I SA/Wr 452/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik -Ogińska, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), Protokolant Starszy specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 października 2023 r. sprawy ze skargi M. A. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu we Wrocławia z dnia 28 stycznia 2022 r. w sprawie o sygn. akt: I SAB/Wr 2303/21 I. wymierza Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 1.000,00 zł (jeden tysiąc złotych); II. stwierdza, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 400,00 (czterysta złotych); IV. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 697,00 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2022 r., sygn. akt I SAB/Wr 2303/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie ze skargi M. A. (Strona, Skarżący) na przewlekłe prowadzenie postepowania przez Wojewodę Dolnośląskiego, stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski (Organ, Wojewoda) przewlekle prowadzi postępowania w sprawie wniosku skarżącej (pkt I); zobowiązał Wojewodę Dolnośląskiego do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami (pkt II); stwierdził, że przewlekle prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III); przyznał od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz Strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 700,00 zł (pkt IV); zasądził od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz Strony kwotę 597,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt V). Dnia 18 sierpnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny doręczył organowi prawomocne orzeczenie wraz z aktami. Pismem z dnia 12 października 2022 r. Organ zwrócił się do Dyrektora Wydziału Organizacji i Rozwoju o pilne przelanie kwoty 1.297,00 zł, zgodnie w ww. wyrokiem na rachunek bankowy wskazany przez pełnomocnika Strony. Pismem z dnia 14 kwietnia 2022 r. Strona wezwała organ do wykonania ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Dnia 8 maja 2023 r. do organu wpłynęła skarga Strony na niewykonanie ww. wyroku. Strona wniosła: o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2023 r. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej: p.p.s.a.)i zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko, przedstawiając stan faktyczny sprawy. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, na przebieg postępowania i braki kadrowe oraz okoliczność wydania, w dniu 2 czerwca 2023 r., decyzji w sprawie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy (w aktach administracyjnych) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 154 § 1 p.p.sa., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Cytowany przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. formułuje dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione. W pierwszej kolejności należy odnotować, że w sprawie spełniony został warunek pisemnego wezwania Organu do wykonania wyroku. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo Strony z 14 kwietnia 2022 r., wzywające Organ do wykonania wyroku, a tym samym rozpoznania jej wniosku. Bezspornie również wyrokiem tutejszego Sądu, z dnia 28 stycznia 2022 r. uwzględniono skargę Strony na przewlekłe prowadzenie postępowania oraz zobowiązano Organ do rozpatrzenia wniosku Strony o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w terminie 30 dni licząc, od dnia doręczenia organowi odpisu wyroku wraz z aktami sprawy. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy doręczony został organowi w dniu 18 sierpnia 2022 r. Od tego dnia zatem rozpoczął bieg termin 30 - dniowy do rozpatrzenia wniosku Strony. Termin ten upłynął w dniu 17 września 2022 r. Decyzja załatwiająca sprawę skarżącego, widniejąca w aktach, datowana jest na 2 czerwca 2023 r. Tym samym w dniu wniesienia skargi, czyli dnia 8 maja 2023 r., wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o sygn. I SAB/Wr 2303/21, uwzględniający skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego, nie był jeszcze wykonany. Powyższe oznacza, że do dnia wniesienia skargi Organ pozostawał w bezczynności przez ponad 8 miesięcy. Wobec uznania bezczynności Organu w wykonaniu wyroku, Sąd wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1.000 zł. Wymierzając na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. grzywnę w takiej kwocie, Sąd miał na uwadze jej dyscyplinującą funkcję oraz zawarty w niej też element represyjny, stanowiący w istocie "sankcję" za ignorowanie przez Organ orzeczenia sądowego, jak też stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy wskazanego w wyroku i okoliczności, w jakich doszło do niezachowania tego terminu. Uwzględnił także, że jej wysokość mieści się w granicach określonych przez art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd podkreśla, że niewykonanie wyroków sądów w demokratycznym państwie prawa stanowi szczególnie istotne uchybienie w działaniu organu administracji, godzi bowiem w zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym w szczególności w zasadę praworządności zawartą w art. 7 k.p.a. oraz zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyrażoną w art. 8 k.p.a. Zgodnie z art. 154 § 2 zd. 2 p.p.s.a. Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, bezczynność Organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując takiej oceny, Sąd wziął pod uwagę fakt, że mimo wskazanego przez WSA 30 - dniowego terminu na załatwienie sprawy, Organ w tym czasie nie wykonał wyroku, a przekroczenie terminu załatwienia sprawy było znaczne. Skarga na niewykonanie wyroku wpłynęła do Organu w dniu 8 maja 2023 r., co oznacza, że Organ nie wykonał wyroku przez okres 8 miesięcy, od dnia w którym wyrok powinien być wykonany. Sąd podziela stanowisko, że w wypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania termin jego wykonania mija z upływem terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności. Tym samym jak wyżej wskazano Sąd uznał, że bezczynność Organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa W przypadku wyroku uwzględniającego skargę na niewykonanie wyroku art. 154 § 7 p.p.s.a. stanowi dla Sądu podstawę do przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (art. 154 § 7 p.p.s.a.) i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał Stronie sumę pieniężną w kwocie 400,00 zł. W ocenie Sądu kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności faktycznych sprawy oraz sposobu postępowania organu administracji pozostającego w sprzeczności z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, jak zasadą demokratycznego państwa prawa i prawem do dobrej administracji. W przekonaniu Sądu, zasądzona kwota z jednej strony stanowi adekwatną rekompensatę dla Strony za oczekiwanie na zakończenie jej sprawy, z drugiej zaś będzie stanowiła sankcję dla organu za niewykonanie wyroku. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 154 § 1, 2, 6 i 7 p.p.s.a. orzekł, jak w punktach I, II, III sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w pkt V sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.