II GSK 1095/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Bd 632/23 w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 17 października 2023 r. nr 0401-IOA.4802.30.2023 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżony wyrok; 2) oddala skargę; 3) zasądza od R. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy 1300 zł (tysiąc trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 6 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 632/23 na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") uwzględnił skargę R.B. (dalej też: "strona", "skarżący") i uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (dalej też: "DIAS", "organ") z dnia 17 października 2023 r., nr 0401-IOA.4802.30.2023 w przedmiocie kary pieniężnej z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego bez oznakowania orzekając o kosztach postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 24 maja 2022 r. na drodze krajowej nr [...] w B., funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej poddali kontroli pojazd silnikowy marki [...] nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] nr rej. [...], kierowany przez C.S. Na podstawie okazanego w trakcie kontroli potwierdzenia wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO ustalono, że transport realizowany był przez firmę T. Ww. zespołem pojazdów przewożone były odpady w postaci urządzeń zawierających freony o kodzie 20 01 23 oraz zużytych urządzeń zawierających freony, HCFC, MFC o kodzie 16 02 11, co zostało potwierdzone treścią wygenerowanej w trakcie przedmiotowej kontroli drogowej karty przekazania odpadów w systemie BDO. Na powyższą okoliczność sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach protokół kontroli drogowej, z których jeden po przeczytaniu i podpisaniu przekazano kierowcy. Mając na względzie ustalenia dokonane w toku kontroli drogowej oraz biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. (organ I instancji), decyzją z 16 sierpnia 2023 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środka transportu tablicą "ODPADY". Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy decyzją z 17 października 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, stanowią przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r., poz. 779 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r., poz. 1742). Wskazał, że na podstawie zgromadzonych dowodów w sprawie nie ma wątpliwości, iż kontrolowanym transportem przewożony był odpad, który zgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, winien być oznakowany tablicą "ODPADY". Odnosząc się argumentu strony, że tablica uległa uszkodzeniu podczas załadunku w momencie, gdy operator wózka widłowego o nią zahaczył, a tablica "ODPADY" umieszczona została za przednią szybą, stwierdził, że okoliczności te nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z opisu stanu faktycznego sprawy zawartego w protokole kontroli drogowej jednoznacznie wynika, że w momencie zatrzymania do kontroli drogowej, pojazd nie był oznakowany tablicą "ODPADY". Ponadto zarówno protokół z kontroli drogowej jak również załączona do niego dokumentacja zdjęciowa wykonana w chwili kontroli drogowej, nie potwierdzają, aby za przednią szybą pojazdu znajdowała się taka tablica. Organ podkreślił, że bezspornie kontrolowany transport nie został oznakowany zgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, czyli w sposób trwały, umieszczony na zewnątrz pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględnił skargę. W ocenie Sądu I instancji organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji powyższych uchybień proceduralnych nie ustaliły w sposób prawidłowy, czy rzeczywiście nie zaistniały podstawy faktyczne do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego i nienałożenia na niego administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł. Uznał, że wprawdzie zdjęcia nie pozwalają stwierdzić, że faktycznie tablica "ODPADY" została umieszczona za przednią szybą pojazdu, jednakże sprawdzenia wymagało, czy faktycznie miało miejsce zdarzenie opisane przez skarżącego, tj. doszło do zerwania tablicy "ODPADY". Wskazał, że nie zweryfikowano podnoszonych przez skarżącego okoliczności zaistniałego zdarzenia i odpadnięcia tablicy oraz braku możliwości jej powtórnego przymocowania po załadunku odpadów. W szczególności nie został przeprowadzony dowód z przesłuchania kierowcy, a w miarę możliwości także operatora wózka widłowego. W ocenie Sądu I instancji w okolicznościach sprawy sam protokół i fakt podpisania protokołu przez kierowcę bez zastrzeżeń nie mógł być uznany za wystarczający do stwierdzenia, że nie wystąpiły przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W skardze kasacyjnej organ zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez uwzględnienie skargi pomimo braku podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a"), albowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny i pozwalał po jego wyczerpującym rozpatrzeniu na ustalenie i przedstawienie w uzasadnieniu decyzji faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i zasadą swobodnej oceny dowodów, w tym faktu przewozu odpadów środkiem transportu nieznakowanym tablicą z napisem "ODPADY" umieszczonej w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej części, a przy braku aktywności strony w toku postępowania w zgłaszaniu dowodów na okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy organy nie były zobowiązane do ich poszukiwania, przy czym za takie okoliczności nie powinny być uznane w świetle art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm., dalej również "u.t.d.") zdarzenia, które wystąpiły przed rozpoczęciem przewozu i były znane nie tylko kierowcy, ale także podmiotowi wykonującemu przewóz, b) art. 151 p.p.s.a przez jego niezastosowanie z uwagi na brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi. II. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. polegającego na zastosowaniu przy kontroli zaskarżonej decyzji rozszerzającej wykładni tego przepisu, który jako wyjątek od zasady nakładania kary za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego wymaga ścisłego rozumienia wykluczającego preferencyjne traktowanie zdarzeń powstałych i znanych kierowcy oraz podmiotowi wykonującemu przewóz przed rozpoczęciem przewozu odpadów, jeżeli zważy się, że zgodnie z tym przepisem podmiot wykonujący działalność gospodarczą w zakresie przewozu odpadów powinien przewidywać i usuwać skutki różnych zdarzeń uniemożliwiających wykorzystanie pojazdu do przewozu, w tym także oderwania tablicy "ODPADY" w trakcie załadunku przed rozpoczęciem przewozu, a nie godzić się na działanie sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym i dopuszczać do przewozu środek transportu bez oznakowania wymaganego w przepisach prawa. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Analiza wniesionej skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji DIAS wydanej w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego odpadów bez oznakowania środka transportu, stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem, co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. Istota postawionych zaskarżonemu kasacyjnie orzeczeniu zarzutów, które zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., determinują ramy kontroli, jaką Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza względem orzeczenia Sądu I instancji, czyni zasadnym łączne ich rozpoznanie z uwagi na komplementarnych charakter zarzutów poniesionych przez stronę w ramach naruszenia przepisów prawa materialnej oraz zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Zdaniem skarżącego organu stan faktyczny sprawy oraz przeprowadzone postępowanie dowodowe nie narusza art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny i pozwalał po jego wyczerpującym rozpatrzeniu na ustalenie i przedstawienie w uzasadnieniu decyzji faktu przewozu odpadów środkiem transportu nieznakowanym tablicą z napisem "ODPADY" umieszczonej w widocznym miejscu z przodu środka transportu. Wskazać na wstępie należy, iż art. 92a ustawy o transporcie drogowym, stanowiący podstawę wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej, ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, która ma charakter obiektywny (por. np. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2460/11). Nie jest ona uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków oraz warunków przewozu drogowego, a zatem określona w art. 92a ustawie o transporcie drogowym kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. np. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3554/16; wyrok NSA z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2096/17). Nałożona zaskarżoną decyzją sankcja administracyjna ma zatem przede wszystkim znaczenie prewencyjne, a istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów (por. np. wyrok NSA z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/17). Celem tej kary jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Z tego punktu widzenia system sankcji przewidzianych przez przepisy ustawy o transporcie drogowym stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną. Z powyższego jednoznacznie wynika, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Przepis art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ustanawia zatem domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Z tego powodu, co do zasady, bez znaczenia pozostają okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przewoźnika. Podkreślić należy, że art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest bowiem rygorystyczna z powodu dążenia do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, tj. brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia, oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W orzecznictwie Sądów administracyjnych ukształtował się pogląd zgodnie z którym za określoną w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawie o transporcie drogowym okoliczność egzoneracyjną, w pierwszej kolejności przyjmuje się siłę wyższą, rozumianą jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, pomimo dołożenia należytej staranności. Za okoliczność taką przyjmuje się też wyłączną winę osoby trzeciej, za której działania przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności. Za okoliczność taką nie można natomiast uznać zachowania pracownika przedsiębiorcy, którym posługuje się on przy realizacji danego zadania przewozowego, nawet gdyby było ono zawinione (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 280/16; wyrok NSA z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3353/16).Zatem określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym przesłanki wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy odnoszą się wyłącznie do sytuacji wyjątkowych, ponadprzeciętnych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, których profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć, a co za tym idzie nie miał wpływu na ich powstanie. Uzupełniając powyższe dodać należy jeszcze, że to do przedsiębiorcy należy inicjatywa dowodowa mająca dowieść, że w sprawie zaistniały okoliczności umożliwiające uwolnienie się od odpowiedzialności. Wskazać też należy, że protokół kontroli będący w niniejszej sprawie podstawą do wymierzenia kary skarżącemu jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. To, co zostało w nim urzędowo potwierdzone objęte jest więc domniemaniem zgodności z prawdą. Domniemanie to może zostać obalone skutkiem przeprowadzenia innych dowodów w toku postępowania administracyjnego. Skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż dowód z dokumentu urzędowego jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1062/09; wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 440/14). Ponadto należy zauważyć - odwołując się w tym zakresie do treści art. 74 ust. 2 zdanie 2 ustawy o transporcie drogowym, że kontrolowanemu przysługuje prawo odmowy podpisania protokołu, jednakże w każdym przypadku odmowa złożenia podpisu przez kontrolowanego powinna być odnotowana w protokole ze wskazaniem jej przyczyny. Natomiast w sytuacji, gdy kontrolowany nie zgadza się z zawartą w protokole treścią winien wnieść zastrzeżenia (art. 74 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym). Zatem protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który podpisał go bez zastrzeżeń, nie korzystając z możliwości wniesienia uwag, co do treści stwierdzonych tam ustaleń. Stosownie do uczynionych powyżej uwag to strona skarżąca winna wykazać, że ustalenia zawarte w protokole kontroli nie oddają rzeczywistego stanu rzeczy. Skarżący wskazał, że tablica uległa uszkodzeniu podczas załadunku w momencie, gdy operator wózka widłowego o nią zahaczył, wskutek czego urwano nity mocujące tablicę. Z uwagi jednakże na brak odpowiednich narzędzi do naprawy jedynym możliwym wyjściem w tej sytuacji było umieszczenie tablicy "ODPADY" za przednią szybą. Zgodnie z art. 24 ust. 6 ustawy o odpadach, środki transportu odpadów są oznakowane w sposób zgodny z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7. Na podstawie art. 24 ust. 7 tej ustawy, minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dla transportu odpadów, w tym dla środków transportu i sposobu transportowania, oraz oznakowania środków transportu, biorąc pod uwagę właściwości odpadów i ich wpływ na środowisko oraz bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi. Na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm.), zostało wydane rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. 2016.1742), które w § 9 ust. 1 stanowi, że środki transportu odpadów stanowiące pojazd albo zespół pojazdów w rozumieniu ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze.zm.), oznacza się tablicą: 1) koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości; 2) na której umieszcza się napis "ODPADY" naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm. Zgodnie z § 9 ust. 3 tego rozporządzenia, oznakowanie umieszcza się w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni. Stosownie natomiast do treści § 9 ust. 4 ww. rozporządzenia oznakowanie środków transportu odpadów, powinno być czytelne i trwałe, w tym odporne na warunki atmosferyczne. Tymczasem w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie wykazano, że tablica "ODPADY" w ogóle została umieszczona. Jak słusznie wskazał skarżący kasacyjnie organ z opisu stanu faktycznego sprawy zawartego w protokole kontroli drogowej jednoznacznie wynika, że w momencie zatrzymania do kontroli drogowej, pojazd w ogóle nie był oznakowany tablicą "ODPADY". Zarówno protokół z kontroli drogowej jak również załączona do niego dokumentacja zdjęciowa wykonana w chwili kontroli, nie potwierdzają, aby za przednią szybą pojazdu znajdowała się taka tablica. Kierujący transportem zaś miał wiedzę, że tablica "ODPADY" została uszkodzona, jednak nie zadbał, aby po uszkodzeniu ponownie ją przymocować w sposób trwały na zewnątrz pojazdu. Dodać też należy, że skarżący, jako profesjonalista na rynku transportowym powinien przed rozpoczęciem przewozu upewnić się, czy właściwe oznaczenie pojazdu zostało na nim umieszczone w sposób trwały. Podobnej kontroli pojazd powinien być poddany po każdej przerwie, czy postoju w trakcie przewozu. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do uznania, iż skarżący dopuścił się naruszenia przepisów prawa skutkujących nałożeniem kary pieniężnej, o której mowa w decyzji zaskarżonej do Sądu I instancji. W świetle powyższego, w wydanych decyzjach organy prawidłowo nie dopatrzyły się podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Wobec stwierdzenia zasadności podniesionych zarzutów kasacyjnych oraz uznania, że istota sprawy sądowoadministracyjnej została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 17 października 2023 r., w przedmiocie kary pieniężnej z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego bez oznakowania (pkt 1 i 2 sentencji wyroku). O kosztach postępowania sądowego (pkt 3 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.) zasądzając od skarżącego na rzecz organu zwrot kosztów postępowania sądowego, które odpowiadają sumie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej oraz kosztów zastępstwa procesowego organu w postępowaniu kasacyjnym.