II OSK 1621/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Marta Berska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1288/20 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 27 sierpnia 2020 r. nr WI-I.7840.2.32.2020.KL w przedmiocie odmowy uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji w sprawie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2) zasądza od M.K. na rzecz D. sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie kwotę 477 (słownie: czterysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z 21 grudnia 2020 r., II SA/Kr 1288/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 27 sierpnia 2020 r. nr WI-I.7840.2.32.2020.KL, w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie umorzenia postępowania i odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 2. zasądził zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Prezydent Miasta Krakowa decyzją Nr 2276/6740.1/2017 z 29 listopada 2017 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę spółce V. Sp. z o.o. sp. k. dla inwestycji pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w układzie wolnostojącym z garażami w przyziemiu, wewnętrznymi instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej i opadowej, gazu, elektrycznymi i słaboprądowymi (w tym odcinkami poza budynkami) na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.". Decyzja ta stała się ostateczną 5 grudnia 2017 r., a kolejną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 20 czerwca 2018 r., w/w pozwolenie na budowę zostało przeniesione na spółkę D. Sp. z o.o. (inwestor, Spółka). 2.2. Następnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że do organu l instancji 13 lutego 2019 r. wpłynęło pismo zawierające wniosek M.K. – współwłaścicielki działki nr [...] – o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 5 grudnia 2018 r. (oczywista omyłka sądu wojewódzkiego odnośnie daty decyzji dotychczasowej – uwaga Sądu). 2.3. Wyrokując w sprawie II SA/Kr 1288/20 kolejno wskazano, że Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z 4 kwietnia 2019 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją z 29 listopada 2017 r., w związku z przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.), iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Następnie organ ten umorzył postępowanie wznowieniowe decyzją z 5 lutego 2020 r., znak: AU-01-1.6740.1.526.2019.EKO. Od tej decyzji odwołanie wniosła M.K. zarzucając nierzetelną ocenę okoliczności sprawy, które mają istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. 2.4. Dalej w wyroku II SA/Kr 1288/20 przywołano, że powołaną na wstępie decyzją Wojewoda Małopolski z 27 sierpnia 2020 r. nr WI-I.7840.2.32.2020.KL, uchylił decyzję organu I instancji z 5 lutego 2020 r. w całości i odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 29 listopada 2017 r. nr 2276/6740.1/2017. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji podniósł, że Prezydent Miasta Krakowa wydał decyzję na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umarzając wznowione postępowanie, i tym samym podważając zasadność postanowienia o wznowieniu. Sąd wojewódzki przywołał, iż zdaniem Wojewody prawo nie przewiduje zakończenia prawidłowo wznowionego postępowania orzeczeniem na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., przywołanym w badanej decyzji nr 2276/6740.1/2018 z "5 grudnia 2018 r." (s. 1 uzasadnienia wyroku, oczywista omyłka sądu odnośnie daty decyzji I instancji – powinno być "5 lutego 2020 r." – uwaga Sądu), jako jej podstawa, ponieważ nie można zakończyć wznowionego postępowania stwierdzeniem jego bezprzedmiotowości, z wyjątkiem sytuacji, gdy organ wznowił postępowanie pomimo uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie, co nie miało miejsca w omawianym przypadku. 2.5. W dalszej części zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji obszernie przywołał stanowisko organu wojewódzkiego, który wywodził, że jeżeli wniosek o wznowienie postępowania złożony w terminie nie został wycofany, a decyzja kończąca wznowione postępowanie pozostaje w obiegu prawnym, nie da się logicznie stwierdzić bezprzedmiotowości procesu potwierdzenia przymiotu strony osoby wnioskującej o wznowienie. Ten błąd orzeczenia Prezydenta Miasta Krakowa pociąga za sobą obowiązek organu odwoławczego uchylenia decyzji "nr 2276/6740.1/2018 z 5 grudnia 2018 r." (s. 2 uzasadnienia wyroku, oczywista omyłka sądu odnośnie sygnatury i daty decyzji I instancji – powinno być "NR 214/6740.1/2020 z 5 lutego 2020 r." – uwaga Sądu). W ocenie Wojewody w świetle przepisów technicznych badany jest przede wszystkim projekt zagospodarowania terenu w celu oceny obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. Z zasady budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy (§ 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych), 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy (§ 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych). Budynki będące przedmiotem projektu budowlanego zostały usytuowane ścianą bez okien i drzwi w odległości 3 m od granicy działki budowlanej, ok. 6 m od granicy działki nr [...], pozostającej własnością wnioskodawczyni wznowienia i 10,77 m do budynku planowanego na niej. Budynki będące przedmiotem projektu budowlanego zostały usytuowane na wysokości 215,55 m n.p.m. i mają wysokość 9 m. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że północna granica działki nr [...], usytuowana najbliżej działki nr [...], objętej planowaną inwestycją, znajduje się na wysokości 216,91 m n.p.m., czyli wysokość przesłaniania projektowanych budynków dla działki nr [...] wynosi 7,64 m i jest mniejsza od odległości między planowanym budynkiem na działce nr [...] i planowanym budynkiem na działce nr [...] (10,77 m). Odległość ta powinna umożliwiać naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m (§ 13 ust. 1 pkt 1 lit. a warunków technicznych). Zatem – w ocenie organu II instancji – parametry geometryczne lokalizacji obu inwestycji potwierdzają zgodność projektu budowlanego inwestycji z przywołanym przepisem. Ponadto układ geometryczny wysokości przesłaniania ścian południowych budynków planowanych na działce nr [...] (7,64 m) nie przekracza odległości 4 m od granicy działki nr [...] (§ 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych), czyli pozostaje bez wpływu na potencjalną lokalizację ściany z oknami nawet na poziomie gruntu na działce [...], w odległości 4 m od północnej jej granicy. Okoliczność ta powoduje, że przywołany przepis nie może być podstawą do uznania właścicieli działki nr [...] za strony postępowania o pozwolenie na budowę w omawianej sprawie. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że inwestycja na działce nr [...] jest usytuowana od strony północnej działki nr [...], będącej własnością wnioskodawczyni. Usytuowanie inwestycji kubaturowej oznacza, że w ogóle nie ogranicza ona swoim cieniem nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynku usytuowanym od strony południowej. Tym samym inwestycja na działce nr [...] nie oddziałuje na działkę [...] w rozumieniu § 60 warunków technicznych. Dojazd do planowanej inwestycji odbywać się będzie z drogi publicznej - ul. [...], poprzez istniejący zjazd na teren inwestycji. Inwestor legitymuje się uzgodnieniem zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w oparciu o art. 35 ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Powyższe spełnia przesłanki zapewnienia dostępu do drogi publicznej wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb (§ 14-15 warunków technicznych). Działka nr [...] ma dostęp do drogi publicznej - alei [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że na działce nr [...] nie projektuje się stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych, dostępnych od strony działki nr [...]. Okna pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi są usytuowane w minimalnej odległości 7 m od granicy działki nr [...], co, uwzględniając obowiązek sytuowania miejsc postojowych w minimalnej odległości 3 m od granicy działki budowlanej (§ 19 ust. 2 pkt 1 warunków technicznych), oznacza brak oddziaływania inwestycji na działce nr [...] na potencjalny sposób zagospodarowania działki nr [...] w zakresie lokalizacji miejsc postojowych. Miejsca gromadzenia odpadów stałych zostały zlokalizowane od strony północnej inwestycji planowanej na działce nr [...]. Z uwagi na usytuowanie okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w planowanej inwestycji na działce nr [...] w minimalnej odległości 7 m od granicy działki nr [...] oraz z uwagi na obowiązek lokalizacji miejsc do gromadzenia odpadów stałych 3 m - od granicy działki budowlanej, należy stwierdzić, że w świetle § 23 warunków technicznych inwestycja na działce nr [...] nie ogranicza możliwości lokalizacji miejsc do gromadzenia odpadów stałych na działce nr [...]. W bezpośrednim sąsiedztwie działek [...] i [...] znajduje się sieć kanalizacyjna, obie działki mają możliwość przyłączenia się do niej, zatem inwestorzy inwestycji na obu działkach nie mogą sytuować zbiorników na nieczystości ciekłe (§ 34 warunków technicznych). Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek na działce nr [...], którego współwłaścicielem jest wnioskodawczyni, posiada przyłącz kanalizacji sanitarnej do sieci wzdłuż ul. [...] (działka nr [...]), natomiast projektowane budynki na działce nr [...], objęte omawianą inwestycją, mają przyłącze do sieci kanalizacji sanitarnej przebiegającej wzdłuż ul. [...] (działka nr [...]) Okoliczność ta włącza stosowanie § 36 warunków technicznych. Z uwagi na odległości określone w projekcie zagospodarowania terenu inwestycja, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna została zakwalifikowania jako niska ZL IV, na działce nr [...] nie powoduje ograniczenia sposobu zagospodarowania działki nr [...] w zakresie przepisów ochrony przeciw pożarowej (271-273 warunków technicznych). W świetle przedstawionej analizy Wojewoda stwierdził, że inwestycja na działce nr [...] nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu w tym zabudowy działki nr [...], co oznacza, że działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji na działce nr [...]. Oznacza to, że współwłaściciele działki nr [...] nie są stronami w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji na działce nr [...], ponieważ postępowanie to nie dotyczy ich interesu prawnego. Wojewoda uwypuklił, że wnioskodawczyni w odwołaniu powołała się na opinię techniczną rzeczoznawcy budowlanego dr inż. R.S. z kwietnia 2019 r., w ocenie którego zaplanowane roboty budowlane związane z posadowieniem budynku na działce nr [...] na głębokości 5,4 m poniżej istniejącego terenu, mogą negatywnie oddziaływać na stabilność konstrukcji budynku na działce nr [...]. Przyczyną tego oddziaływania są zarówno cechy gruntu, w którym wykonywany jest wykop, jak i technologia montażu zabezpieczeń wykopu, polegająca na pogrążeniu ścianki szczelnej głowicą wibracyjną. Wykonawca zabezpieczeń nie założył reperów kontrolnych na budynku na działce nr [...], co zostało wykazane jako błąd w prowadzeniu tego typu robót budowlanych, ponieważ część tego budynku znajduje się w strefie narażonej na destabilizację i wibracje podczas prac budowlanych. Z treści opinii wynikało, że roboty budowlane, które były przedmiotem jej oceny zostały już wykonane. W ocenie Wojewody Małopolskiego treść powyższej opinii stanowi dowód na posiadanie przez wnioskodawczynię interesu faktycznego, lecz nie prawnego, w sprawie pozwolenia na budowę omawianej inwestycji na działce nr [...]. Sposób prowadzenia robót budowlanych i ich oddziaływanie na działki sąsiednie nie wpływa w tym przypadku na sposób ich zagospodarowania, w tym zabudowy. Do obowiązków inwestora należy zorganizowanie procesu budowy, z uwzględnieniem zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a w szczególności zapewnienie opracowania planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do podstawowych obowiązków kierownika budowy należy również koordynowanie realizacji zadań zapobiegających zagrożeniom bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Prawidłowe założenie reperów, monitorujących stabilność sąsiedniej zabudowy w trakcie pogrążania ścianki szczelnej głowicą wibracyjną, ma na celu bezpieczne przeprowadzenie planowanych robót budowlanych. Takie zabezpieczenie mienia na działkach sąsiednich jest w interesie inwestora, a jego naruszenie podlega ocenie w postępowaniu cywilnym. Przeprowadzona analiza – zdaniem Wojewody – nie potwierdza przymiotu strony wnioskodawczyni w postępowaniu o pozwolenie na budowę na działce nr [...], zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 29 listopada 2017 r. Oznacza to, że nie potwierdza się przesłanki do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 "ust." (s. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, powinno być "pkt" – uwaga Sądu) 4 K.p.a. 3.1. Na tę decyzję Wojewody skargę do WSA w Krakowie wniosła M.K. zarzucając naruszenie: 1/ § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych z dnia 25 kwietnia 2012 r. przez brak należytego zbadania kwestii negatywnych oddziaływań inwestycji na budynek skarżącej w kontekście zagrożeń wynikających z geotechnicznych warunków posadowienia spornego obiektu budowlanego; 2/ art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego (uPb), przez brak poszanowania w procesie inwestycyjnym uzasadnionych interesów osób trzecich; 3/ art. 140 Kodeksu cywilnego (K.c.) przez brak uwzględnienia, że źródłem interesu prawnego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę może być wynikające z art. 140 K.c. prawo własności; 4/ art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a., przez brak należytego (rzetelnego) wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek przestrzegania zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 K.p.a.). Wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oznacza naruszenie zasady ustalania prawdy obiektywnej. W przedmiotowej sprawie organ II instalacji nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącą argumentów oraz nie dokonał poprawnej analizy dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a w szczególności opinii dr inż. R.S., projektu zagospodarowania terenu, dokumentacji projektowej itd., oraz w szczególności nie rozpoznał przedmiotowej sprawy z uwzględnieniem instrukcji ITB nr 376/2002, Ochrona zabudowy w sąsiedztwie głębokich wykopów oraz § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych z 25 kwietnia 2012 r.; 5/ art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb przez błędne i bezpodstawne przyjęcie, iż nie była stroną postępowania wznowieniowego, gdyż jej nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu; organ nie odniósł się w szczególności do opinii dr inż. R.S. oraz wskazanej w niej instrukcji ITB nr 376/2002, Ochrona zabudowy w sąsiedztwie głębokich wykopów oraz § 3 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych z 25 kwietnia 2012 r. jak również art. 140 K.c.; 6/ art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a., gdyż organ prowadzący postępowanie nie przeprowadził i nie zbadał rzetelnie przesłanki wznowienia postępowania, która stanowiła podstawę wznowienia postępowania w sprawie, nie odniósł się do argumentów, które w ocenie skarżącej świadczą o przysługującym jej interesie prawnym w sprawie oraz dyskredytują wydaną decyzję; 7/ art. 34 ust. 3 pkt 1 uPb w zw. z § 6 ust. 2 pkt 1, § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, gdyż projekt zagospodarowania terenu sporządzony w przedmiotowej sprawie nie uwzględniał określenia układów komunikacyjnych objętych służebnością gruntową polegającą m. innymi na prawie przejazdu i przechodu, a projekt ten stanowi istotny dokument w procedurze udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, 8/ § 9 ust. 1 pkt 2 lit a MPZP "Wola Justowska - Sarnie Uroczysko" przez istotną ingerencję w ukształtowanie terenu; 9/ § 10 ust. 5 pkt. 2 lit b MPZP "Wola Justowska - Sarnie Uroczysko", gdyż projektowany budynek koliduje z dotychczasową zabudową i stanowi budynek komercyjny (biurowy), a nie mieszkalny tak jak zabudowa sąsiednia i tym samym nie kontynuuje charakteru układu urbanistycznego, 10/ brak rozpoznania istoty sprawy, gdyż organ praktycznie nie odniósł się do argumentów, które w ocenie skarżącej dyskredytują wydaną decyzję. 3.2. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. 3.3. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie. 4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie skargę uwzględnił. 4.2. W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że analiza i argumentacja organu uzasadniająca odmowę uchylenia decyzji z uwagi na brak przymiotu strony przez wnioskodawcę jest niewystarczająca. Organ powinien przeprowadzić kompletną analizę przepisów, tak Prawa budowlanego (także norm techniczno-budowlanych) jak i zawartych w innych przepisach, w tym przepisach prawa cywilnego, by ustalić, czy obiekty objęte projektem budowlanym mogą oddziaływać na działkę skarżącej. Sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że co prawda projektowane obiekty to domy jednorodzinne, a więc obiekty o stosunkowo małej uciążliwości dla działek sąsiednich, ale obszary działek objętych tak zamierzeniem inwestycyjnym jak i działki skarżącego nie mają dużych rozmiarów. Wzajemne ich oddziaływanie (także dozwolone) z uwagi na fakt bezpośredniego sąsiedztwa wydaje się być naturalne. Organ nie powinien zatem ograniczyć się do analizy kwestii dozwolonego zacienienia, miejsc parkingowych oraz możliwej lokalizacji miejsc gromadzenia odpadów stałych. Zakres kontroli powinien być tu znacznie szerszy. Sąd pierwszej instancji odnosząc się zaś do zarzutów, jakie podnosiła skarżąca odnośnie szkodliwego wpływu realizowanej już zabudowy, której pozwolenie na budowę dotyczy, względem jej działki i istniejącej tam zabudowy stwierdził, że organ, nie może kwestii tej bagatelizować odsyłając skarżącą na drogę roszczeń cywilnych. 4.3. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółka – zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości. 4.4. Podstawę niniejszej skargi (podstawy kasacyjne) stanowią: 1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa) w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art 3 pkt 20 uPb, przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wzajemne oddziaływanie działek objętych zamierzeniem inwestycyjnym i działki skarżącej jest naturalne, wobec czego skarżącej może przysługiwać przymiot strony w postępowaniu; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77, 80 K.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie że organ II instancji dokonał zbyt wąskiego zakresu kontroli, podczas gdy organ przy wydawaniu decyzji zastosował w sposób prawidłowy wymienione wyżej przepisy, dokonując szerokiej i wnikliwej kontroli zaskarżonej decyzji; 3) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77, 80 K.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i wadliwe uznanie, że nieruchomość objęta zamierzeniem inwestycyjnym sąsiaduje bezpośrednio z działką skarżącej; 4) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 Ppsa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jaki powinien być w ocenie sądu zakres kontroli dokonanej przez organ odwoławczy, a jedynie ograniczenie się do stwierdzenia, że winien on być "znacznie szerszy", a także poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku konkretnych norm prawa cywilnego (względnie innych norm prawnych) jakie – zdaniem sądu – winien był przeanalizować organ odwoławczy. 4.5. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Ponadto wnosi o zasądzenie "na rzecz skarżącego" od organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oraz wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie. 4.6. Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewoda Małopolski dokonując kontroli decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, wbrew zapatrywaniu WSA w Krakowie, dokonał znacząco szerszej i prawidłowej zarazem kontroli, aniżeli tylko "kwestia dozwolonego zacienienia, miejsc parkingowych oraz możliwej lokalizacji miejsc gromadzenia odpadów stałych". W świetle przytoczonych przepisów i stanowiska doktryny z pewnością uznać należy, iż działka skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania rzeczonej inwestycji, co implikuje, że nie posiada przymiotu strony w postępowaniu, którego wznowienia się domagała. 4.7. W odpowiedzi skarżącej, sporządzonej osobiście, na skargę kasacyjną uczestnika wniesiono o jej oddalenie oraz zasądzenie od Spółki na jej rzecz kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżąca uznaje zaskarżony wyrok za prawidłowy, brakiem konsekwencji organu II instancji miało być niedostrzeżenie możliwości wyrządzenia jej szkody przez planowaną inwestycję, czyli faktycznie zaakceptowanie jej negatywnego wpływu na mój budynek z równoczesnym pozbawieniem jej przymiotu strony. Inwestor miał posługiwać się nieaktualnymi dokumentami, by uzyskać pozwolenie na budowę. Skarżąca eksponuje kwestię warunków geotechnicznych i skutkach już wykonanych robót na podstawie pozwolenia na budowę dla jej budynku mieszkalnego. Argumentacja została wsparta obfitym odwoływaniem się do wybranych judykatów. 4.8. Podczas rozprawy pełnomocnik Spółki wnosił i wywodził, jak w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można powiedzieć, aby skarga kasacyjna nie była pozbawiono usprawiedliwionej podstawy. 5.2. Usprawiedliwiona jest ta podstawa kasacyjna, w ramach której wskazano na naruszenie art. 141 § 4 Ppsa. Stosownie do cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego stwierdził/nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Powołany przepis można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w tym przepisie może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna (art. 153 Ppsa) miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Zatem błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 Ppsa, jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. W orzecznictwie zauważa się, że jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i ma sprawozdawczy charakter, a więc sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa (por. np. wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., II FSK 325/05, CBOSA.nsa.gov.pl). Uogólniając, należy stwierdzić, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. 5.3. Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną decyzję powołał się na dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, który stanowi podstawę uwzględniania skargi przez sąd administracyjny, gdy oceni, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, innych niż dających podstawę do wznowienia postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd uwzględniając skargę winien wskazać, jakie to przepisy postępowania zostały naruszone, nadto argumentować, że były to tego typu naruszenia, które "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy". W zaskarżonym wyroku brak jest wskazania jakichkolwiek przepisów postępowania, które miałby naruszyć Wojewoda, a które wyczerpywałyby przesłankę uwzględnienia skargi z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Swoją negatywną ocenę zaskarżonej decyzji sąd pierwszej instancji ograniczył do stwierdzenia, że organ odwoławczy "nie przeanalizował w sposób pełny kwestii obszaru oddziaływania tej inwestycji na nieruchomość skarżącej" (s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Niesporne jest zarazem, że w ogóle taka analiza została przez organ II instancji przeprowadzona, skoro zatem sąd a quo doszedł do przekonania, że była ona "niewystarczająca", a "zakres kontroli powinien być tu znacznie szerszy" (s. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), to istotnie winien wskazać na czym miałoby polegać owo "pogłębienie" owej analizy. Trafnie skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuca, że WSA w Krakowie w zaskarżonym wyroku sugerując ponowne zbadanie u skarżącej przymiotu strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę także pod kątem przepisów prawa cywilnego, nie wskazuje zarazem konkretnie tych norm. Słusznie strona skarżąca kasacyjnie – wspierając się w tym względzie argumentami doktrynalnymi – wytyka sądowi pierwszej instancji, że w zaskarżonym wyroku brak jest wskazania, jakie to przepisy powinien organ odwoławczy mieć na względzie przy kolejnym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy. Trafnie także wytknięto, że w motywach zaskarżonego wyroku wadliwie stwierdzono, że nieruchomość skarżącej bezpośrednio sąsiaduje z działką inwestycyjną. 5.4. W zaskarżonej decyzji organ II instancji przywołując parametry planowanej inwestycji, jej zlokalizowanie względem działki skarżącej i posadowionego na niej budynku mieszkalnego, doszedł do jednoznacznej konkluzji, że skarżąca nie miała przymiotu strony w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Sąd pierwszej instancji nie wskazując na to, jakich to ustaleń faktycznych w postępowaniu wznowieniowym zabrakło, aby przekonująco wypowiedzieć się w kwestii przymiotu strony, w istocie uchylił się od oceny w kwestii materialnoprawnej, tj. czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Nie jest więc tak, że sąd pierwszej instancji stwierdził naruszenia prawa, a to art. 7 i 77 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 uPb, jak to wywodzi w odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca (s. 3 odpowiedzi na skargę kasacyjną). Sąd pierwszej instancji uchylił się od takiej oceny, a uchylając zaskarżoną decyzję nie wyłuszczył w uzasadnieniu wyroku, z jakich to realnych powodów uczynił. Tym samym skuteczny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. 5.5. W tych okolicznościach badanie trafności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej jest przedwczesne, skoro z uwagi na niedostatki uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie poddają się on kontroli. 5.6. WSA w Krakowie ponownie rozpozna skargę uwzględniając potrzebę prawidłowego uzasadnienia swego rozstrzygnięcia. 6.1. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 185 § 1 Ppsa, orzeczono jak w pkt 1 sentencji. 6.2. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 203 pkt 2 Ppsa (pkt 2 sentencji).