1 został, bez zastrzeżeń, podpisany przez kierującego ww. pojazdem. Powyższe okoliczności sprawy - jak zaznaczył sąd w spr. III SA/Łd 541/22 - nie mają charakteru spornego, bowiem "Strona skarżąca nie kwestionowała poczynionych w tym zakresie przez organy administracji ustaleń ani w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, ani w skardze na decyzję organu odwoławczego. Nie budzą one także wątpliwości sądu. Zostały bowiem ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonej kontroli oraz udokumentowane w prawnie przewidzianym trybie, a ich ocenę oparto na właściwie zgromadzonym i niekwestionowanym w tym zakresie przez stronę skarżącą materiale dowodowym"; 2/ Chybione są zarzuty strony, co do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie kar z tytułu naruszeń związanych z: przekroczeniem dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin (pozycja lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz skróceniem wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej (pozycja lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.)., które polegać miało na wyjściu przez organy administracji poza granice postępowania, wynikające z treści protokołu kontroli drogowej oraz zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Sąd podkreślił, iż "O ile więc protokół kontroli drogowej przedstawia obraz stanu faktycznego ustalonego podczas czynności kontrolnych podjętych bezpośrednio na drodze, o tyle nie musi stanowić o całokształcie stanu faktycznego sprawy, gdyż ten podlega ustaleniu w toku postępowania administracyjnego zainicjowanego ustaleniami wynikającymi z treści tego dokumentu. Jeśli zatem w toku analizy zgromadzonego podczas kontroli materiału dowodowego ujawnione zostaną inne naruszenia niż tylko wymienione bezpośrednio w protokole kontroli, to nie ma przeszkód prawnych do nałożenia kary za czyn naruszający przepis, którego w protokole nie wymieniono". Zaznaczył przy tym, iż "W świetle prawidłowo, zdaniem sądu, ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego sprawy, zasadniczo zresztą niekwestionowanego przez stronę co do jego istoty, a jedynie co do sposobu ustalenia, nie ulega wątpliwości, że istniały podstawy do wymierzenia stronie skarżącej kary za opisane wcześniej i kwalifikowane odpowiednio pod poz. lp. 5.2 i 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. naruszenia przepisów transportu drogowego związane z czasem pracy kierowcy. Ustalenia z tym związane zawierają się w ramach czasowych wyznaczonych protokołem kontroli drogowej, bowiem dotyczą naruszeń czasu pracy kierowcy mających miejsce w dniach 22-23 maja 2021 r., podczas gdy przyjęty w protokole kontrolowany okres pracy kierowcy obejmował czas pomiędzy 19 a 23 maja 2021 r., co tym bardziej nieuzasadnionymi czyni zarzuty skargi naruszenia powołanych w niej przepisów prawa procesowego". 3/ Prawidłowo i w sposób wszechstronny zebrano w sprawie materiał dowodowy, który okazał się wystarczający do ujawnienia wspomnianych wcześniej naruszeń. Organy administracji nie naruszyły zatem w tym zakresie przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. regulujących obowiązki organów administracji związane z należytym przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Przeprowadzona przez organy ocena zgromadzonego materiału miała charakter swobodny, a nie arbitralny. Oparta była o spójną i logiczną analizę obiektywnych dowodów, a zatem – wbrew twierdzeniom skargi – odpowiadała wymogom art. 80 k.p.a. 4/ Bezpodstawny jest zarzut naruszenia kwestionowanym rozstrzygnięciem art. 10 k.p.a. i wynikającego z tego przepisu prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Sąd wskazał, iż strona skarżąca podniosła, że w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego uniemożliwiono jej wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, nie informując o zakończeniu postępowania przed tym organem i o zamiarze wydania decyzji rozstrzygającej sprawę, czym – jak twierdzi strona – została zaskoczona, gdyż wiedząc o tym, mogłaby przedłożyć dodatkowe wyjaśnienia i rozważyć ewentualne przedłożenie jeszcze innych dokumentów. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, Sąd stwierdził, iż "strona była świadoma swoich uprawnień procesowych, wszak analiza akt sprawy dowodzi, że wielokrotnie była o nich informowana (vide w przypadku postępowania przed organem I instancji: w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z 24 maja 2021 r.; zawiadomieniu z 17 sierpnia 2021 r., zawiadomieniu o zakończeniu postępowania dowodowego z 17 sierpnia 2021 r.). Słuszność ma strona, podnosząc, że podobnego zawiadomienia nie wystosował organ wyższego stopnia, jednak w ocenie sądu, a wbrew twierdzeniom skargi, nie miało to wpływu na wynik sprawy. Strona skarżąca w żadnej mierze nie wskazała bowiem, formułując zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., jakich konkretnie dowodów i okoliczności nie przedstawiła, a które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w rezultacie czyni ten zarzut gołosłownym". 5/ Nietrafne są zarzuty skargi związane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 92b i 92c u.t.d. regulujących tzw. okoliczności egzoneracyjne, pozwalające uwolnić się przedsiębiorcy od konsekwencji stwierdzonych naruszeń. Zdaniem sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organy słusznie uznały, iż nie było podstaw do zastosowania tych przepisów. 6/ błędne jest przekonanie strony o naruszeniu przez organy zasady "ne bis in idem", na skutek zsumowania przez organ zapisów z obu kart kierowców, którymi posługiwał się kierowca i zapisów urządzenia rejestrującego. "Trzeba bowiem wskazać, że właśnie tak zsumowane zapisy odzwierciedlały realny czas pracy i odpoczynku kierowcy uczestniczącego w kontroli, który podpisał sporządzony z jej przebiegu protokół. Dodatkowo ustawodawca odrębnie penalizuje zarówno kwestię posługiwania się cudzą kartą kierowcy, jak i naruszenia dotyczące czasu pracy, niezależnie od tego, czy pozostają one ze sobą w związku przyczynowo-skutkowym, czy też nie. Jest to odpowiedzialność administracyjna i obiektywna, tj. za stwierdzone naruszenie, a zatem organy słusznie ukarały stronę zarówno za naruszenie określone w poz. lp. 6.3.3. załącznika, jak i w poz. lp. 5.2 oraz lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.". W świetle powyższego, przedmiotem kontroli sądu obecnie rozpoznającego sprawę nie mogła już być zasadnicza oś zarzutów skarżącej opierająca się na twierdzeniu, iż w sprawie błędnie ustalony został stan faktyczny, a organ nie miał podstaw do nałożenia na stronę kary pieniężnej za uchybienia nieopisane w protokole kontroli, jak również że doszło do naruszenia prawa materialnego w zakresie niezastosowania art. 92b ust. 1 u.t.d. oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Kwestie te zostały już bowiem w sposób wiążący rozstrzygnięte w przywołanym wyroku z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 541/22. Obowiązkiem sądu była zatem jedynie ocena, czy organ administracji zrealizował wcześniejsze zalecenia sądu w zakresie zastosowania prawidłowego sposobu określania wymiaru kary w odniesieniu do naruszenia z lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz z lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał wprost, iż: "- z tytułu naruszenia, o którym mowa pod poz. lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone – o 3 godziny i 42 minuty, należało wymiar kary określić wyłącznie z uwzględnieniem pkt-u 3 przewidującego karę w wysokości 250 zł "za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin". W tej sytuacji orzeczona kara powinna wynosić 2 x 250 zł, tj. 500 złotych, zamiast określonej zaskarżoną decyzją kwoty 700 złotych; - z tytułu naruszenia, o którym mowa pod poz. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej- o 3 godziny i 6 minut, należało wymiar kary określić wyłącznie w oparciu o pkt 3 przewidującym karę w wysokości 550 zł "za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin". W tej sytuacji orzeczona kara powinna wynosić 2 x 550 zł, tj. 1100 złotych, zamiast określonej zaskarżoną decyzją kwoty 1450 zł". W ocenie sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organ odwoławczy w pełni zrealizował zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 541/22, gdyż z tytułu naruszenia, o którym mowa pod poz. lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wymierzył skarżącej karę w wysokości 500 złotych, natomiast z tytułu naruszenia, o którym mowa pod poz. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wymierzył karę w wysokości 1100 złotych. W zarzutach skargi z 25 maja 2023 r. nie pojawiły się zresztą argumenty, zmierzające do wykazania, iż organ naruszył art. 153 p.p.s.a., gdyż nie wykonał lub błędnie wykonał zalecenia Sądu. Za niezasadny sąd uznał przy tym zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym w żadnym jego stadium, w szczególności niepoinformowanie skarżącej o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pierwotnie wydanej decyzji przez organ II instancji. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, na organie ciążył obowiązek pisemnego zawiadomienia strony o dokonanym zwrocie akt przez Sąd. Obowiązek taki strona wywodzi z art. 10 k.p.a. w powiązaniu z art. 61 § 4 k.p.a. Z takim stanowiskiem trudno się jednak zgodzić, bowiem po uchyleniu decyzji przez sąd, organ nie wszczyna nowego postępowania lecz kontynuuje postępowania odwoławcze zgodnie z zaleceniami sądu. Z zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku III SA/Łd 541/22 nie wynikało tymczasem, aby po uchyleniu decyzji z dnia 20 maja 2022 r. organ miał obowiązek prowadzenia jakiegoś dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Wręcz przeciwnie, jak to już wyżej wskazano, w omawianym wyroku Sąd podkreślił, iż organ prawidłowo i w sposób wszechstronny zebrał w sprawie materiał dowodowy, który okazał się wystarczający do ujawnienia wspomnianych wcześniej naruszeń. Organy administracji nie naruszyły zatem w tym zakresie przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. regulujących obowiązki organów administracji związane z należytym przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Przeprowadzona przez organy ocena zgromadzonego materiału miała charakter swobodny, a nie arbitralny. Oparta była o spójną i logiczną analizę obiektywnych dowodów, a zatem – wbrew twierdzeniom skargi – odpowiadała wymogom art. 80 k.p.a. Prawidłowy wymiar kar w zakresie naruszenia z lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz z lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. nie wymagał zresztą od organu prowadzenia żadnego postępowania dowodowego. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ faktyczne nie zawiadomił skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, jednak w ocenie sądu, a wbrew twierdzeniom skargi, nie miało to wpływu na wynik sprawy. Strona skarżąca miała świadomość toczącego się przed organem odwoławczym postępowania, bowiem otrzymała wyrok Sądu z 27.10.2022 r. wraz z uzasadnieniem - znała zatem zalecenia Sądu, jak również powinna zdawać sobie sprawę, że wykonanie tych zaleceń przez organ nie wymaga prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego lecz wykonania prostych działań matematycznych. Wszystkie natomiast pozostałe kwestie podnoszone przez stronę w zarzutach skargi z 25 maja 2023 r., zostały w wyroku III SA/Łd 541/22 wiążąco przesądzone na niekorzyść skarżącej. Jeżeli natomiast pojawiły się nowe okoliczności faktyczne, mające wpływ na wynik sprawy, to pełnomocnik skarżącej miał możliwość zawiadomić o tym organ przez blisko 4 miesiące jakie upłynęły od doręczenia mu wyroku III SA/Łd 541/22 wraz z uzasadnieniem (09.12.2022 r. – k. 62 akt sądowych III SA/Łd 541/22) do wydania przez organ decyzji z dnia 5 kwietnia 2023 r. Jako bezpodstawny sąd ocenia również zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. "poprzez błędne oznaczenie strony w treści decyzji polegające na błędnym wskazaniu imienia pełnomocnika strony". Pełnomocnik strony, to nie jest strona postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisów k.p.a., zatem pomyłka dotycząca imienia pełnomocnika w żadnej mierze nie wpływa na ważność takiej decyzji. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do stwierdzenie nieważności objętej kontrolą decyzji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. bg