II SA/Gd 1082/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi H. L. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 21 września 2022 r. nr WI-I.7840.3.87.2022.AR-2 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z 16 sierpnia 2019 r. D. i W. W. (dalej: "Inwestorzy") wystąpili do Starosty Puckiego (dalej: "Starosta", "organ pierwszej instancji") o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku usługowo-mieszkalnego (usługi: apartamenty wczasowe) na terenie działek nr [...] i [...] przy ul. [...] w Jastrzębiej Górze. W odpowiedzi na zawiadomienie Starosty o wszczęciu postępowania M. L. i H. L. (dalej: "Skarżący") zgłosili swoje zastrzeżenia do planowej inwestycji wskazując m.in., że działka nr [...] nie jest działką budowlaną, lecz drogową. Po uzupełnieniu przez Inwestorów wniosku Starosta, decyzją z 16 czerwca 2020 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane", zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego (usługi: apartamenty wczasowe) na terenie działek nr [..] i [...] przy ul. [...]. w Jastrzębiej Górze. W wyniku odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez M. L. i H. L. Wojewoda Pomorski (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") decyzją z 10 września 2020 r. uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na następujące nieprawidłowości: 1) przekroczenie parametru określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej: "m.p.z.p.") dotyczącego maksymalnej powierzchni dla mieszkania integralnie związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, która zgodnie z planem nie może przekraczać 10% łącznej powierzchni użytkowej, wykorzystywanej na cele działalności gospodarczej, gdyż zaprojektowano mieszkanie o powierzchni odpowiadającej 30% powierzchni usługowej, 2) konieczność wyłączenia z opracowania działki nr [...] w Jastrzębiej Górze, która nie spełnia definicji działki budowlanej i nie można jej uwzględniać do wyliczenia wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy określonej w planie miejscowym, 3) nieprawidłowe usytuowanie miejsca postojowego dla niepełnosprawnych, gdyż zawężono dojazd do działki budowlanej nr [...], 4) niezgodność projektu zagospodarowania terenu z treścią postanowienia Starosty z 1 listopada 2017 r. w sprawie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych i załącznikiem graficznym stanowiącym załącznik do wniosku o udzielenie zgody na odstępstwo, bowiem projekt zagospodarowania terenu nie był tożsamy z projektem dołączonym do wniosku o odstępstwo oraz nie był zgodny z treścią postanowienia w zakresie minimalnej odległości stanowisk postojowych od granicy działki drogowej nr [...], gdyż miejsca postojowe zbliżono do jej granicy na mniej niż 3 m, 5) niekompletność analizy nasłonecznienia, ponieważ nie uwzględniała analizy nasłonecznienia w odniesieniu do budynku położonego na działce nr [...], 6) brak na rysunku zagospodarowania terenu wymiaru najmniejszej odległości ściany zaprojektowanego budynku z otworami okiennymi do granicy z działką nr [...]. Po zwrocie akt sprawy przez Wojewodę Starosta zobowiązał Inwestorów do usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych przez organ odwoławczy. W dniu 29 grudnia 2021 r. Inwestorzy przedłożyli poprawiony projekt budowlany oraz poinformowali, że działki nr [...] i [...] zostały scalone i stanowią jedną nieruchomość - działkę nr [...]. Po zapoznaniu się z aktami sprawy M. L. i H. L. zgłosili zastrzeżenia do planowanej inwestycji zarzucając m.in., że z uwagi na scalenie działek wniosek Inwestorów jest innym zamierzeniem budowlanym dotyczącym innego terenu, stojącym w sprzeczności z decyzją Wojewody z 10 września 2020 r., a tym samym uległy zmianie wszelkie parametry techniczne. Ponadto Skarżący zarzucili, że nie udostępniono im decyzji scaleniowej, a także nie podano jej numeru. Decyzją z 18 marca 2022 r. Starosta, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego, zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorom pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego (usługi: apartamenty wczasowe), na terenie działki nr [...] przy ul. [..] w Jastrzębiej Górze. W wyniku odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez H. L. Wojewoda decyzją z 21 września 2022 r. utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując m.in., że z uwagi na fakt, iż w trakcie ponownego postępowania organu pierwszej instancji działki nr [...] i [...] zostały scalone, w wyniku czego powstała działka nr [...], na którą Starosta decyzją z 18 marca 2022 r. udzielił pozwolenia na budowę, należało zobowiązać Inwestorów do przedłożenia aktualnych oświadczeń, obejmujących działkę nr [...], a także skorygowania wniosku o pozwolenie na budowę. Starosta nie wzywał bowiem Inwestorów do przedłożenia oświadczeń i wniosku dla aktualnej działki. Wojewoda rozważył więc możliwość uzupełnienia tego braku w postępowaniu odwoławczym uznając ostatecznie, że wskazane okoliczności były usuwalne w ramach postępowania wyjaśniającego, przez co nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. W związku z tym organ odwoławczy zobowiązał Inwestorów do przedłożenia wniosku o pozwolenie na budowę oraz oświadczeń o prawie do dysponowania działką nr [...], co Inwestorzy uczynili 2 sierpnia 2022 r. Wojewoda wskazał następnie, że Inwestorzy dołączyli do wniosku cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw. Zaznaczono, że autorzy projektu posiadają wymagane uprawnienia budowlane i legitymują się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego). Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że w analizowanym przypadku zostały spełnione wymogi przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 1-3 Prawa budowlanego. Wojewoda wskazał następnie, że teren projektowanej inwestycji jest objęty obowiązującym m.p.z.p., zatwierdzonym uchwałą z dnia 5 września 2018 r. nr LX/819/2018 Rady Miejskiej Władysławowa (Dz. U. Woj. Pom. z 2018 r., poz. 3974) w sprawie uchwalenia zmiany m.p.z.p. o symbolu JG-1 zatwierdzonego uchwałą nr XLVII/457/2013 Rady Miejskiej Władysławowa z dnia 30 października 2013 r. (Dz. U. Woj. Pom. z 2013 r., poz. 4566). Inwestycja położona jest na obszarze jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem 45.MN/U - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej, bez ustalenia proporcji między funkcjami. Plan dopuszcza zabudowę jednorodzinną, usługi turystyki, w tym apartamenty wczasowe, pozostałe usługi oraz mieszkania integralnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dopuszczono najwyżej dwa mieszkania (w odrębnym budynku mieszkalnym lub w budynku wspólnym z prowadzoną działalnością gospodarczą), przy czym łączna powierzchnia użytkowa mieszkań nie może przekraczać 10% łącznej powierzchni użytkowej wykorzystywanej na cele działalności gospodarczej. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu plan przewiduje: nieprzekraczalne linie zabudowy - zgodnie z rysunkiem planu; minimalna powierzchnia biologicznie czynna - 25% powierzchni działki budowlanej; formy zabudowy: dla zabudowy mieszkaniowej - wolnostojące, bliźniacze, dla pozostałej zabudowy - dowolne; maksymalna wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej - 30%, intensywność zabudowy - minimalna: 0, maksymalna: 1,5; w przypadku realizacji kondygnacji podziemnej dopuszczono maksymalną intensywność zabudowy: 2,5; wysokość zabudowy - 12 m; dachy dwuspadowy lub wielospadowy, o symetrycznych kątach nachylenia przeciwległych połaci maksymalnie 45°, płaski, kolorystyka dachów projektowanej zabudowy w odcieniach czerwieni ceglanej, brązu, grafitu. Dostęp do drogi publicznej ma się odbywać od dróg w terenach: 20.KDD, 21.KDD, 24.KDD. Zgodnie z planem należy zapewnić miejsca postojowe w liczbie: mieszkanie, w tym mieszkanie integralnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą: minimum 1; hotel, motel, ośrodek wypoczynkowy, pensjonat: minimum 1 na pokój noclegowy oraz minimum 1 na 5 zatrudnionych; pozostałe usługi minimum 1 na każde rozpoczęte 50 m2 powierzchni użytkowej usług oraz minimum 1 na 5 zatrudnionych. Ponadto trzeba przewidzieć miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową - dla funkcji, które wymagają powyżej 4 miejsc parkingowych: minimum 1 na każde rozpoczęte 25 miejsc parkingowych. W zakresie infrastruktury technicznej przewidziano: zaopatrzenie w wodę - z sieci wodociągowej, odprowadzenie wód opadowych - zagospodarowanie na terenie inwestycji, w tym powierzchniowo lub do układu odwadniającego, elektroenergetyka - z sieci elektroenergetycznej, zaopatrzenie w gaz - z sieci lub gaz bezprzewodowy; zaopatrzenie w ciepło - z nieemisyjnych, niskoemisyjnych źródeł indywidualnych. Przenosząc powyższe wymogi m.p.z.p. na grunt planowanej inwestycji Wojewoda wskazał, że jest nią budowa budynku usługowo-mieszkalnego o czterech kondygnacjach nadziemnych i jednej kondygnacji podziemnej, stanowiącego zabudowę zbliźniaczoną z obiektem istniejącym na działce nr [...]. W piwnicy zaprojektowano pomieszczenie gospodarcze oraz zespół toalet, na parterze kotłownię, pomieszczenie gospodarcze i świetlicę, na pierwszym i drugim piętrze cztery apartamenty wczasowe, a na trzecim piętrze jeden apartament wczasowy oraz mieszkanie, integralnie związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 26,28 m2, która nie przekracza 10% powierzchni usług (262,89 m2). Budynek usytuowano z zachowaniem nieprzekraczalnych linii zabudowy - 6 m od ul. [...]. Zapewniono 40,15% powierzchni biologicznie czynnej. Powierzchnia zabudowy wynosi 29,95%, a wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 1,5. Przewidziano wysokość zabudowy 12 m, co jest zgodne z ustaleniami planu. Obiekt będzie przykryty dachem płaskim o nachyleniu 2°, kolor pokrycia dachowego - grafitowy. Dostęp do drogi publicznej będzie się odbywać z ul. [...] (20.KDD). Zgodnie z planem zapewniono siedem miejsc postojowych, z czego jedno miejsce postojowe dla części usługowej (świetlica o powierzchni użytkowej 49,26 m2), pięć miejsc postojowych dla pięciu apartamentów wczasowych (1 miejsce postojowe/pokój noclegowy) oraz jedno miejsce postojowe dla mieszkania integralnie związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą (1 miejsce postojowe/mieszkanie), spełniając tym samym warunki planu. Przewidziano jedno miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych. W zakresie infrastruktury technicznej budynek wyposażono w instalacje wodno-kanalizacyjną, energetyczną, teletechniczną, gazową, ogrzewanie - z kotła zasilanego z sieci gazowej. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda stwierdził, że inwestycja nie narusza ustaleń m.p.z.p. Organ odwoławczy wskazał następnie, że ze względu na brak wszystkich niezbędnych wymiarów na projekcie zagospodarowania terenu wezwał Inwestorów do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego i doprowadzenia go do zgodności z wymogami § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935) - dalej: "rozporządzenie z 25 kwietnia 2012 r.", poprzez prawidłowe zwymiarowanie projektu zagospodarowania terenu, tj. podanie wszystkich niezbędnych wymiarów na rysunku projektu zagospodarowania terenu, w tym: najmniejszej odległości ściany budynku z otworami okiennymi do granicy z działką nr [...] (w miejscu uskoku) oraz wymiarów miejsc postojowych i ich odległości od budynku i granic działki. Braki te Inwestorzy uzupełnili w dniu 6 września 2022 r. dołączając również aktualne zaświadczenia projektantów o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. W ocenie organu odwoławczego uzupełnienie projektu zagospodarowania terenu w powyższym zakresie pozostało bez wpływu na projektowane zagospodarowanie terenu. W ocenie Wojewody rozwiązania przyjęte w projekcie zagospodarowania terenu są zgodne również z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225). W szczególności zostały spełnione zawarte w tym akcie wymogi dotyczące usytuowania budynków na działkach, przesłaniania, oświetlenia naturalnego i nasłonecznienia oraz wymogi związane z bezpieczeństwem pożarowym, a także związane z zapewnieniem dojścia i dojazdu do działek i budynku, zapewnienia miejsc postojowych oraz miejsca gromadzenia odpadów, odprowadzenia wód deszczowych, zapewnienia dostępu do sieci. Organ odwoławczy ocenił, że w toku ponownego rozpatrywania sprawy przez organ pierwszej instancji Inwestorzy usunęli wszystkie nieprawidłowości projektu wskazane w decyzji z 10 września 2020 r. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że stronami postępowania po zmarłym J. R. powinni być spadkobiercy – I. R., T. R. i G.R., Wojewoda wskazał, że zwrócił się do tych osób o wskazanie danych osoby sprawującej zarząd majątkiem spadkowym w zakresie udziału zmarłego w działce nr [...] oraz podania danych wszystkich spadkobierców po zmarłym. W odpowiedzi ww. osoby wskazały, że to one są spadkobiercami po J.R. Osobom tym zapewniono udział w niniejszym postępowaniu. Organ odwoławczy dodał, że w ewidencji gruntów i budynków jako właściciel działki nr [...] nadal figuruje J. R. Również w księdze wieczystej nie ujawniono faktu zmiany właściciela nieruchomości. Zatem Starosta nie miał wiedzy, że zmienił się stan prawny nieruchomości, o zmianie stanu prawnego działki nr [..] poinformowano dopiero w odwołaniu. W odniesieniu do zarzutu, że wniosek Inwestorów jest innym zamierzeniem budowlanym, dotyczącym innego terenu niż w decyzji z 10 września 2020 r., gdzie obszar objęty zabudową obejmował teren działki nr [...] o powierzchni 390 m2 i jego stricte decyzja dotyczyła, a obecnie dotyczy działki nr [...] o powierzchni 440 m2, Wojewoda wyjaśnił, że decyzja z 10 września 2020 r. dotyczyła tego samego obszaru, bowiem obejmowała działki nr [..] o powierzchni 390 m2 i nr [...] o powierzchni 50 m2, położonych przy ul. [...] w Jastrzębiej Górze, które zostały scalone, w wyniku czego powstała działka nr [...] o powierzchni 440 m2. Obszar, w oparciu o który rozstrzygał organ odwoławczy jest zatem ten sam. Podnoszony przez odwołującego aspekt legalności scalenia działek nr [...] i [...] Wojewoda uznał za wykraczający poza zakres postępowania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami, a Inwestorzy wywiązali się z obowiązków nałożonych na nich przepisami prawa. Przedłożony projekt budowlany spełnia warunki wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, Inwestorzy dopełnili wymogów wynikających z art. 32 ust. 4 tej ustawy, złożyli kompletny wniosek o pozwolenie na budowę i wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem Wojewody projekt budowlany jest kompletny, posiada wszelkie niezbędne uzgodnienia, a przyjęte rozwiązania odpowiadają obowiązującym przepisom, w tym przepisom Prawa budowlanego, przepisom techniczno-budowlanym oraz jest zgodny z ustaleniami m.p.z.p. Projekt został opracowany przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami budowlanymi, które złożyły oświadczenie o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami, normami i zasadami wiedzy technicznej. W skardze na decyzję organu odwoławczego H. L. wniósł o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. Dodatkowo, decyzja z 2022 r. stanowi swoiste "zatwierdzenie" obejścia prawa związane z akceptacją scalenia dwóch działek o różnej klasyfikacji geodezyjnej. Zdaniem Skarżącego wydając decyzję z 2022 r. Wojewoda naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, albowiem na etapie postępowania odwoławczego dwukrotnie wzywał Inwestorów do skorygowania wniosku o pozwolenie na budowę. Działania te były następstwem scalenia w trakcie postępowania przed Starostą działek oznaczonych numerami geodezyjnymi [...] i [...]. W konsekwencji postępowanie przed organem pierwszej instancji dotyczyło inwestycji położonej na działkach nr [...] i [...], a postępowanie odwoławcze - inwestycji mającej być realizowanej na działce nr [...] (powstałej w następstwie scalenia ww. działek). W ocenie Skarżącego wzywając Inwestorów o "przedłożenie wniosku o pozwolenie na budowę" Wojewoda rozpoznał i rozstrzygnął inną sprawę niż sprawa zakończona decyzją Starosty. Tego typu działanie stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania i powinno stanowić samodzielną podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. H. L. zwrócił uwagę, że przedłożony w postępowaniu przed Starostą projekt budowlany nie spełniał wymogów wynikających z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. Brak było w nim podania niezbędnych wymiarów na projekcie zagospodarowania terenu, tj. wymiarów na rysunku projektu zagospodarowania terenu, w tym najmniejszej odległości ściany budynku z otworami okiennymi do granicy z działką nr [...] oraz wymiarów miejsc postojowych i ich odległości od budynku i granic działki. Braki te zostały uzupełnione dopiero w trakcie postępowania odwoławczego. Oznacza to, że organ pierwszej instancji orzekł co do niekompletnego projektu budowlanego. Ocena zamierzenia inwestycyjnego i jego wpływu na nieruchomość sąsiednie została dokonana tylko raz - przez organ odwoławczy. Skarżący zarzucił, że w sprawie doszło do naruszenia art. 136 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000) - dalej: "k.p.a.", albowiem złożenie przez Inwestorów wniosku o pozwolenie na budowę na etapie postępowania odwoławczego nie może być uznane za przeprowadzenie postępowania dowodowego "w niewielkim zakresie". Tym samym Wojewoda rażąco naruszył art. 15 oraz art. 136 § 1 k.p.a. przeprowadzając postępowanie, którego zakres w istotny sposób przekracza dopuszczalne granice wyznaczone wskazanymi przepisami. Skarżący podniósł następnie, że scalanie dwóch nieruchomości kwalifikowanych jako różne rodzaje gruntów w ewidencji gruntów nie może doprowadzić do powstania nieruchomości, której kwalifikacja będzie odmienna od rodzajów gruntów scalanych. Podkreślono, że Wojewoda jest zobowiązany - jak każdy organ administracji publicznej - działać na podstawie i w granicach prawa, co w sposób oczywisty wynika z art. 6 k.p.a. O ile z uwagi na obowiązek przestrzegania właściwości nie może w tym postępowaniu podjąć czynności weryfikacyjnych wobec rozstrzygnięć (decyzji, wpisów do ewidencji) podjętych w innych postępowaniach, to w przypadku oczywistej ich sprzeczności z prawem zobligowany jest podjąć określone działania celem wyeliminowania z obrotu prawnego istniejących wadliwości. W ocenie Skarżącego organ odwoławczy, wbrew zasadzie praworządności, przyjął swoiste "związanie" danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, bez podejmowania jakichkolwiek weryfikacji. Wskazano, że scalenie nieruchomości zostało dokonane na podstawie czynności materialno-technicznej, której Skarżący nie mógł w żaden sposób kwestionować. Skoro czynność scalenia nieruchomości mieści się w granicach sprawy o wydanie pozwolenia na budowę i nie mogła być wcześniej w żaden sposób poddana kontroli, to powinno to nastąpić w trakcie sądowej kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Pomorskiego z 21 września 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Puckiego z 18 marca 2022 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą D. i W. W. pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego (usługi: apartamenty wczasowe), na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w Jastrzębiej Górze. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są m.in. przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy, która to ustawa w art. 4 stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepis ten statuuje jedną z podstawowych zasad procesu inwestycyjno-budowlanego - zasadę wolności budowlanej, która pozostaje jednocześnie publicznym prawem podmiotowym przysługującym każdemu, kto wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przy zachowaniu zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa (tak: A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2016, s. 112). Przez pojęcie wolności budowlanej w doktrynie rozumie się istnienie obszaru nieskrępowanych działań łączących się z korzystaniem z prawa własności nieruchomości powiązanych z budową, remontem, utrzymaniem obiektu budowlanego i jego rozbiórką. Zasada wolności zabudowy obejmuje zarówno sprawy samej zabudowy, jak i późniejszego użytkowania obiektu budowlanego. Wolność budowlana polega ponadto na nieutrudnianiu właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownie wybranym przez nich czasie (tak: S. Zwolak, Istota wolności budowlanej, Przegląd Prawa Publicznego 2016, nr 3, s. 13 oraz przywołana tam literatura). Zasada wolności budowlanej, do czasu zamieszczenia w art. 4 Prawa budowlanego, była wywodzona z przepisów art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji RP (zob. Z. Leoński (w:) Z. Leoński, M. Szewczyk, Zasady prawa budowlanego i zagospodarowania przestrzennego, Bydgoszcz 2002, s. 207-208). Artykuł 21 ust. 1 Konstytucji RP wyraża zasadę ustroju Rzeczypospolitej, nakłada na władze publiczne określony zespół obowiązków oraz gwarantuje prawa o charakterze podmiotowym. Bardziej szczegółowa regulacja dotycząca ochrony prawa własności została zamieszczona w art. 64 Konstytucji RP, znajdującym się w rozdziale dotyczącym wolności i praw ekonomicznych, socjalnych i kulturalnych, z którego również wywodzona jest jego gwarancja jako prawa podmiotowego. Stosownie do art. 64 ust. 3 Konstytucji RP niedopuszczalne jest jednak ograniczenie prawa własności w ten sposób, że zostanie uniemożliwione jednostce korzystanie z niego (zob. B. Banaszak, Konstytucja RP. Komentarz, Warszawa 2009, s. 334-335). W związku z tym, że własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, każdy właściciel nieruchomości w każdym czasie ma prawo dokonać budowy, rozbudowy w taki sposób, aby nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym, wybranym przez nich czasie. Ani przepisy Prawa budowlanego, ani żaden inny przepis nie daje dodatkowych uprawnień temu inwestorowi, który pierwszy zabudowuje działkę. Zakres dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może być rozumiany w taki sposób, w wyniku którego dochodziłoby do znacznych utrudnień, czy wręcz uniemożliwienia zabudowy na działkach sąsiednich (zob. wyrok NSA z 15 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 634/05, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W dalszej kolejności należy wskazać na zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Zakres ten określa art. 35 Prawa budowlanego, który w ustępie 1 stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Stosownie zaś do art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki. Z powołanych przepisów wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ dokonuje merytorycznej kontroli dokumentacji projektowej przedłożonej wraz z wnioskiem i w zależności od wyników badania wydaje pozwolenie albo, w przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W przypadku zaś nieusunięcia wskazanych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, organ jest zobowiązany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Właściwy organ w pierwszej kolejności bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z postanowieniami obowiązującego m.p.z.p., a jeśli na terenie objętym inwestycją taki plan nie obowiązuje, to z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Weryfikacja zgodności dokumentacji projektowej z tego punktu widzenia odnosi się do aktów prawa miejscowego i decyzji indywidualnych z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego służących zachowaniu ładu przestrzennego. Nie wyczerpuje to jednak obowiązków organu, który powinien zbadać ponadto zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z innymi przepisami prawa miejscowego oraz wymogami ochrony środowiska, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 tej ustawy (zob. wyroki NSA: z 17 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 840/21, z 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2638/19, wyroki WSA w Warszawie: z 13 lipca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2252/15, z 27 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1955/10). Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd jako prawidłowe ocenił stanowisko orzekających w sprawie organów, że wniosek D. i W. W. spełnia wymagania określone w powołanych wyżej przepisach art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a tym samym zatwierdzenie przedłożonego przez Inwestorów projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na objętą wnioskiem budowę było prawidłowe. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że Inwestorzy dołączyli do wniosku cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw. Autorzy projektu posiadają wymagane uprawnienia budowlane i legitymują się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego. A zatem, w analizowanym przypadku spełnione zostały wymogi przepisów art. 32 ust. 4 oraz art. 33 ust. 2 pkt 1-2 Prawa budowlanego. Planowana inwestycja nie narusza również ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co szczegółowo przeanalizował Wojewoda na s. 5-6 zaskarżonej decyzji. Z nadesłanego wraz z aktami sprawy projektu budowlanego wynika, że Inwestorzy planują budowę budynku usługowo-mieszkalnego o czterech kondygnacjach nadziemnych i jednej kondygnacji podziemnej, stanowiącego zabudowę zbliźniaczoną z obiektem istniejącym na działce nr [...]. W piwnicy zaprojektowano pomieszczenie gospodarcze oraz zespół toalet, na parterze kotłownię, pomieszczenie gospodarcze i świetlicę, na pierwszym i drugim piętrze cztery apartamenty wczasowe, a na trzecim piętrze jeden apartament wczasowy oraz mieszkanie, integralnie związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 26,28 m2, która nie przekracza 10% powierzchni usług (262,89 m2). Budynek usytuowano z zachowaniem nieprzekraczalnych linii zabudowy - 6 m od ulicy [...]. Zapewniono 40,15% powierzchni biologicznie czynnej. Powierzchnia zabudowy wynosi 29,95%, a wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 1,5. Przewidziano wysokość zabudowy 12 m, co jest zgodne z ustaleniami m.p.z.p. Obiekt będzie przykryty dachem płaskim o nachyleniu 2°, kolor pokrycia dachowego - grafitowy. Dostęp do drogi publicznej będzie się odbywać z ul. [...]. (20.KDD). Zgodnie z planem zapewniono siedem miejsc postojowych, z czego jedno miejsce postojowe dla części usługowej (świetlica o powierzchni użytkowej 49,26 m2), pięć miejsc postojowych dla pięciu apartamentów wczasowych (1 miejsce postojowe/pokój noclegowy) oraz jedno miejsce postojowe dla mieszkania integralnie związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą (1 miejsce postojowe/mieszkanie), spełniając tym samym warunki planu. Przewidziano jedno miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych. W zakresie infrastruktury technicznej budynek wyposażono w instalacje wodno-kanalizacyjną, energetyczną, teletechniczną, gazową, ogrzewanie - z kotła zasilanego z sieci gazowej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia określonej w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) zasady dwuinstancyjności postępowania w pierwszej kolejności należy wskazać, że organ odwoławczy, podejmując czynności w fazie rozpoznawczej, nie jest związany ani zakresem odwołania, ani ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie może więc ograniczyć się wyłącznie do oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu, lecz - ponownie rozpoznając sprawę - powinien przeanalizować wszystkie przepisy prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w rozstrzyganej przez niego sprawie (tak: T. Kiełkowski, Sprawa administracyjna, Kraków 2004, s. 132). Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego musi być tak rozumiana, że sprawę w jej całokształcie rozpoznaje nie tylko organ pierwszej instancji, ale w razie zaskarżenia orzeczenia organu pierwszej instancji również organ odwoławczy (zob. wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1147/10). Zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W judykaturze wskazuje się, że zadaniem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ odwoławczy nie przeprowadza ponownie dowodów, które zostały przeprowadzone przez organ pierwszej instancji. Zadaniem organu odwoławczego jest ocena materiału dowodowego, dotyczącego stanu faktycznego stwierdzonego w czasie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, uzupełnionego o nowe okoliczności faktyczne, które po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji uległy zmianie oraz te, które w świetle zmienionych przepisów prawa mają znaczenie prawne (zob. wyrok NSA z 28 lipca 2000 r. sygn. akt V SA 102/00). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że "dodatkowe postępowanie" przeprowadzone przez organ odwoławczy ograniczało się do wezwania Inwestorów do złożenia poprawionego formularza wniosku o pozwolenie na budowę oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - uwzględniające powstałą po scaleniu działek nr [...] i [...] działkę nr [...]. Przedłożenie powyższych dokumentów stanowiło modyfikację pierwotnego wniosku Inwestorów z 16 sierpnia 2019 r. oraz oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, w których wymieniono działki nr [...] i [...]. Konieczność modyfikacji wniosku wynikała z faktu, że w trakcie ponownie prowadzonego postępowania (po uchyleniu przez Wojewodę decyzją z 10 września 2020 r. decyzji Starosty z 16 czerwca 2020 r.) działki nr [...] i [...] zostały scalone, w wyniku czego powstała działka nr [...]. Organ pierwszej instancji nie uwzględnił, że należy poprawić formularze wniosku i oświadczeń, zatem mając na względzie, że zakres uzupełnień jest niewielki, a obszar inwestycji jest ten sam, Wojewoda zobowiązał Inwestorów do przedłożenia oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wniosku dla aktualnej działki. W ocenie Sądu uzupełnienia w tym zakresie były możliwe na etapie postępowania odwoławczego, gdyż nie wiązały się ze zmianą zagospodarowania terenu. Nie pojawiła się żadna dodatkowa materia co do której można by mówić, że nie była przedmiotem procedowania przed organem pierwszej instancji. Ponadto nie ulega wątpliwości, że inwestor jako inicjator procedury oraz dysponent wniosku i jego zakresu ma możliwość jego modyfikacji na każdym etapie postępowania (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 13 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 733/21). Zdaniem Sądu także uzupełnienie na etapie postępowania odwoławczego rysunku projektu zagospodarowania terenu o naniesienie kilku niezbędnych wymiarów mieściło się w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 136 k.p.a. Uzupełnienie rysunku w niewielkim stopniu przez naniesienie wymiarów pozostało bez wpływu na zagospodarowanie działki inwestycyjnej. Jak słusznie wskazał Wojewoda - organ administracji publicznej powinien postępować zgodnie z zasadą szybkości i prostoty postępowania, biorąc pod uwagę dostępność środków dowodowych (art. 12 k.p.a.). Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, że czynności organu odwoławczego w tym zakresie sprowadzały się do podjęcia prostych, niewymagających większego wysiłku działań. Ze względu na podnoszoną w odwołaniu kwestię, że stronami postępowania po zmarłym J. R. (właścicielu działki nr [...]) powinni być jego spadkobiercy, należy zwrócić uwagę, że po powzięciu tej informacji Wojewoda zwrócił się do I. R., G. R. i T. R. o wskazanie danych osoby sprawującej zarząd majątkiem spadkowym w zakresie udziału zmarłego w nieruchomości stanowiącej działkę nr [..] przy ul. [...]. w Jastrzębiej Górze oraz podania danych wszystkich spadkobierców po zmarłym J. R. W dniach 12. i 17. sierpnia 2022 r. wpłynęły pisma wzywanych osób, w których podano, że spadkobiercami po J. R. są I. R., G. R. i T. R. Osobom tym organ odwoławczy zapewnił udział w niniejszym postępowaniu. Wojewoda słusznie zwrócił przy tym uwagę, że na dzień wydawania przez niego decyzji w ewidencji gruntów i budynków jako właściciel działki nr [..] nadal figurował J.R. Także w księdze wieczystej nie ujawniono faktu zmiany właściciela tej nieruchomości. A zatem, Starosta nie miał wiedzy, że zmienił się stan prawny tej działki, o zmianie jej stanu prawnego poinformowano dopiero w odwołaniu. Podnoszony przez Skarżącego aspekt legalności scalenia działek nr [...] i [...] nie mógł być przedmiotem analizy zarówno organów administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniu sądowym dotyczącym kontroli legalności decyzji wydanych w tym postępowaniu. Zagadnienia te nie mieszczą się w granicach niniejszego postępowania. Jedynie na marginesie należy wskazać, że scalenie działek nr [...] i [...] nie nastąpiło na podstawie czynności materialno-technicznej, lecz na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dokumentację tę stanowią znajdujące się w aktach sprawy: operat techniczny z wykonania połączenia działek i aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków sporządzony przez geodetę K. M. oraz wykaz zmian danych ewidencyjnych. Natomiast aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków nastąpiła w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r., poz. 1752 ze zm.). Odnosząc się do zarzutu, że pełnomocnikiem Inwestorów był projektant należy zauważyć, że ani z przepisów k.p.a., ani z przepisów Prawa budowlanego nie wynika taki zakaz. Ponadto jest to sytuacja spotykana często w praktyce i ze wszech miar pożądana, skoro projektant jest osobą, która bardzo dobrze orientuje się w szczegółach dotyczących wniosku o pozwolenie na budowę, jest specjalistą w tym zakresie. Skarżący nie wykazał również, jaki wpływ na wynik sprawy miało naruszenie przez organy wynikającej z art. 10 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Zgodnie z art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (§ 1). Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (§ 2). Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 (§ 3). Z nadesłanych Sądowi akt sprawy wynika, że istotnie, ani Starosta ani Wojewoda nie dopełnili powyższych obowiązków. Należy jednak wyjaśnić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych obecnie jednolity i utrwalony jest pogląd, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyroki NSA: z 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831/05, z 24 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 1691/18, z 12 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 1022/17, z 27 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2908/17). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Skarżący nie wskazał w skardze, jakich czynności procesowych nie mógł dokonać, nie podważył również ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez organy. W tym stanie rzeczy nie można przyjąć, że skutecznie wykazano, iż zarzucane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.[pic]