II SA/Gd 352/13

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym w sprawie usunięcia odpadów postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. UZASADNIENIE W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżący, wnioskiem z dnia 2 grudnia 2013 r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF ustalono, że wnioskodawca jest osobą bezdomną, ma 78 lat, jest właścicielem działki zabudowanej budynkami w stanie surowym, nie dysponuje zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3 000 euro. Źródłem jego utrzymania jest emerytura wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w wysokości 1982 zł miesięcznie. Oświadczył wnioskodawca, że jego stałe koszty to spłata kredytu którego miesięczna rata wynosi 800 zł, opłata za kwaterę 800 zł, na pozostałe konieczne wydatki pozostaje niewielka kwota. Posiadane dochody nie pozwalają nawet na skromne utrzymanie i zaspokojenie niezbędnych potrzeb. Analizując oświadczenie skarżącego, złożone na urzędowym formularzu oraz akta sprawy referendarz uznał, że wnioskodawca wykazał dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Za powyższym stanowiskiem przemawia wysokość deklarowanych dochodów wnioskodawcy w stosunku do niezbędnych kosztów utrzymania oraz brak jakichkolwiek oszczędności, podeszły wiek i zły stan zdrowia. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia