II SA/Gl 471/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi L.U. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 1 lutego 2024 r. nr IFXIV.7840.9.70.2021 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącej kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Pismem z dnia 7 marca 2024 r. L.U. (dalej: Skarżąca, Strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody Śląskiego Nr IFXIV.7840.9.70.2021 z dnia 1 lutego 2024 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia 15 lipca 2021 r. Nr [...] Prezydent Miasta G. (dalej: organ pierwszej instancji), działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (ówcześnie: tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm., dalej: Pr. bud.), po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz wydania pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej przy ul. [...] w G., na działce o nr ewid. 1. obr. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał m. in. na brzmienie § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U z 2022 r., poz. 1225, dalej: warunki techniczne), zauważając, że planowana rozbudowa budynku o wymiarach 3,16 x 5,24 m i wysokości 3,40 m od poziomu terenu, spowoduje zacienianie elewacji budynku przy ul. [...] od godziny ok. 14.40 do godziny 17.00, w tym zacienianie okna na parterze budynku od godziny ok. 15.20 do godziny 17.00. Wobec powyższego skrócony zostanie czas nasłonecznienia w stosunku do stanu obecnego. Wskazał również, iż na przedmiotowym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r., Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r., Nr [...], poz. [...]). Planowana rozbudowa położona jest na terenie oznaczonym symbolem 64MN - "tereny mieszkaniowe o niskiej intensywności zabudowy". Zarówno działka, na której planuje się rozbudowę, jak i działki sąsiednie, są działkami bardzo wąskimi, posiadają 6 m szerokości i ich zabudowa dodatkowymi pomieszczeniami nie pozostaje bez istotnego wpływu na nieruchomości sąsiednie. Skarżąca w odwołaniu od powyższej decyzji akcentowała, że nasłonecznienie przedmiotowego pomieszczenia w budynku sąsiednim nie jest równoznaczne z pojęciem nasłonecznienia okna. Pomieszczenie ma dostęp do światła dziennego przez okres zdecydowanie dłuższy niż przez trzy godziny, wymagane prawem. Ponadto okno tego pomieszczenia znajduje się od strony południowej, co skutkuje dostępem nasłonecznia naturalnego przez cały dzień. Decyzją z dnia 13 czerwca 2022 r., nr IFXIV.7840.9.70.2021, Wojewoda Śląski na mocy art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej: k.p.a.) uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, i udzieleniu Skarżącej pozwolenia na przebudowę i rozbudowę przedmiotowego budynku. Wojewoda stwierdził, iż zgodnie z zawartą w projekcie analizą przesłaniania nie zachodzi przesłanianie w rozumieniu § 13 warunków technicznych - w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, która zgodnie z wyliczeniami projektanta wynosi 2,15 m - nie znajduje się jakakolwiek przesłaniająca część projektowanego budynku. Najbliższy element zacieniający znajduje się w odległości 2,95 m od tego punktu. Projektowana rozbudowa nie spowoduje również ograniczenia nasłonecznienia w rozumieniu § 60 warunków technicznych, ponieważ w stosunku do pomieszczenia mieszkalnego na parterze budynku sąsiedniego - okno tego pomieszczenia będzie miało zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00. Skargę na powyższą decyzję wniosła J.B (obecnie: Uczestniczka postępowania). Po rozpoznaniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 27 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 1257/22 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zwrócił uwagę na zasadę wolności budowlanej, a także brzmienie § 60 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych. Dodatkowo WSA w Gliwicach wskazał, że celem § 60 warunków technicznych jest zapewnienie dopływu promieni słonecznych przez minimum 3 godziny dziennie, niezależnie od tego przez jaką powierzchnię promienie mają dostęp do pomieszczenia. To, czy wymagania co do nasłonecznienia w taki sposób są spełnione, wymaga jednak ustaleń i analiz w każdym konkretnym przypadku. Jednocześnie użycie przez prawodawcę w § 60 ust. 1 i 2 warunków technicznych zwrotów "pokoje mieszkalne – w godzinach 7.00–17.00" oraz "w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju", świadczy o braku możliwości spełnienia wymagań przywołanych regulacji w taki sposób, że sumowaniu podlegałby czas nasłonecznienia różnych pokoi w mieszkaniu. Konieczne jest spełnienie wymogu wskazanego w § 60 warunków technicznych dla konkretnego pokoju, a to oznacza, że może to dotyczyć różnych okien tego samego pomieszczenia. Zauważył, iż skoro prawodawca czyni wymagania co do minimalnej powierzchni okien (§ 57 ust. 2 warunków technicznych - dla inwestycji nowych, realizowanych w czasie obowiązywania ww. przepisów; dla inwestycji starszych § 2 ust. 2), to adekwatna ilość światła powinna znaleźć się w pomieszczeniu. Prawodawca zatem wyznaczał i wyznacza minimalne standardy naświetlenia pomieszczeń. Jeśli okna znacznie przekraczają rozmiarami wymagane minimum, to częściowe ich przesłonięcie nie spowoduje naruszenia minimalnych standardów doświetlenia. Inaczej jest w sytuacji, kiedy przesłonięte zostanie okno spełniające standardy w minimalnym jedynie zakresie. Kwestie te nie zostały przez organ szczegółowo przeanalizowane. Ponadto w ocenie Sądu Wojewoda nie dokonał szczegółowych analiz co do zgodności inwestycji z planem miejscowym w sytuacji, gdy plan miejscowy przewiduje szereg ograniczeń, np. w zakresie odnoszącym się do oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, przykładowo § 8 ust. 4 pkt 3 m.p.z.p. Sąd wskazał na konieczność dokonania szczegółowej analizy relewantnych przepisów, w tym miejscowych. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda Śląski zaskarżoną obecnie decyzją Nr IFXIV.7840.9.70.2021 z dnia 1 lutego 2024 r., działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 3 Pr. bud., utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania, przywołał wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w zapadłym wyroku, a także treść przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie. Podał, iż przeanalizował zgodność projektowanej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym i stwierdził, że projektowana rozbudowa nie spełnia warunku lokalizacji budynku w granicy działki dotyczącego nieograniczania możliwości zabudowy i użytkowania działki sąsiedniej z uwzględnieniem stanu istniejącego i projektowanego. Nie można też mówić o "wspólnocie interesów właścicieli nieruchomości dla łączenia różnego rodzaju zabudowy" - wobec wyrażanego wielokrotnie w toku postępowania sprzeciwu właścicielki sąsiedniej nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego ustalenia te pozostają jednak bez wpływu na ocenę dopuszczalności lokalizacji projektowanej rozbudowy bezpośrednio w granicy działki, ponieważ podstawą tego dopuszczenia nie są ustalenia planu miejscowego, w związku z § 12 ust. 2 warunków technicznych, lecz § 12 ust. 4 pkt 1 warunków technicznych, ponieważ szerokość działki inwestycyjnej nr 1. wynosi około 5,50 m, a więc jest mniejsza niż 16 m. Wojewoda stwierdził również, iż zostały spełnione wymagania określone w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a warunków technicznych, a także wymagania, o których mowa w § 60, zgodnie bowiem z zamieszczoną w projekcie analizą nasłonecznienia (rysunki Z-05 i Z-06) okno tego pomieszczenia będzie miało zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00. Natomiast zauważył, iż z wyjaśnień projektanta udzielonych w piśmie z dnia 13 października 2023 r. wynika, że wielkość analizowanego otworu okiennego na parterze budynku przy ul. [...] nie odpowiada wymogom określonym w § 57 warunków technicznych, a jest to jedyne okno do pomieszczenia salonu, zatem przysłonięcie tego okna, jest równoznaczne z ograniczeniem światła dziennego dla całego pomieszczenia. W powołaniu na stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku WSA w Gliwicach, podał, iż jeżeli okno, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie jest większe niż minimum, to rozbudowa powodująca jego zacienie, będzie niedopuszczalna. Wymiary okna salonu w budynku przy ul. [...] są mniejsze niż wymagane minimum, co powoduje, że zacienianie tego okna należy uznać za niedopuszczalne, pomimo zapewnienia wymaganego czasu nasłonecznienia określonego w § 60 ust. 1 warunków technicznych i braku przesłaniania (§ 13 ust. 1 pkt 1 lit. a warunków technicznych). Wojewoda zwrócił uwagę, że powyższa wykładnia jest w niniejszej sprawie wiążąca, tak samo jak powołana na wstępie wykładnia § 60 ust. 1 i 2 warunków technicznych, zgodnie z którą za dopuszczalnością zacienienia salonu budynku przy ul. [...], nie może przemawiać zapewnienie dostępu do światła dziennego innego pokoju, na wyższej kondygnacji tego budynku. Decyzja organu odwoławczego została doręczona dnia 6 lutego 2024 r. Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca wnosząc w ustawowym terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Względem zaskarżonej decyzji podniosła zarzuty naruszenia: art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Pr. bud. poprzez utrzymania decyzji organu pierwszej instancji w mocy. Nadto Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego poprzez przyjęcie, że wydanie decyzji jest wynikiem uwzględnienia wyroku z dnia 27 lutego 2023 r., zaniechania podjęcia czynności wskazanych w ww. wyroku, brak prawidłowego prowadzenia postępowania i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, mimo wniosku Skarżącej i braku możliwości wykonania zobowiązań nałożonych na Skarżącą bez interwencji organu w zakresie pomiaru pomieszczeń sąsiednich i przeprowadzanie w tym zakresie oględzin. Tym samym w ocenie Skarżącej organ w dalszym ciągu dopuszcza się uchybień proceduralnych w tym art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, iż na tej samej elewacji budynku sąsiedniego, poza analizowanym oknem, znajdują się jeszcze cztery okna pomieszczeń mieszkalnych. Ponownie wskazała, że w § 60 ust. 1 warunków technicznych mowa o nasłonecznieniu pomieszczeń, a nie okna. Zdaniem Skarżącej celem omawianego uregulowania było zapewnienie dopływu promieni słonecznych przez minimum 3 godziny dziennie, niezależnie od tego przez jaką powierzchnię promienie mają dostęp do pomieszczenia. Zdaniem Skarżącej planowana przebudowa oraz rozbudowa spełnia wymagania warunków technicznych w zakresie wymaganego czasu nasłonecznienia. W dalszej kolejności Skarżąca wskazała, że Wojewoda, mimo wskazań Sądu, nie podjął żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy. Zauważyła, że wobec braku możliwości wejścia na nieruchomość sąsiednią zobowiązanie organu wykonała w ograniczonym zakresie, wniosła również o przeprowadzenie oględzin przez organ co umożliwiłoby prawidłowe wymiarowanie pomieszczeń. Wskazała, że wymiar przedmiotowego okna nie odpowiada normom przewidzianym prawem, a stosunek powierzchni okna w świetle ościeżnicy do powierzchni podłogi wynosi 1:9,8, co oparto o założenie, że pomieszczenie z badanym otworem okiennym jest identyczne jak pomieszczenie lustrzane domu przy ul. [...] w G.. Przy tym założeniu okno na całej swojej powierzchni liczonej w świetle ościeżnic naświetlone jest przez czas 3 godzin i 9 minut. W związku z powyższym spełnione są wymagania wynikające z § 13 i § 57 warunków technicznych. Wobec tych założeń, Skarżąca wnosiła o przeprowadzenie oględzin celem zwymiarowania i wyliczenia powierzchni pomieszczenia i w konsekwencji przedmiotowego otworu okiennego. Ponadto Skarżąca wskazała, że projektując w granicy ścianę oddzielenia pożarowego, na co pozwala plan miejscowy powstaje jednocześnie możliwość zaprojektowania takiej samej rozbudowy w przyszłości dla działki sąsiedniej. Na zakończenie Skarżąca podniosła, że w sprawie nadal analizowane jest jedno z pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, gdzie w przedmiotowym budynku występują przynajmniej dwa takie pomieszczenia, a norma dotycząca nasłonecznienia powinna zostać spełniona przynajmniej dla jednego z nich. Dodała, że projekt rozbudowy zupełnie nie ingeruje w drugie z pomieszczeń na piętrze budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał twierdzenia i wnioski, zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu 17 lipca 2024 r. do akt wpłynęło pismo Uczestniczki postępowania J.B., reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, z wnioskiem o odrzucenie skargi jako niespełniającej wymogów formalnych, ewentualnie o oddalenie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W ocenie Uczestniczki wytyczne zawarte w wyroku zostały uwzględnione przez organ odwoławczy. W kwestii zarzutu nieprzeprowadzenia oględzin, podała, iż nawet gdyby brak wykonania oględzin uznać za błąd organu to nie jest to błąd mający wpływ na wynik sprawy. Wskazała, iż przysłonięcie okna salonu jest równoznaczne z ograniczeniem światła dziennego dla całego pomieszczenia. Zakwestionowała również twierdzenie projektanta, iż wymóg 3 godzin nasłonecznienia został zachowany także dla okna mniejszego niż wymagane minimum. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem oceny sądowoadministracyjnej w oparciu o wymienione powyżej kryteria, uczyniona została decyzja Wojewody w przedmiocie pozwolenia na budowę. Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż Sąd przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną bada legalność zaskarżonej decyzji, a dodatkowo w niniejszej sprawie działa w zakresie związania, o którym mowa w art. 153 p.p.s.a. Stosownie do przywołanej regulacji ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z kolei zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 i art. 170 p.p.s.a., oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 września 2022 r. sygn. akt III FSK 920/21, z dnia 25 sierpnia 2022 r. sygn. akt III FSK 1540/21). Powyższe nabiera istotnego znaczenia, uwzględniając, iż sprawa stanowiąca przedmiot zaskarżonej decyzji była rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Głównym zatem kryterium kontroli poprawności nowowydanej decyzji pozostaje kwestia czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom Sądu. Działania naruszające zasadę wyrażoną w art. 153 p.p.s.a. muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylenie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie miał wątpliwości, że wskazania tut. Sądu zawarte w wyroku z dnia 27 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 1257/22 nie zostały zrealizowane. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 lutego 2023 r. podkreślił spoczywający na organach orzekających w sprawie obowiązek przestrzegania reguł postępowania, w tym wynikających z art. 7, art. 8 § 1, art. 12, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., odniósł się szczegółowo do zasady wolności budowlanej, zaś w kwestii spełnienia warunku nasłonecznienia wskazał na konieczność dokonania "ustaleń i analiz w każdym konkretnym przypadku". Tymczasem organ odwoławczy oparł rozstrzygnięcie w istocie o wielkość analizowanego otworu okiennego zlokalizowanego na parterze budynku na działce sąsiedniej, względem działki inwestycyjnej (ustaloną w oparciu o wyjaśnienia projektanta zawarte w piśmie z dnia 13 października 2023 r., str. 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), jednocześnie nie dokonując w tym zakresie precyzyjnych ustaleń. Nie ustalono w sposób bezsporny wielkości okna, a tym bardziej stosunku tej wielkości do wielkości danego pomieszczenia, uznając te ustalenia za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym zakresie organ całkowicie pominął podnoszoną przez Skarżących okoliczność braku możliwości wejścia na nieruchomość sąsiedniej i dokonania pomiarów, pominął wskazania strony skarżącej - zobowiązanej do przedłożenia uzupełniającej analizy, iż dane przyjęte do obliczeń nie były danymi rzeczywistymi a jedynie "założeniami", że pomieszczenia w budynku sąsiednim są identyczne jak pomieszczenia w budynku, co do którego planowana jest rozbudowa. Organ pominął także odniesienie się do okoliczności, że przedmiotowe okno w budynku na działce sąsiedniej usytuowane jest od strony południowej. W wyroku z dnia 27 lutego 2023 r. tut. Sąd zwracał uwagę zarówno na regulację § 57 jak i § 60 warunków technicznych. Organ odwoławczy nie rozważył natomiast nawet czy wobec brzmienia regulacji § 57 warunków technicznych, odnoszącej się do odpowiedniego oświetlenia dziennego "dostosowanego do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości", konieczne jest ustalenie powierzchni pomieszczenia, którego okno znajduje się na parterze budynku sąsiedniego, skoro przepis ten mówi również o "wielkości" pomieszczenia. W kontekście tych ustaleń również winien zostać rozważony wniosek dowodowy strony skarżącej stosownie do treści art. 78 § 1 k.p.a. Nadto nie sposób nie dostrzec, że tut. Sąd zwracał uwagę na treść § 60 nie tylko w zakresie jego brzmienia zawartego w ust. 1 ale również w ust. 2, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala przyjąć, że organ dokonał co do ust. 2 jakichkolwiek ustaleń. Sąd dostrzega, że jedyną czynnością wykonaną przez organ, w toku ponownie prowadzonego postępowania, pozostawało zwrócenie się pismem z dnia 10 sierpnia 2023 r. do pełnomocnika skarżącej o uzupełnienie opracowania w zakresie nasłonecznienia i przysłaniania pod kątem § 57 warunków technicznych w odniesieniu do analizowanych pomieszczeń w sąsiednim budynku oraz o wskazanie czy planowana inwestycja spowoduje ograniczenia możliwości zabudowy i użytkowania działki sąsiedniej z uwzględnieniem stanu istniejącego i projektowanego w rozumieniu § 8 ust. 4 pkt 3 lit. n planu miejscowego. Pobocznie Sąd zauważa również, iż organ odwoławczy błędnie uznał jakoby tut. Sąd przesądził, iż "za dopuszczalnością zacienienia salonu budynku przy ul. [...], nie może przemawiać zapewnienie dostępu do światła dziennego innego pokoju, na wyższej kondygnacji tego budynku" (str. 6 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), takiego bowiem stwierdzenia brak w wyroku tut. Sądu, ten fragment uzasadnienia dotyczył kilku okien w jednym pomieszczeniu, nie zaś kilku odrębnych pomieszczeń (jak bowiem wyjaśnił tut. Sąd "może to dotyczyć różnych okien tego samego pomieszczenia"). Wyjaśnił również, że konieczne jest spełnienie wymogu wskazanego w § 60 warunków technicznych "dla konkretnego pokoju", nie zaś dla "każdego" pokoju. W tej sytuacji uznać należy, że organy nie zrealizowały wytycznych Sądu dotyczących przeprowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z wymogami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ, który winien uwzględnić - stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. - wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lutego 2023 r. poprzez jednoznaczne ustalenie czy zbliżenie planowanej rozbudowy budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej na działce o szerokości 6 m, do granicy z działką sąsiednią, spełnia wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 Pr. bud., mając na względzie konieczność szczegółowej analizy warunków technicznych dla "konkretnego przypadku", jak również ograniczeń wynikających z zapisów planu miejscowego, co już podkreślał tut. Sąd w zapadłym wyroku, a obowiązek ten wynika wprost z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pr. bud. Sąd akcentuje przy tym, iż rozważenie istotnych z punktu widzenia przedmiotu sprawy okoliczności winno mieć miejsce w postępowaniu administracyjnym i znaleźć pełen wyraz w uzasadnieniu decyzji organu stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja zapadła zatem z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., polegającym na niezastosowaniu się do wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wydanym w sprawie wyroku. Organ naruszył również ogólne zasady postępowania. Obowiązkiem organu administracji wynikającym z art. 7 k.p.a. jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Konkretyzacją tego obowiązku jest obowiązek z art. 77 § 1 k.p.a. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zaniechanie przez organ administracji publicznej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego. Dlatego też organ ponownie rozpatrując sprawę powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe z zachowaniem wskazanych reguł postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku), na które składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 500 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (teksy jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.). Natomiast co do wniosku pełnomocnika Uczestniczki postępowania – J.B. zawartego w piśmie z dnia 14 lipca 2024 r. w zakresie zwrotu kosztów postępowania, wskazania wymaga, że obowiązujące przepisy nie przewidują zasądzenia na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 174/13, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 200-201 oraz art. 203-204 p.p.s.a. i tylko w tych wypadkach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami. W przepisach art. 200-202 p.p.s.a., odnoszących się do postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, ustawodawca nie przewidział zwrotu kosztów zastępstwa procesowego dla uczestnika postępowania na prawach strony, niezależnie od wyniku tego postępowania (podobnie: por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 494, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex el. 2019). Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.